آیا مسئولان در جمهوری اسلامی، اشتباه نمی کنند، دروغ نمی گویند؟
در چند دهه گذشته، چند بار شنیده اید که یکی از مسئولان جمهوری اسلامی خود به زبان خود بگویند که اشتباه کرده اند؟ چند بار شنیده اید که بدون اما و اگر، مسئولیت یک ناکامی را بر عهده گرفته باشند؟ چه زمانی شنیده اید که به دلیل در پیش گرفتن سیاستی، خود را ملامت کرده یا از سایرین عذرخواهی کرده باشند؟

در چند دهه گذشته، چند بار شنیده اید که یکی از مسئولان جمهوری اسلامی خود به زبان خود بگویند که اشتباه کرده اند؟ چند بار شنیده اید که بدون اما و اگر، مسئولیت یک ناکامی را بر عهده گرفته باشند؟ چه زمانی شنیده اید که به دلیل در پیش گرفتن سیاستی، خود را ملامت کرده یا از سایرین عذرخواهی کرده باشند؟
به گزارش «تابناک»، رهبر انقلاب اسلامی، خود در مسأله برنامه مقابله با رشد جمعیت که در دهه هفتاد و هشتاد دنبال شد، به صراحت اظهار داشتند که در این مسأله ما اشتباه کردیم؛ نفر اول کشور، به صراحت در مورد اشتباه بودن یک تصمیم یا یک سیاست که شاید مستقیم هم در آن دخالتی نداشته است، اذعان به اشتباه بودن آن می کند؛ اما آیا از زبان دیگر مسئولان شنیده اید که این گونه مانند شخص اول، مملکت سخن گویند؟
مثلا آیا شنیده اید که یک رئیس جمهور بیاید و بگوید در مسأله یارانه نقدی من، اشتباه فکر می کردم و اشتباه اجرایش کردم؟ یا رئیس جمهور دیگری بگوید مثلا در مورد طرح تحول سلامت و هزینه های آن، اشتباه کرده یا نظرش در مورد امریکا اشتباه بوده است؟ آیا تا کنون رئیس مجلسی داشته ایم که بگوید مجلس تحت مدیریت او در نظارت کوتاهی کرده است؟ تا کنون بابت تصمیماتی که مجلسیان گرفته و کشور را دچار اشکالات عمده کرده اند، فردی عذرخواهی کرده است؟ آیا تا کنون پذیرفته ایم که حکمی اشتباه داده ایم یا فردی بی گناه را مجازات کرده ایم؟ آیا مدیری تأثیرگذار را پیدا می کنید که بگوید در دوران مدیریتش، سرمایه گذاری مثلا بر صنعت خودروسازی اشتباه بوده است، یا بگوید چرا خودروسازی کشور، جایگاهی برای توصیه مقامات برای دوستان و آشنایان بوده است؟ آیا جز این است که مقامات در ایران تا زمانی که بر مسند قدرت هستند، یکه تاز جلو می روند و اشتباهاشان صرفا پس از اینکه مدیر جدید می آید مشخص می شود، زمانی که بسیار برای اصلاح آن اشتباه دیر شده و مدیر جدید یا همان مسیر اشتباه را ادامه می دهد یا مسیری را از نو شروع می کند که هزینه آن، سال هایی است که بر این کشور رفته است؟
در کشور ما بین مقامات کشور، چندین راه در مواجهه با اشتباهات و خطاهایشان وجود دارد که از همه این راه ها استفاده می کنند، به جز راه درست و منطقی که همانا پذیرش اشتباه و خطا و هزینه هایی است که بر کشور از ناحیه آنان ایجاد شده است.
نخستین کاری که مقامات ایرانی انجام می دهند، انکار خطا و اشتباهات در زمان مدیریتشان بر کشور است؛ تقریبا وزیر، وکیل یا مدیری را پیدا نمی کنید که خطا و اشتباهات در اتخاذ سیاستی یا اجرای آن را پذیرفته باشد و از بابت انجام آن متأسف باشد؛ یک مسئول ایرانی در اولین قدم، اشتباهات و خطاهای خود را با هر ترفندی انکار می کند!
دومین کاری که مسئولان ایرانی انجام می دهند، حواله دادن مشکلات به دیگران است؛ گویی در زمان مدیریت آنان، همه چیز به نحو عالی پیش رفته است، سیاست ها درست بوده و آنان هم درست تر انجامش داده اند، فقط مشکل دیگران و دیگر نهادها و افرادی بوده اند که چوب لای چرخ آنان گذاشته و ناکارآمدی را بر آنان تحمیل کرده اند!
سومین اقدام یک مدیر ایرانی در مواجهه با اشتباه، معرفی یک مقصر، بدون پشتوانه، برای رهایی از همه کارهای اشتباه و غلطی است که در زمان او انجام شده است. گویی مدیران ایران، همواره یکی را به عنوان نقش قربانی دارند، تا به محض اینکه مشکلات حوزه مدیریتی او سر برآورد، او را به عنوان قربانی معرفی کنند. مفاسد اقتصادی زیادی در این کشور اتفاق افتاده که یک عامل دسته چندم، قربانی شده و مقامات و مسئولین خطاکار در پناه آن قربانی، همچنان در کشور بر مناصب مدیریتی جولان می دهند.
چهارمین اقدام، مسئولان ایران در این باره، مسأله ای است به نام خاک پاشیدن روی اشتباه، که اتفاقا آنقدر استفاده هم شده مصطلح شده است؛ بدین معنا که اگر یکی از مقامات، اشتباهی کند، دوستان و همراهان سعی می کنند که روی آن خاک بریزند تا آن خطا مشخص نشود. برای چنین کاری، موضوعی فرعی بناگاه در کشور، برجسته می شود تا ناکارآمدی مسئولان دیده نشود. طبیعتا این مقامات، آنقدر اطلاعات در جیب خود دارند که بتوانند یک مسأله فرعی را مسأله اصلی جلوه دهند تا بر خطاهای آنان خاک پاشیده شود.
به تازگی هم باب شده که مقامات دور، نزدیکان خود خط قرمز می کشند و تهدید می کنند که اگر با خطا و سوءاستفاده نزدیکان آنان برخورد کنند، افشاگری می کنند! یا اگر با خطای نزدیکان آنان برخورد کنند،آن را سیاسی کار می دانند!
علاوه بر این موارد، ممکن است که ده ها شیوه برای مخفی کردن اشتباهات، خطاها و یا احیانا مفاسد مدیران وجود داشته باشد، که هنوز استفاده نشده است و این راهکارهای منحصر به فرد را برای روزهای مبادای خود گذاشته اند تا اختصاصی از آن استفاده کنند!
راستی چه اشکالی دارد به اصل انقلاب برگردیم؟ چه اشکال دارد مسئولان بپذیرند که آنان معصوم نیستند و آکنده از خطا و اشتباه هستند؟ چه اشکال دارد آبروی مردم و نظام به افراد خطا کار مسئول گره زده نشود؟ چه اشکال دارد مسئولان به بیت المال حساس باشند؟چه اشکالی دارد مسئولان، مردم را ببینند که چگونه برای این انقلاب از مال و جان خود گذشته اند؟ چه اشکال دارد که مسئولان بپذیرند آنان هم اشتباه کرده اند در برخی امور؟ چه اشکال دارد بپذیرند گاهی برای نجات خود از پاسخگویی خلاف واقع هم گفته اند؟ چه اشکال دارد که بگویند وضعیت کشور در جاهایی که ناکارآمدی وجود دارد به خاطر اشتباه ها و خطاها و سوء استفاده های آنان بوده است؟ پس این همه مشکل از کجا سر برآورده است؟
به گزارش «تابناک»، رهبر انقلاب اسلامی، خود در مسأله برنامه مقابله با رشد جمعیت که در دهه هفتاد و هشتاد دنبال شد، به صراحت اظهار داشتند که در این مسأله ما اشتباه کردیم؛ نفر اول کشور، به صراحت در مورد اشتباه بودن یک تصمیم یا یک سیاست که شاید مستقیم هم در آن دخالتی نداشته است، اذعان به اشتباه بودن آن می کند؛ اما آیا از زبان دیگر مسئولان شنیده اید که این گونه مانند شخص اول، مملکت سخن گویند؟
مثلا آیا شنیده اید که یک رئیس جمهور بیاید و بگوید در مسأله یارانه نقدی من، اشتباه فکر می کردم و اشتباه اجرایش کردم؟ یا رئیس جمهور دیگری بگوید مثلا در مورد طرح تحول سلامت و هزینه های آن، اشتباه کرده یا نظرش در مورد امریکا اشتباه بوده است؟ آیا تا کنون رئیس مجلسی داشته ایم که بگوید مجلس تحت مدیریت او در نظارت کوتاهی کرده است؟ تا کنون بابت تصمیماتی که مجلسیان گرفته و کشور را دچار اشکالات عمده کرده اند، فردی عذرخواهی کرده است؟ آیا تا کنون پذیرفته ایم که حکمی اشتباه داده ایم یا فردی بی گناه را مجازات کرده ایم؟ آیا مدیری تأثیرگذار را پیدا می کنید که بگوید در دوران مدیریتش، سرمایه گذاری مثلا بر صنعت خودروسازی اشتباه بوده است، یا بگوید چرا خودروسازی کشور، جایگاهی برای توصیه مقامات برای دوستان و آشنایان بوده است؟ آیا جز این است که مقامات در ایران تا زمانی که بر مسند قدرت هستند، یکه تاز جلو می روند و اشتباهاشان صرفا پس از اینکه مدیر جدید می آید مشخص می شود، زمانی که بسیار برای اصلاح آن اشتباه دیر شده و مدیر جدید یا همان مسیر اشتباه را ادامه می دهد یا مسیری را از نو شروع می کند که هزینه آن، سال هایی است که بر این کشور رفته است؟
در کشور ما بین مقامات کشور، چندین راه در مواجهه با اشتباهات و خطاهایشان وجود دارد که از همه این راه ها استفاده می کنند، به جز راه درست و منطقی که همانا پذیرش اشتباه و خطا و هزینه هایی است که بر کشور از ناحیه آنان ایجاد شده است.
نخستین کاری که مقامات ایرانی انجام می دهند، انکار خطا و اشتباهات در زمان مدیریتشان بر کشور است؛ تقریبا وزیر، وکیل یا مدیری را پیدا نمی کنید که خطا و اشتباهات در اتخاذ سیاستی یا اجرای آن را پذیرفته باشد و از بابت انجام آن متأسف باشد؛ یک مسئول ایرانی در اولین قدم، اشتباهات و خطاهای خود را با هر ترفندی انکار می کند!
دومین کاری که مسئولان ایرانی انجام می دهند، حواله دادن مشکلات به دیگران است؛ گویی در زمان مدیریت آنان، همه چیز به نحو عالی پیش رفته است، سیاست ها درست بوده و آنان هم درست تر انجامش داده اند، فقط مشکل دیگران و دیگر نهادها و افرادی بوده اند که چوب لای چرخ آنان گذاشته و ناکارآمدی را بر آنان تحمیل کرده اند!
سومین اقدام یک مدیر ایرانی در مواجهه با اشتباه، معرفی یک مقصر، بدون پشتوانه، برای رهایی از همه کارهای اشتباه و غلطی است که در زمان او انجام شده است. گویی مدیران ایران، همواره یکی را به عنوان نقش قربانی دارند، تا به محض اینکه مشکلات حوزه مدیریتی او سر برآورد، او را به عنوان قربانی معرفی کنند. مفاسد اقتصادی زیادی در این کشور اتفاق افتاده که یک عامل دسته چندم، قربانی شده و مقامات و مسئولین خطاکار در پناه آن قربانی، همچنان در کشور بر مناصب مدیریتی جولان می دهند.
چهارمین اقدام، مسئولان ایران در این باره، مسأله ای است به نام خاک پاشیدن روی اشتباه، که اتفاقا آنقدر استفاده هم شده مصطلح شده است؛ بدین معنا که اگر یکی از مقامات، اشتباهی کند، دوستان و همراهان سعی می کنند که روی آن خاک بریزند تا آن خطا مشخص نشود. برای چنین کاری، موضوعی فرعی بناگاه در کشور، برجسته می شود تا ناکارآمدی مسئولان دیده نشود. طبیعتا این مقامات، آنقدر اطلاعات در جیب خود دارند که بتوانند یک مسأله فرعی را مسأله اصلی جلوه دهند تا بر خطاهای آنان خاک پاشیده شود.
به تازگی هم باب شده که مقامات دور، نزدیکان خود خط قرمز می کشند و تهدید می کنند که اگر با خطا و سوءاستفاده نزدیکان آنان برخورد کنند، افشاگری می کنند! یا اگر با خطای نزدیکان آنان برخورد کنند،آن را سیاسی کار می دانند!
علاوه بر این موارد، ممکن است که ده ها شیوه برای مخفی کردن اشتباهات، خطاها و یا احیانا مفاسد مدیران وجود داشته باشد، که هنوز استفاده نشده است و این راهکارهای منحصر به فرد را برای روزهای مبادای خود گذاشته اند تا اختصاصی از آن استفاده کنند!
راستی چه اشکالی دارد به اصل انقلاب برگردیم؟ چه اشکال دارد مسئولان بپذیرند که آنان معصوم نیستند و آکنده از خطا و اشتباه هستند؟ چه اشکال دارد آبروی مردم و نظام به افراد خطا کار مسئول گره زده نشود؟ چه اشکال دارد مسئولان به بیت المال حساس باشند؟چه اشکالی دارد مسئولان، مردم را ببینند که چگونه برای این انقلاب از مال و جان خود گذشته اند؟ چه اشکال دارد که مسئولان بپذیرند آنان هم اشتباه کرده اند در برخی امور؟ چه اشکال دارد بپذیرند گاهی برای نجات خود از پاسخگویی خلاف واقع هم گفته اند؟ چه اشکال دارد که بگویند وضعیت کشور در جاهایی که ناکارآمدی وجود دارد به خاطر اشتباه ها و خطاها و سوء استفاده های آنان بوده است؟ پس این همه مشکل از کجا سر برآورده است؟
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
من که هر وقت موضوعی را مسیولین انکار میکنند به صحت آن صد در صد یقین پیدا میکنم.
باسلام.خیر هرگز نمیدانند دروغ چیست.
نه استغروالله .م اصلا راستگو به دنیا امدیم .راستگوازدنیا می رویم .انی هم نشانه ان است
مساله اصلي ان است كه دول خارجي مثل امريكا منافع كشور خود و ملتي كه انها را بواسطه دموكراسي انتخاب كرده و ملزم به جوابگويي هستند مي باشد. در كشور ايران بسياري از ملت احساس مي كنند بين دو منگنه افتاده اند از يكسو دول خارجي كه تحريمها و سختگيريها را بر ملت ايران تحميل كرده اند و از سوي ديگر دولت و حاكميتي كه منافع خود را از منافع ملت جدا مي بيند و بعضا در واژه هايي همانند ژن خوب .. قابل حس است.
این یک رفتاربرگرفته ازمتن جامعه است ماهممون تقریبا چنین رفتاری وداریم کشورهای پیشرفته مکارم اخلاق وتوی نظام تعلیم وتربیت گنجودن ولی ماهمچنان توی خواب خرگوشی هستیم
مانند بنیاد نخبگان که در واقعیت نخبگان را نابود و رانده کرده اما مسئولینش برای ظاهرسازی فیلم میسازند و ...
راست میگه.
مسئولین ما قصد تغییر و پذیرش ندارن
اشتباه
اونم از مدیر ایرانی؟
مسئول ایرانی؟
مسئولان ما و دروغ این چه حرفیه.
گیریم که اشتباه کنند و شما هم گفته مردم رو منتشرکنید مگه واسه کسی مهمه؟ همینی که هست! تنها چیزی که به حساب نمیان مردمن و اشتباه مسیولین!
اقا دروغ فقط اقشار ضعیف وکارمند قراردادی می گوید که حقوقش کم است با فلاکت زندگی می کند خانه ندارد و...و...و...وگر نه مسئولین وبالییها الله اکبر.؟؟؟................
همیشه اشتباه کرده اند ولی مثلا با چیزایی مثل تقیه توجیه کرده اند.
پذیرش اشتباه اولین گام اصلاح است تا زمانی که اشتباهاتمان را نپذیریم در پی اصلاح بر نمی آییم. اما خوب است چند نفری هم ذکر شده است که اشتباهاتشان را پذیرفته اند. شما هم آری شما هم! سعی کنید اشتباه و مغرضانه نظر ندید و اگر متعصبانه نظر دادید اشتباه خودتان را بپذیریذ یعنی همه از خودمان شروع کنیم.
ما ایرانیان بطور کلی با کلمه اشتباه کردیم ناآشنا هستیم همانطوری که با کلمه معذرت خواستن ناآشنا هستیم و فرقی نمی کند مردم عادی جامعه باشیم یا یکی از مسئولین
سلام به نظر من فرهنگ عمومی و حکومت بر هم تاثیر می گدارند اما باید فرهنگ را از یک جایی اصلاح کرد و آنجا آموزش وپرورش است
چند سال پیش برای تدریس در مدارس خارج از کشور راهی ژاپن شدم در مدت ماموریت چند بار از مدارس ژاپنی بازدید کردیم و با مسولان مدارس زاپنی به بحث وبررسی نشیتیم در یکی از بازدیدهایی که از مدارس ژاپنی داشتم متوجه شدم که قبل از تعطیل شدن مدرسه دو زنگ یک ربع دارند یک ربع اول زنگ اعتراف بود معلم می نشست و دانش آموزی اگر در طول روز ودر مدرسه خطایی کرده بود می آمد و اعتراف می کرد و معذرت خواهی می کرد البته فضا بگونه ای بود که هرگز مورد تحقیر قرار نمی گرفت وفقط معذرت می خواست و می گفت سعی می کنم دوباره اشتباهم را تکرار نکنم و در یک ربع آخر همه بطور دسته جمعی کلاس را نظافت می کردند بطوریکه خدمتگذار مدرسه مسول تمیز کردن کلاسها نبود واین گونه بود که به نظر من توکیو امن ترین شهر دنیا بود در دو سالی که آنجا بودم علی رغم تعداد زیاد ماشین اصلا صدای بوق نشنیدم تخلفات رانندگی به چشم نمی خورد وشما رفتگری در شهر نمی دیدید اما شهر فوق العاده تمیزبود زباله ها به طور کاملا بهداشتی در حدود ده ظرف مختلف تفکیک می شدند به طبیعت اطراف و پارکها که می رفتی سطل زباله نبود اما اگر با ذره بین هم که می گشتی زباله ای را رها شده در طبیعت نمی دیدید
بايد پنبه ها از گوشمان درآوريم هيچ انسان بني البشري نيست كه اشتباه نكنه يا نكرده باشه.
یه بار به یکی از اساتید گفتیم تعطیلی زیاده گفت اتفاقا بهتر.. تعطیلی بیشتر یعنی کار کمتر[مسئولین] یعنی اشتباه کمتر و پسرفت کمتر... این خودش تو کشور ما یعنی پیشرفت...
میگفت اینا که قانونگذاری بلد نیستند حداقل وقت نداشته باشند کشور رو به عقب ببرند کلی به نفعمونه
بهترین نظری بود که تا حالا شنیدم
یکی از ماله کشهای خطاها و یا اشتباهات چه عمدی و چه سهوی : مدیران روابط عمومی های ادارات و وزارتخانه میباشند و حقوقشان بر مبنای مقدار ماله کشی پرداخت میشود
تابناک عزیر حد اقل شما دیگر این کار را نکنید و حد اقل اینگونه نظرات را به اطلاع برسانید
با تشکر فراوان
چه خبر از اختلاسگران نجومی که به واسطه ی آقازاده بودنشان با ایشان مدارا میشود؟؟؟
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.