حمید علیدوستی؛ مردی در سکوت

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، ما انسان‌های گرم و سرد چشیده‌ای هستیم. گاهی بد خلقیم و گاهی خوش اخلاق. گاهی دوست داشتنی هستیم و گاهی روزگار تلخ‌مان می‌کند که بسیاری این نسخه ما را دوست ندارند. می‌روند و تنها می‌شویم، با تنهایی سر می‌کنیم تا روزهای پایانی عمر. امان از روزهای تنهایی، امان از بی کس شدن و بی کس ماندن. حمید علیدوستی از آن دست آدم‌هایی بود که می‌گفت بی کس نیست، اما تنهایی را انتخاب کرده و از سکوت لذت می‌برد. آدم‌ها گاهی در روزهای پایانی عمر، دوست داشتنی‌تر می‌شوند، اما حمید علیدوستی از آن دست آدم‌هایی بود که همیشه دوست داشتنی بود؛ مرد جنتلمن فوتبال ایران که ۱۰ آبان ۱۴۰۵ در سکوت رفت.

اینجا قرار نیست متنی برای وداع با حمید علیدوستی نوشته شود؛ این واژه‌ها هم در فراغ او نیست، در ستایش مردی است که شاید مثل خیلی‌های دیگری که هنوز زنده‌اند، قدرنادیده ماند. مردی که همیشه سکوت را ترجیح می‌داد و در روزهای پایانی عمرش در ستایش سکوت و تنهایی سخن گفت.

علیدوستی، ۷۰ سالگی‌اش را دید. مردی که سال‌های زیادی از عمرش را در این فوتبال بود و اسطوره باشگاه هما محسوب می‌شد.  فوتبالیستی که در روزهای خیلی دورتر راهی فوتبال آلمان شد و لژیونر بود. با آماری خیره کننده و تبحری خاص در گلزنی؛ در ۲۷ بازی ملی ۱۵ گل به ثمر رساند. بازیکنی که شاید اگر ایران با چالش‌های دهه ۵۰-۶۰ از جمله جنگ تحمیلی مواجه نمی‌شد، فرصت بیشتری هم برای گلزنی داشت و آمار گلزنی‌هایش هم بسیار بالاتر بود.

اما آنهایی که کمتر آمارهای حمید علیدوستی در دوره فوتبالیست بودنش توجه می‌کنند، احتمالاً روزهای مربیگری او را هم کمتر به خاطر می‌آورند. مردی که شاید بابت همان علاقه‌اش به سکوت و تنهایی، مربیگری در رده بزرگسالان اولویتش نبود. او مربیگری در فوتبال پایه را بیشتر دوست داشت که بخشی از عمر خود را صرف شناسایی استعدادها و تیم ساختن کرد.

علیدوستی یکی از آخرین نسل‌های موفق فوتبال پایه ایران را ساخت. او سال ۱۳۹۳ به عنوان سرمربی تیم ملی زیر ۱۷ سال انتخاب شد و سه ماه را صرف استعدادیابی کرد و سپس آموزش به تیمی را آغاز کرد که امیرحسین حسین‌زاده و اللهیار صیادمنش دو بازیکنی از همان نسل هستند. او یک سال بعد تیمش را به جام ملت‌های آسیا رساند، اما در آستانه این مسابقات برکنار شد. مهدی تاج اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۵ به ریاست فدراسیون فوتبال رسید و خرداد ماه همان سال «برکناری عجیب علیدوستی از تیم ملی نوجوانان!» را رقم زد تا عباس چمنیان جانشین او شود.

نسلی که حمید علیدوستی ساخت، تا آستانه قهرمانی آسیا هم پیش رفت. چمنیان تا شروع مسابقات فقط ۲ ماه زمان داشت که طبیعتاً نه فرصت استعدادیابی داشت و نه فرصت آموزش، بنابراین کسب افتخار آن تیم برای علیدوستی بود که ناغافل برکنار شد و فرصت درخشیدن با شاگردانش را از دست داد. تیمی که همان سال نایب قهرمان آسیا شد و به جام جهانی ۲۰۱۷ رسید و با درخششی خیره کننده به عنوان صدرنشین گروه و بالاتر از آلمان به یک هشتم نهایی رسید. تیمی که مکزیک را هم شکست داد و راهی یک چهارم نهایی شد، اما پیش از رسیدن به نیمه نهایی به اسپانیایی ۳ بر یک باخت که یکی از گل‌هایش را فران تورس، زننده گل قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ به ثمر رساند.

علیدوستی در تمام این سال‌ها سکوت کرد. کسی دلیل دقیق برکناری او را نمی‌داند و در همان سال هم فریدون معینی، رئیس کمیته جوانان فدراسیون فوتبال گفته بود: «خیلی وقت بود که ما با حمید علیدوستی در همین رابطه صحبت داشتیم و جلسات متعددی را هم برگزار کردیم و به هر دلیلی که بود در نهایت به این جمع‌بندی رسیدیم که تغییراتی در این تیم انجام شود اما دلیلی نمی‌بینم که بخواهم در این باره پاسخ دهم.‌»

علیدوستی پس از این ماجرا، سال‌ها خانه‌نشین بود. مردی که ترجیح داد در سکوت و تنهایی خود روزهایش را سپری کند تا اینکه در روزهای پایانی عمرش مدیر آکادمی فوتبال باشگاه چادرملو و مدیرفنی این تیم شد. مردی که شاید از این جهان رفت، اما اثرات او در فوتبال ایران باقی خواهد ماند.