گزارشی از دو اتفاق و دو رفتار متفاوت از یک مجموعه...
«قدری جلوتر هر شش نفر قمهها و چاقوهایشان را زیر گلوی شما گذاشته و یا در جایی میان آسمان و زمین، در حال چرخاندن آنها هستند. شما درمانده و بی پناه هستید و ناچار به پذیرش درخواست معقولانه آنان میشوی! که البته چاشنی فحش را به همراه داشت و خدا را شکر...»

از جمله رسالت هایی که یک رسانه به عنوان چشم بیدار جامعه دارد، یادآوری نقاط قوت و ضعفی است که در همه حوزه های رفتاری آحاد جامعه ـ چه آنان که رسما مسئولیتی دارند و چه آنان که هرچند رسما مسئولیتی ندارند، به عنوان عضوی از یک اجتماع انسانی در قبال حقوق خود وظایفی نیز دارند ـ در جریان است و رسانه برای اصلاح عیوب و نواقص از یک سو و تقویت نقاط قوت از سوی دیگر، وظیفه دارد دست کم این مسائل را بازگو و حتی الامکان پیگیری کند.
به گزارش «تابناک»، مطلب زیر، ماجرای یک رخداد واقعی است که برای یکی از همکاران رسانه ای ما ـ البته در رسانه ای دیگر ـ افتاده، که با وجود اذعان به تمام زحماتی که خدمتگزاران مردم در نهادی چون نیروی محترم انتظامی متحمل می شوند، به حکم وظیفه در راستای بیان برخی کاستی ها به امید اصلاح، آن را منتشر می کنیم:
اینجا ایران است. شما در پایتخت ایران یعنی تهران زندگی میکنید. صبح را مانند تمام روزهای دیگر آماده رفتن به محل کار، دانشگاه، مدرسه و یا هر جای دیگری که مقصد نام دارد، میشوید؛ اما امروز شما دو اتفاق را خواهید دید که یکی تکراری است و دیگری برای شما تازگی دارد.
پرده اول (اتفاق اول):
از در مترو مصلی خارج میشوید و به خیابان شهیدان قنبرزاده میرسید، باز هم مانند هر روز این خیابان را تا «خرمشهر» پیاده میروید و باز هم در راه، مأموران راهنمایی و رانندگی را میبینید که خیابان سه بانده قنبرزاده را مانند تنگه هرمز و شاید هم یا کانال سوئز کرده و نزدیک به هفت تا هشت مأمور با دو اتومبیل، در حال برخورد قاطع با متخلفین هستند که تخلفشان، پلاک اتومبیلشان است، اگر امروز زوج باشد، فردها متخلفاند و اگر فرد باشد، زوجها متخلف.
هرچند قاطعیت مأمورین را در اجرای قانون که مطمئنا در راستای تأمین منافع من و هر شهروند دیگری است، در دل تحسین می کنی، باز هم دلت طاقت نمی آورد و در مورد برخی برخوردها با رانندگان ـ که شاید طبیعی هم باشد ـ با سلام و عرض خسته نباشید، یکی دو نکته را به مأمورین یادآور می شوی... .
تا اینجا احساس نسبتا خوبی داری و پیش خودت می گویی، اگر همه افراد جامعه وظیفه خود را در قبال جامع درست انجام دهند، چه اتفاقات خوبی می افتد و عمل به قانون، سرانجام سود کلانی را نصیب کل جامعه می کند.
پرده دوم (رخداد دوم):
ساعت بیست و سی دقیقه شب است. اذان دقایقی پس از ساعت 18 گفته شده است. این بار راه برگشت را مترو شهید بهشتی انتخاب میکنی و خودت را از خیابان خرمشهر به قنبرزاده و از قنبرزاده به شهید بهشتی میرسانی. دو نفر از دوستانت هم تو را در این راه همراهی میکنند و هر سه نفر شما با کیفهای حامل لپ تاپ خسته از فعالیت روزانه راهی منزل هستید.
چند ده متر تا مترو شهید بهشتی فاصله است که میبینی سه موتور سیکلت اندکی جلوتر از شما توقف میکنند و خیلی عادی به شما سه نفر خیره میشوند. روی هر کدام از موتورها دو انسان ورزیده جلوس کرده و البته قیافههایشان به دکتر و مهندس نمیخورد!
قدری جلوتر هر شش نفر قمهها و چاقوهایشان را زیر گلوی شما گذاشته و یا در جایی میان آسمان و زمین در حال چرخاندن آنها هستند. شما درمانده و بی پناه هستید و ناچار به پذیرش درخواست معقولانه آنان میشوی! که البته چاشنی فحش را به همراه داشت و خدا را شکر جیغ و داد زنان و دختران اجازه شنیدن این الفاظ را به کسی نمیداد، وسایل و زندگیات را به آنان میسپاری و دعای خیرت را بدرقه راهشان میکنی!
دقایقی بعد، مردم تو را مجاب میکنند که با پلیس 110 تماس بگیری و تو که به دلیل برخی تجربه های دیگر از این کار خودداری می کنی، بالاخره این کار را انجام میدهی؛ پلیسی که قرار است، به قول سردار رادان هیمنه نیروی انتظامی را به رخ دزدان و قاتلان بکشد... .
ناامیدانه تماس میگیری و در عین استرس و وحشت میگویی: سلام، من و دو دوستم... و در پایان این را هم اضافه میکنی که توقع اعزام نیرو نداری و تنها در باب اطلاع رسانی تماس گرفتهای.
آن آقایی که احتمالا در یک ساختمان گرم و راحت دارد به تلفن شما پاسخ میدهد، میگوید: شما سرجایتان باشید، من نیرو می فرستم تا صورت جلسه کنند، حتما همان جا بمانید، آدرستان دقیقا کجاست؟
بیست دقیقه میگذرد و لرزش ناشی از سرما بر رعشه ناشی از ترس و استرس دوچندان میشود. باز با «110» تماس میگیرید و شرح ماجرا می دهید و باز وعده اعزام نیرو را میشنوید.
ده دقیقه دیگر میگذرد.
برای بار سوم... بیست دقیقه دیگر میگذرد.
و این بار برای دفعه چهارم و پنجم تماس میگیرید، ولی کسی صدای شما را نمیشنود، فقط صدایی سرد و بیروح از پشت گوشی در برابر این گفته شما که روزنامهنگار هستید، میگوید: خب، پس سیاسی هستید برای همین شما را... .
تو بی خیال می شوی و به سمت خانه به راه می افتی، در راه خانه و در تاکسی نشستهای که با شمارهای پنج رقمی یا کمتر و بیشتر، در هر صورت غیر استاندارد با شما تماس میگیرند و احتمالا با قیافهای حق به جانب ـ چون صدایش گواه بود ـ به شما میگوید: آقا الآن نیروی ما اومده بهشتی، چرا شما نیستید؟!
و شما متحیر از این سرعت عمل یک ساعت و ده دقیقهای نیروی انتظامی میمانید چه بگویید... و شاید تنها چیزی که به ذهنت راه می یابد، اینکه فرق رفتار پرسنل یک مجموعه، در این دو رخداد چیست و چرا در پرده اول، آن همه قاطعیت، ولی در پرده دوم... و بعد اینکه با خودت می گویی، من که به خیال خودم خبرنگارم و شاید دستم بیشتر به جایی بند باشد وضعیتم این است؛ وای به حال... .
من، میثم تولایی، همه این اتفاقات روز گذشته برایم پیش آمد و هنوز هیچ شکایتی و هیچ صورت جلسهای از شب گذشته توسط نیروی انتظامی و دستگاه قضایی برایمان تنظیم نشده است... .
یا علی
به گزارش «تابناک»، مطلب زیر، ماجرای یک رخداد واقعی است که برای یکی از همکاران رسانه ای ما ـ البته در رسانه ای دیگر ـ افتاده، که با وجود اذعان به تمام زحماتی که خدمتگزاران مردم در نهادی چون نیروی محترم انتظامی متحمل می شوند، به حکم وظیفه در راستای بیان برخی کاستی ها به امید اصلاح، آن را منتشر می کنیم:
اینجا ایران است. شما در پایتخت ایران یعنی تهران زندگی میکنید. صبح را مانند تمام روزهای دیگر آماده رفتن به محل کار، دانشگاه، مدرسه و یا هر جای دیگری که مقصد نام دارد، میشوید؛ اما امروز شما دو اتفاق را خواهید دید که یکی تکراری است و دیگری برای شما تازگی دارد.
پرده اول (اتفاق اول):
از در مترو مصلی خارج میشوید و به خیابان شهیدان قنبرزاده میرسید، باز هم مانند هر روز این خیابان را تا «خرمشهر» پیاده میروید و باز هم در راه، مأموران راهنمایی و رانندگی را میبینید که خیابان سه بانده قنبرزاده را مانند تنگه هرمز و شاید هم یا کانال سوئز کرده و نزدیک به هفت تا هشت مأمور با دو اتومبیل، در حال برخورد قاطع با متخلفین هستند که تخلفشان، پلاک اتومبیلشان است، اگر امروز زوج باشد، فردها متخلفاند و اگر فرد باشد، زوجها متخلف.
هرچند قاطعیت مأمورین را در اجرای قانون که مطمئنا در راستای تأمین منافع من و هر شهروند دیگری است، در دل تحسین می کنی، باز هم دلت طاقت نمی آورد و در مورد برخی برخوردها با رانندگان ـ که شاید طبیعی هم باشد ـ با سلام و عرض خسته نباشید، یکی دو نکته را به مأمورین یادآور می شوی... .
تا اینجا احساس نسبتا خوبی داری و پیش خودت می گویی، اگر همه افراد جامعه وظیفه خود را در قبال جامع درست انجام دهند، چه اتفاقات خوبی می افتد و عمل به قانون، سرانجام سود کلانی را نصیب کل جامعه می کند.
پرده دوم (رخداد دوم):
ساعت بیست و سی دقیقه شب است. اذان دقایقی پس از ساعت 18 گفته شده است. این بار راه برگشت را مترو شهید بهشتی انتخاب میکنی و خودت را از خیابان خرمشهر به قنبرزاده و از قنبرزاده به شهید بهشتی میرسانی. دو نفر از دوستانت هم تو را در این راه همراهی میکنند و هر سه نفر شما با کیفهای حامل لپ تاپ خسته از فعالیت روزانه راهی منزل هستید.
چند ده متر تا مترو شهید بهشتی فاصله است که میبینی سه موتور سیکلت اندکی جلوتر از شما توقف میکنند و خیلی عادی به شما سه نفر خیره میشوند. روی هر کدام از موتورها دو انسان ورزیده جلوس کرده و البته قیافههایشان به دکتر و مهندس نمیخورد!
قدری جلوتر هر شش نفر قمهها و چاقوهایشان را زیر گلوی شما گذاشته و یا در جایی میان آسمان و زمین در حال چرخاندن آنها هستند. شما درمانده و بی پناه هستید و ناچار به پذیرش درخواست معقولانه آنان میشوی! که البته چاشنی فحش را به همراه داشت و خدا را شکر جیغ و داد زنان و دختران اجازه شنیدن این الفاظ را به کسی نمیداد، وسایل و زندگیات را به آنان میسپاری و دعای خیرت را بدرقه راهشان میکنی!
دقایقی بعد، مردم تو را مجاب میکنند که با پلیس 110 تماس بگیری و تو که به دلیل برخی تجربه های دیگر از این کار خودداری می کنی، بالاخره این کار را انجام میدهی؛ پلیسی که قرار است، به قول سردار رادان هیمنه نیروی انتظامی را به رخ دزدان و قاتلان بکشد... .
ناامیدانه تماس میگیری و در عین استرس و وحشت میگویی: سلام، من و دو دوستم... و در پایان این را هم اضافه میکنی که توقع اعزام نیرو نداری و تنها در باب اطلاع رسانی تماس گرفتهای.
آن آقایی که احتمالا در یک ساختمان گرم و راحت دارد به تلفن شما پاسخ میدهد، میگوید: شما سرجایتان باشید، من نیرو می فرستم تا صورت جلسه کنند، حتما همان جا بمانید، آدرستان دقیقا کجاست؟
بیست دقیقه میگذرد و لرزش ناشی از سرما بر رعشه ناشی از ترس و استرس دوچندان میشود. باز با «110» تماس میگیرید و شرح ماجرا می دهید و باز وعده اعزام نیرو را میشنوید.
ده دقیقه دیگر میگذرد.
برای بار سوم... بیست دقیقه دیگر میگذرد.
و این بار برای دفعه چهارم و پنجم تماس میگیرید، ولی کسی صدای شما را نمیشنود، فقط صدایی سرد و بیروح از پشت گوشی در برابر این گفته شما که روزنامهنگار هستید، میگوید: خب، پس سیاسی هستید برای همین شما را... .
تو بی خیال می شوی و به سمت خانه به راه می افتی، در راه خانه و در تاکسی نشستهای که با شمارهای پنج رقمی یا کمتر و بیشتر، در هر صورت غیر استاندارد با شما تماس میگیرند و احتمالا با قیافهای حق به جانب ـ چون صدایش گواه بود ـ به شما میگوید: آقا الآن نیروی ما اومده بهشتی، چرا شما نیستید؟!
و شما متحیر از این سرعت عمل یک ساعت و ده دقیقهای نیروی انتظامی میمانید چه بگویید... و شاید تنها چیزی که به ذهنت راه می یابد، اینکه فرق رفتار پرسنل یک مجموعه، در این دو رخداد چیست و چرا در پرده اول، آن همه قاطعیت، ولی در پرده دوم... و بعد اینکه با خودت می گویی، من که به خیال خودم خبرنگارم و شاید دستم بیشتر به جایی بند باشد وضعیتم این است؛ وای به حال... .
من، میثم تولایی، همه این اتفاقات روز گذشته برایم پیش آمد و هنوز هیچ شکایتی و هیچ صورت جلسهای از شب گذشته توسط نیروی انتظامی و دستگاه قضایی برایمان تنظیم نشده است... .
یا علی
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
قطع دست دزد 100 تا شرایط دارد
اگر این بلا سر خودشون نیامده بود 100 سال چیزی نمی گفتند و می فرمودند تهران امن و امان است
به نظرم وظايف نيروي انتظامي را بدن بخش خصوصي بهتر بشه هم جلوگيري از تصدي گري دولتي ميشه همكلي جوان ميره سر كار /نه غلام
ازنیروی زحمتکش ومظلوم ناجاانتظارمیرودجواب این اباطیل واراجیف رابدهد
سلام
این همه نیروی یگان ویژه که در روزهای حساس در تمام نقاط شهر پراکنده هستند و اگر هم احیانا در نقطه ای نباشند و در آنجا آشوبی شود در کمتر از چند دقیقه به آن نقطه می رسند، بقیه روزها چه کار می کنند؟
بهتر نیست از این همه نیروی ورزیده و قوی برای خدمت به مردم در سایر زمان ها نیز استفاده شود؟ این طوری دید مردم نیز نسبت به گارد ویژه تا حدی بهتر خواهد شد.
من دو هفته پیش تصادف کردم یازده بار با 110 تماس گرفتم و حدود یک و نیم ساعت وایسادم، زنی که پشت تلفن جواب میدادو مثل بقیه کارکنان محترم دولت وقتی پشت میز میشینن تو تو حرف میزد وحوصله نداشت،هر دفعه گفت که من اطلاع دادم،وقتی پرسنل زحمتکش نیروی انتظامی رسیدن گفتن همین الان به ما خبر دادن!گفتم خدارو شکر مورد حمله واقع نشدیم وگرنه تا حالا نعشمونم برده بودن!
سلام تابناک
زور این نیروی انتظامی فقط به جوانانی می رسد که بازیچۀ سیاسیون شده و فکری اشتباه یا درست دارند. چه انبوهی از قمه کشان و زور گیران آزادانه در این شهر می چرخند. البته مرد را دردی اگر باشد خوش است درد بی دردی علاجش آتش است
ای که دستت می رسد کاری بکن. دوست دارم درد دلهایمان به گوش حضرت آقا و آقای احمدی نژاد عزیز می رسید. خدایی این ملت عزیز و با وفا باید روی چشم مسئولین باشند
در شهر كوچكي در استان ايلام در مركز شهر ،شخصي با چاقو به من حمله كرد . كاپوت اتوموبيلم را با چاقو پاره كرد . يكي از كسبه كه از حمله او ممانعت ميكرد را زخمي نمود . تحقيقات نيروي انتظامي و گواهان و اقرار حمله كننده در پرونده موجود است . سرانجام اين شخص به پرداخت دو ميليون و صد هزار تومان جريمه به صندوق دولت محكوم شده .البته بعد از اين اتفاق تا كنون سه مورد تعرض با سلاح سرد از ايشان سر زده است . قابل توجه سخنگوي محترم قوه قضاييه .
باعث شرمندگی است!
با تشکر از جناب میثم تولایی عزیز
چند سوال دارم اولی اینکه اگر این اتفاق برای یکی دیگه اتفاق میافتاد هم با این آب و تاب گزارش تهیه مینمودید ؟ سوال دوم به نطر شما علت عدم حصور بموقع مامورین در محل چه بوده ترس ، حجم زیاد کار و ماموریتهای محوله ، عدم انگیزه ،یا دستور مافوق ؟ سوال سوم به نطر شما خواست مردم ایران در تامین امنیت و برخورد با ارازل و اوباش و زورگیران دقدقه چندم نیروی انتطامی و مسولین مملکتی است ؟
اگر دستور قوه قضائيه در اين موارد اجرا شود، قطعا اين گونه جرائم قابل كنترل خواهد بود. ولي مبادا همين خبرنگاران و نويسندگان و دوستان غرب زده شان با دنياي استكباري همصدا شوند كه جرا اعدام ها زياد شده و حقوق اين مجرمين
رعايت نشده و غيره وغيره....
به نظر من که اصلا"عجیب نیست.برادران نیروی انتظامی کارهای مهم تری دارند و وقتشونو برای یه مشت لات و لوط و دزد بی شخصیت و قمه کش بی خطر تلف نمی کنند.
این پلیس 110 را سردار قالیباف راه انداخت که در زمان خودش بسیار پدیده جالبی بود و با مدیریتی که خود ایشان بر نیروی انتظامی داشت قضیه اصلا به این صورت نیود ولی...
جهت اطلاع برو بچه های بالا
هرچه بگندد.....
دوست عزیر اگر پلیس به موقع هم می آمد اتفاق خاصی نمی افتاد من خودم یک تجربه این چنین داشته ام. پلیس می آید و گزارشی از شما و شهود تهیه می کند. بعد شما را به همراه گزارش راهنمایی می کنند به کلانتری محل وقوع جرم، در آنجا دوباره در دایره تجسس از مطالب شما صورت برداری شده و تشکیل پرونده می دهند. پس از تشکیل پرونده شما را به اداره آگاهی منطقه معرفی می کنند تازه کار شما از اینجا آغاز می شود در اداره آگاهی کارشناس دایره سرقت و زورگیری به شما تازه می گوید که برای به جریان افتادن پرونده باید به دادسرای مربوط به جرایم سرقت و زورگیری در حوالی سه راه آذری مراجعه کنی و پس از اینکه قاضی دستورات لازم را بر روی پرونده شما داد و تشکیل پرونده دادید دوباره به اداره آگاهی فوق الذکر مراجعه می کنید تا کار پرونده شما در اداره آگاهی به جریان بیافتد. در آگاهی اگر بتوانید مشخضات بدهید چهره نگاری می کنند تا بعد به شما خبر دهند که معمولا هم خیلی طول خواهد کشید وقتی هم یک بابایی را بگیرند و از او اعتراف بگیرند که مثلا حوالی محل وقوع جرم دست به سرقت می زده است شما را خبر می کنند بروید شناسایی. که معمولا هم نتیجه ندارد. سرتان را درد نیاورم این روندی که گفتم سال قبل برای بنده اتفاق افتاده است و چندین روز وقت و کارو زندگی ما را گرفته آخر هم بدون نتیجه بوده. اگر دوستی که مورد دستبرد قرار گرفته است وقت کافی دارد می تواند دنبال کند. در غیره این صورت بی فایده است. لازم به ذکر یک نکته هم باید بگویم اگر تازه مجرم را دستگیر کنند تازه گرفتاری مال باخته شروع می شود. معمولا متهم چیزی برای جبران خسارت ندارد پس از جلسه دادگاه مجرم به زندان فرستاده می شود. و تازه گرفتاری شاکی از طرف اطرافیان و خانواده مجرم شروع می شود،! برای اینکه دادگاه برای کاهش میزان زندانی به راحتی اطلاعات مربوط به مشخصات آدرس و شماره تلفن محل زندگی و کار شما را در اختیار بستگان مجرم (سارق)قرار می دهد تا بتوانند از شما رضایت بگیرند. تازه گرفتاری شما اینجا شروع می شود و مزاحمت های بستگان و دوستان مجرم جهت رضایت در محل زندگی و کار شروع می شود (معمولا هم آدم های درست حسابی و با ادبی نمی باشند) و دست آخر شما مجبور می شوید برای رهایی از مزاحمت بروید رضایت دهید و از خسارت خود بگذرید. این مسائل را گفتم چون برای خود من پیش آمده است و می خواهم دیگران هم بدانند که ما چقدر در اینگونه مسائل بروکراسی داریم و معمولا هم حق مردم زایل می شود. باید کسی را که متهم به زورگیری است به نظر من ببرند و در اردوگاه کار اجباری به کار بگیرند اون هم به صورت طویل المدت. تار درس عبرت بشه برای سایرین. کسی که زورگیر است در واقع مرتکب سوقصد شده است اگر شما مقاومت کنید هر بلایی ممکن است سر شما بیاید. خواهش می کنم این مطالب را در سایت بگذارید تا دیگران هم آگاه شوند.
اون وقت میان یقه ی تو رو میگیرن که به جناب آقای دزد محترم جسارت شده
چند شب پیش در حالی که به سختی بیمار بودم ، برای زدن آمپول نزد تزریقاتی سر کوچه ، از منزل خارج شدم. جلوی در منزل همسایه ، داخل یک مگان سفید ، دیدم دوجوان بدجوری مشغول استعمال مواد هستند. با مبایلم به 110 زنگ زدم و همینطور که بطرف تزریقاتی میرفتم ، گزارش دادم. خدا حافظی کردم و دکمه قرمز گوشی مبایل را فشردم و وارد تزریقاتی شدم.
بعد از 4-5 دقیقه که از تزریقاتی خارج میشدم ، دیدم مبایلم با همان شماره غیر متعارف زنگ میخورد. برداشتم : سلام و علیکی کردو گفت گشت ما در محلی که گزارش داده بوده حاضر شده ولی خودروی مورد نظر شما را ندیده ، در ظاهر عذر خواهی کردم ولی در دلم پوزخندی زدم و گفتم آره جون خودت ، 4-5 دقیقه ای اومدین و گزارش هم دادین نه ؟!
پیچیدم داخل کوچه و دیدم سمند نیروی انتظامی جلوی منزل همسایه ایستاده ، تا من برسم و توضیح بدهم ، آژیری کشید و رفت.
آره داداش ، اینجوریشم هست.
من خودم خیلی ناراحتم از این وضعیت و امیدوارم هر چه زودتر اینا به سزای اعمال کثیفشون برسن، اما گاهی احساس می کنم برای نشون دادن چیزی، یک چیز دیگه رو نفی می کنیم که نباید بکنیم.
من با خلاف رانندگی هم مخالفم.
البته صد در صد، با دومی قابل قیاس نیست، اما دلیل به بد نبودنش نمیشه.
با تشکر
تمام کسانیکه خبر زور گیری چند اوباش ومصرف کننده مواد مخدروشیشه ازمردم زحمتکشی که در شهر تردد دارند را میشنوند یادرصفحه حوادث روزنامه میخوانند حتما خیلی متاثرمیشوند ازقوه قضائیه درخواست شدت عمل دارندمخصوصا خانمها وافرادمسن که ازنظر روحی بیشتر لطمه میبینند.. اززحماتیکه تاکنون نیروی انتظامی جهت دستگیری این افرادکشید صمیمانه تشکرمیشود
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.