بد نیست گاهی از خودمان بپرسیم؛ ما کجا و آنها کجا؟!
ماه مبارک رمضان بود که مسعود به منزل آمد و از من خواست به تعداد چهل نفر غذای افطاری درست کنم. من هم اجابت کردم و او ساعتی قبل از افطار آمد و غذاها را برد. حدود ساعت 11 شب که برگشت به آشپزخانه رفت و شروع به خوردن غذا کرد. تعجب کردم ولی از او چیزی نپرسیدم تا آنکه...

سرویس دفاع مقدس ـ این شب ها و روزهای تکراری و ملال آور، ما را از پرداختن به خود باز داشته اند؛ چه برسد به دستگیری دیگران. گویی، مهربانی های خالصانه دیگر از زندگی ما رخت بر بسته و دست نوازش کشیدن بر سر بینوایان از برنامه زندگی مان حذف شده است؛ روزهایی با ساعت هایی از تکرار و تکرار، با همه چیز بیگانه مان کرده است؛ هم با خود و هم با دیگران ... اما گاهی خوب است فراموش نکنیم که:
نخست:
هنگام برداشت گندم، حسین کیسه هایی از محصول را جدا می کرد و شبانه به خانواده های نیازمند می رسانید. شیوه اش هم این گونه بود که کیسه گندم را پشت درب منزل آنها روی زمین می گذاشت. زنگ می زد و وقتی صدای کسی از ساکنین منزل را می شنید که برای باز کردن درب می آید، پیش از آنکه درب باز شود آنجا را ترک می کرد. وقتی درب باز می شد آن فرد، بدون آنکه چهره حسین را ببیند، کیسه را به درون منزل می برد. آن طرف تر حسین خوشحال از کار خود، زنگ درب خانه ای دیگر را می زد تا باز هم پیش از آنکه درب باز شود... (مادر شهید حسین هوری)![]()
دوم:
یک روز با خانواده سر سفره غذا نشسته بودیم که ناگهان زنگ درب منزل به صدا درآمد. محمد کاظم رفت تا درب را باز کند. پس از چند دقیقه که برگشت، غذای خود را از سفره برداشت و با خود برد و به کسی که مراجعه کرده بود، داد.
یک روز صبح هم که مسافری را در محله دیده بود، بدون آنکه او را بشناسد به منزل آورد و به او صبحانه داد. آن فرد نسخه ای در دست داشت، ولی هیچ جا را بلد نبود. محمد کاظم برخاست و نسخه را گرفت و داروها از داروخانه تهیه کرد. سپس پول کرایه برگشت او را داد و با خیال راحت و بدون هیچ منتی او را روانه دیارش کرد. (برادر شهید محمد کاظم زیبایی)
سوم:
ماه مبارک رمضان بود که مسعود به منزل آمد و از من خواست به تعداد چهل نفر غذای افطاری درست کنم. من هم اجابت کردم و او ساعتی پیش از افطار آمد و غذاها را برد.
نزدیک ساعت 11 شب که برگشت به آشپزخانه رفت و شروع به خوردن غذا کرد، تعجب کردم ولی از او چیزی نپرسیدم تا آنکه پس از شهادتش، روزی طلبه شهید علی قلم بر نقل کرد که یک شب در ماه رمضان به همراه مسعود برای تعدادی از فقرا افطاری برده اند. آنجا بود که متوجه شدم، فرزندم مسعود که در آن زمان نوجوانی پانزده ساله بود، آن غذای افطاری را به مستمندان داده و خود در حالی که روزه بوده، لب به آنها نزده و خود، گرسنه به منزل برگشته بود. (مادر شهید مسعود گرگ زاده)
چهارم:
یک روز که به منزل رسیدم، دیدم قاسم فرش زیر پایمان را جمع کرده است. پرسیدم: چه شده است؟ پاسخ داد: پدر جان! یکی از همسایه هایمان هیچ فرشی برای زیر پای خود و خانواده اش ندارد. اگر این فرش را به آنها ندهیم، نماز و روزه هایمان اشکال دارد. قاسم بلافاصله قالی را برداشت و رفت و او را به همسایه مان داد و شاد و خوشحال به منزل بازگشت. (پدر شهید قاسم داخل زاده)
--------------------------
www.sayyedhhp.blogfa.com
سید حبیب حبیب پور
نخست:
هنگام برداشت گندم، حسین کیسه هایی از محصول را جدا می کرد و شبانه به خانواده های نیازمند می رسانید. شیوه اش هم این گونه بود که کیسه گندم را پشت درب منزل آنها روی زمین می گذاشت. زنگ می زد و وقتی صدای کسی از ساکنین منزل را می شنید که برای باز کردن درب می آید، پیش از آنکه درب باز شود آنجا را ترک می کرد. وقتی درب باز می شد آن فرد، بدون آنکه چهره حسین را ببیند، کیسه را به درون منزل می برد. آن طرف تر حسین خوشحال از کار خود، زنگ درب خانه ای دیگر را می زد تا باز هم پیش از آنکه درب باز شود... (مادر شهید حسین هوری)
دوم:
یک روز با خانواده سر سفره غذا نشسته بودیم که ناگهان زنگ درب منزل به صدا درآمد. محمد کاظم رفت تا درب را باز کند. پس از چند دقیقه که برگشت، غذای خود را از سفره برداشت و با خود برد و به کسی که مراجعه کرده بود، داد.
یک روز صبح هم که مسافری را در محله دیده بود، بدون آنکه او را بشناسد به منزل آورد و به او صبحانه داد. آن فرد نسخه ای در دست داشت، ولی هیچ جا را بلد نبود. محمد کاظم برخاست و نسخه را گرفت و داروها از داروخانه تهیه کرد. سپس پول کرایه برگشت او را داد و با خیال راحت و بدون هیچ منتی او را روانه دیارش کرد. (برادر شهید محمد کاظم زیبایی)
سوم:
ماه مبارک رمضان بود که مسعود به منزل آمد و از من خواست به تعداد چهل نفر غذای افطاری درست کنم. من هم اجابت کردم و او ساعتی پیش از افطار آمد و غذاها را برد.
نزدیک ساعت 11 شب که برگشت به آشپزخانه رفت و شروع به خوردن غذا کرد، تعجب کردم ولی از او چیزی نپرسیدم تا آنکه پس از شهادتش، روزی طلبه شهید علی قلم بر نقل کرد که یک شب در ماه رمضان به همراه مسعود برای تعدادی از فقرا افطاری برده اند. آنجا بود که متوجه شدم، فرزندم مسعود که در آن زمان نوجوانی پانزده ساله بود، آن غذای افطاری را به مستمندان داده و خود در حالی که روزه بوده، لب به آنها نزده و خود، گرسنه به منزل برگشته بود. (مادر شهید مسعود گرگ زاده)
چهارم:
یک روز که به منزل رسیدم، دیدم قاسم فرش زیر پایمان را جمع کرده است. پرسیدم: چه شده است؟ پاسخ داد: پدر جان! یکی از همسایه هایمان هیچ فرشی برای زیر پای خود و خانواده اش ندارد. اگر این فرش را به آنها ندهیم، نماز و روزه هایمان اشکال دارد. قاسم بلافاصله قالی را برداشت و رفت و او را به همسایه مان داد و شاد و خوشحال به منزل بازگشت. (پدر شهید قاسم داخل زاده)
--------------------------
www.sayyedhhp.blogfa.com
سید حبیب حبیب پور
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
مهم نیست که انقدر شما و دوستای همفکرت تهی و پوچید.. مهم اینه که اونا که باید قدر شهدا رو بدونن می دونن.. و شهدا هم به اونجا که باید می رسیدن رسیدن... غرق شدن امثال شما تو 2011 میلادی به خودتون مربوطه و برای هیچ کس بد نمی شه.
یادمان باشد اگر تعدادسالهای عمرمان به اندازه سالهای گذشتن از پرپر شدن لاله ها نیست اظهار نظر نکنیم
پرپر شدنی که امنیت را به ارمغان آورد تا یاد بگیریم در چه سالی از سالهای میلادی هستیم
....
چرخ با این اختران نغزوخوش و زیباست این صورتی درزیر دارد آنچه دربالاست این
اگر همه اينطوري بودند عالي ميشد.
ای کاش، این زیبا خانم هم می فهمید!!!
فکر میکنه می فهمه در حالی که هیچ نمی فهمه!
حداقل از دنیای اطرافش که می گذره هیچ نمیفهمه ، فقط دو سه تا رفیق و یار ماهواره ای اش را میبینه ولی حتی آنها را هم نمی فهمه!!!
برادر يا خواهر محترمي كه فرمودي در سال 1390 خورشيدي يا 2011 ميلادي زندگي ميكني قطعا" اينها افسانه نيست و اگر چنين افرادي با آن افكار و روحيات نبود اكنون زبان مادري شما عربي بود؟
« پندار ما این است که ما مانده ایم و شهدا رفته اند اما حقیقت آن است که زمان ما را با خود برده است و شهدا مانده اند».
ما عاشق شهدا مان هستیم شب ها به یاد شان می گرییم و به حاشان قبطه می خوریم شما هم اگر مشکلی دارید می توانید بروید کشوری زندگی کنی که از این مسائل خسته کننده زیاد نشنوی غرق در مادیات شوید و تا صبح کیفش را ببرید
خستگی از لحنت می باره ...
اما حیف که نمیدونی از چی خسته ای...
از نامردی و دودوزه بازی برات بگم خستگیت در میره؟
شاید تو سال 90 13 خورشیدی یادآوری آدمیت خسته کننده باشه،
شایدم ادمیت معنیش عوض شده؟
نه نفهمیدم ونمیخوام بفهمم!
من ماندم و گوشه دلی تنگ
با دفتر خاطراتی از جنگ
ای جنگ چه شد که قهر کردی؟
در کام امام زهر کردی
ای مرز میان مرد و نامرد
گر مرد رهی دوباره برگرد
جنگ کجایی که دلم تنگ توست
رقص جنون تشنه آهنگ توست
ما هم می توانیم
زیبا خانم در همین قرن بیست ویک شما در همین لحظه در شمال آفریقا بچه های گرسنه دارند از نداشتن حتی قوت لا یموت می میرند . کمک کردن به دیگرات در این زمان بیشتر لازم است از تمام دوران گذشته و این واقعیات از زندگی بزرگ مردانی است که من و تو لیاقت همراهی شان را نارشتیم و نداریم
ذكر مناقب شهدا بسيار هم پسنديده است ،ولي كداميك از آرمان ها (و چه مقدار از آن ها )در جامعه نهادينه شده است ؟ اگر نهادينه نشده است چرا؟
تابي جون لطفا اين نظر را منعكس كن
آهاي اون كسي كه داري توي سال 2011 زندگي ميكني ... كه زير سقف خونه ت نشستي ... كه دستات روي كليدهاي كامپيوتر داره تايپ مي كنه ... كه خسته شدي ... بيا خودت با وجدان خودت فكر كن كه اگر كسايي نبودن كه زن و زندگي و دنيا و خوشي رو رها كردن ... اگر نبودن اونايي كه دستاشونو دادن ... اگه نبودن اونايي كه هيچوقت خسته نشدن ... بيا فكر كن اگر اونا نبودن من و شما امروز كجا بوديم ؟؟؟؟
حضرت امام حسن مجتبى (ع) در طول عمر خود دو بار تمام اموال و دارايى خود را در راه خدا خرج كرد و سه بار ثروت خود را به دو نيم تقسيم كرده و نصف آن را براى خود نگهداشت و نصف ديگر را در راه خدا بخشيد.
شهیدان عزیزمان این روایتها را فقط نمی خواندند بلکه تا جایی که می توانستند عمل می کردند .
با سلام چرا به اين زيبا خانم اينقدر خورده مي گيريدشايد راست بگويد كمي هم حديث نفس كنيد و تحمل نابرده رنج گنج ميسر نمي شود .
مزد ان گرفت جان برادر كه كار كرد
ماه رمضان را از دست ندهيد.
افسوس كه ولتون كردن جامعه را به اينجا رسونديد و باز هم ميگيد ولمون كنيد!4 تا خاطره از اونهايي كه جان عزيزشون را در راه وطنشون دادن شما را اذيت ميكنه؟
با سلام وخسته نباشيد
در سال 2011 نيز در جاي جاي كشور عزيزمان ايران اسلامي از اين مردان بي ادعا زياد هسنند و با عشق و شور منتظر آمدن مهدي موعود (عج) هستند
از چي خسته شدين بانو؟!
درست است که ما در سال 2011زندگی می کنیم . ای کاش کمی هم از اروپایی ها متمدن چیزهای رایاد می گرفتیم بعد از گذشت چند دهه از جنگ جهانی دوم کسانی که در جنگ شرکت کرده اند احترام خاصی برخودرارند ولی ما با رزمندگان 8سال دفاع مقدس چطور برخورد می کنیم .
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.