رفتن به محتوای اصلی 
آخرین خبردیوان محاسبات: حکم انفصال محمد شریعتمداری باید بی‌درنگ اجرا شود
4590بازدید
۴۱

چه عواملي رفتار اجتماعي ما ايرانيان را عقب نگه داشته؟

مسلمان هميشه مشغول معامله با خداست و دوست دارد مطلوبترين عکس العمل را نشان دهد. در برابر کسي که در خيابان آشغال مي‌ريزد، عکس العمل ما چگونه بايد باشد؟ خودمان زباله را از روي زمين برداريم؟ از او بخواهيم که خودش آن را بردارد؟ با تکان دادن سر، نادرستي عملش را به او بفهمانيم؟ با زبان به او تذکر دهيم؟ با چه عبارتي؟

چه عواملي رفتار اجتماعي ما ايرانيان را عقب نگه داشته؟
محمد مطهري فرزند استاد شهيد مطهري در يازدهمين بخش از سلسله مقالات خود درباره معضلات اجتماعي جامعه ايراني، اين بار فقر آموزش رفتار اجتماعي در کشورمان را تشريح کرده است. وي مي‌نويسد:
در دي ماه 1382 چند نفر از افرادي که در زلزله کم سابقه و مرگبار بم تسليم مرگ نشدند و پيکر مجروح اما زنده آنان با فداکاري‌هاي بسيار از بم به کرمان و از کرمان به تهران رسيد به خاطر نبود فرهنگ راه دادن به آمبولانس، در ترافيک خيابان آزادي تهران جان دادند...

عده‌اي گمان مي‌کنند که ريشه مشکلات رفتاري ما ايرانيان فقط اين است که «مي دانيم ولي عمل نمي‌کنيم»؛ مي‌دانيم آشغال ريختن در معابر يا پارتي بازي در ادارات کار نادرستي است ولي باز انجام مي‌دهيم. بله، در مواردي امر بر همين منوال است، اما موارد بسيار زيادي را مي‌توان سراغ داد که عمل نمي‌کنيم چون «نمي‌دانيم»؛ انجام نمي‌دهيم چون «آموزش نديده‌ايم».

علاقه به «کلي گويي» در کشور ما کم نيست و گاهي چنين پنداشته مي‌شود که با تکرار پشت تکرار عبارات کلي از قبيل «با هم مهربان باشيم»، «حق يکديگر را پايمال نکنيم»، «امر به معروف و نهي از منکر کنيم» و... کمک بزرگي به اصلاح جامعه شده است. روشن نساختن موارد و مصاديق کلياتي که معمولا همه مي‌دانند، يکي از عواملي است که رفتار اجتماعي ما را عقب نگهداشته است...

به زيارت ائمه عليهم السلام هم که مي‌رويم مشکل رفتاري وجود دارد. عده‌اي تصور مي‌کنند بدون لمس ضريح ولو به قيمت آزار و هل دادن ديگران زيارتشان قبول نمي‌شود. برخي ديگر هر وقت دلشان خواست در چند متري ضريح با صداي بلند تقاضاي صلوات پشت صلوات ـ که حتما بايد از قبلي بلندتر هم باشد! ـ مي‌کنند و آرامش و تمرکز ديگران را بر هم مي‌زنند...

گهگاه از رفتار تماشاگران گله مي‌شود اما آموزشي در کار نيست. ناهنجاري‌هاي رفتاري تماشاگران همه مربوط به از جا کندن صندلي ورزشگاه نيست تا بگوييم تماشاگر رفتار صحيح را مي‌داند و فقط عمل نمي‌کند. مثلا يار حريف مي‌خواهد در بسکتبال پنالتي پرتاب کند. وظيفه ما به عنوان تماشاگر در اين لحظه چيست؟ ساکت بمانيم؟ آنقدر سر و صدا و احيانا هو کنيم تا حواسش پرت شود؟ اگر بازيکن کشور بيگانه يک پرتاب عالي انجام داد او را تشويق کنيم يا نکنيم؟ ما حتي هنوز به برخي بازيکنان فوتبال ـ گاهي در سطح ملي ـ نتوانسته‌ايم ياد بدهيم که پس از اعلام پنالتي به داور اعتراض نکنند...

حتي گاهي در فرا گرفتن آداب اسلامي هم به کليات اکتفا مي‌شود. مي‌دانيم نبايد به غيبت گوش کنيم. اما در مواجهه با غيبت چه کنيم؟ مستقيما به طرف مقابل بگوييم غيبت نکن؟ سخنش را قطع کرده مطلب ديگري پيش بکشيم؟ اگر قرار است مجلس غيبت را ترک کنيم به چه نحو اين کار را انجام دهيم؟ به نحوي که ديگران بفهمند؟ با چه حالتي؟ گشاده رويي يا خشم يا به حال عادي؟...

از طرف ديگر، وقتي با يک رفتار ناصحيح مواجه مي‌شويم و مي‌خواهيم عکس العملي نشان دهيم. اينجا هم به دليل فقدان آموزش رفتاري، هر کس به اجتهاد و تشخيص خود وارد ميدان مي‌شود...

مسلمان هميشه مشغول معامله با خداست و دوست دارد مطلوبترين عکس العمل را نشان دهد. در برابر کسي که در خيابان آشغال مي‌ريزد، عکس العمل ما چگونه بايد باشد؟ خودمان زباله را از روي زمين برداريم؟ از او بخواهيم که خودش آن را بردارد؟ با تکان دادن سر، نادرستي عملش را به او بفهمانيم؟ با زبان به او تذکر دهيم؟ با چه عبارتي؟

ما گاهي نه تنها با رفتار ناصحيح مخالفت نمي‌کنيم بلکه به آن دامن مي‌زنيم. فردي مي‌گويد مسير تهران تا مشهد را هفت ساعته طي کرده است. با اين فرد بي توجه که با جان خود بازي کرده و جان ديگران را هم به خطر انداخته، مثل يک قهرمان برخورد مي‌کنيم. به جاي بي اعتنايي يا نکوهش، مي‌گوييم باور نمي‌کنيم و او هم قسم پشت قسم مي‌خورد تا سرانجام دو طرف بر سر هشت ساعت به توافق مي‌رسند!

مواردي که به جاي نکوهش تشويق مي‌کنيم زياد است. به همين دليل يک راه جمع کردن مردم به دور خود در فرهنگ ما بازي کردن با جان است، بدون آنکه کوچکترين تمهيدات ايمني رعايت شود. فراموش نکرده‌ايم که جوان 32 ساله‌اي که بدون لوازم ايمني لازم در روز 22 بهمن 85 از برج ميدان آزادي بالا رفته بود مورد تشويق قرار گرفت و دقايقي بعد به پايين سقوط کرده جان باخت.

حتي صنف‌هاي مختلف معمولا آموزش رفتار اجتماعي ويژه خود را نديده‌اند.
در فرهنگ ما «راننده تاکسي» يعني کسي که داراي ماشيني به رنگ خاص و نيز گواهينامه است و خيابانها را هم بلد است. ديگر لازم نيست کسي به او آموزش دهد که اگر مسافر در را محکم تر از حد لازم بست چگونه بايد با او سخن گفت؟ اگر کسي کرايه نداشت چگونه بايد با او برخورد کرد؟ آيا راننده تاکسي حق دارد به مسافر به خاطر نداشتن پول خرد اعتراض کند؟ اينها ديگر بسته به ميل راننده است و آموزشي هم در کار نيست و راه براي انواع کشمکشها باز است.

به همين منوال، «منشي» يعني کسي که بلد است گوشي را بردارد و به داخلي وصل کند. آيا لااقل يک جزوه آموزشي دربارۀ آداب صحبت کردن در تلفن که خود چندين حالت دارد به او داده شده است؟

«مصاحبه گر تلويزيون» يعني کسي که داراي روحيه اجتماعي است و سراغ افراد رفته مصاحبه مي‌گيرد، اما لزوما به او آموزشي در مورد حرمت افراد داده نشده است. آيا اگر کسي گفت "مصاحبه نمي‌کنم" گزارشگر يا تدوين کننده حق دارد همين قسمت را در گزارش خود قرار دهد؟ آيا خبرنگار براي تهيه گزارش از مراکز مشاوره حق دارد صداي کسي را که به خيال خود دارد به طور خصوصي با يک مشاور صحبت مي‌کند براي دهها ميليون انسان پخش کند (مثل گزارش اخير در اخبار 19:15 از مرکز مشاوره 129)؟

«مأمور» يعني کسي که بلد است با دستبند متهم را از خانه‌اش به کلانتري بياورد. آيا به او راه حفظ آبروي متهمي که به خاطر «نداشتن» کارش به بازداشت کشيده، آموزش داده شده است؟ حتما بايد او را با دستبند از محله عبور داد؟ آيا به کسي که اختيار دارد افراد را ممنوع الخروج کند نحوه و زمان اطلاع دادن به فرد مورد نظر هم آموزش داده شده است؟ جايي بهتر از فرودگاه آن هم در لحظه آخر براي مطلع ساختن از ممنوع الخروج بودن افراد وجود ندارد؟ آيا به افسران راهنمايي که از داخل ماشين به رانندگان تذکر مي‌دهند لحن سخن گفتن با مردم آموزش داده شده است؟

«خادم مسجد» يعني کسي که درهاي مسجد را در ساعات معين باز کرده و مراقب مسجد باشد. آيا به او نحوه مواجهه با کودکان که در اولين روزهاي تمرين عبادت با او مواجه مي‌شوند آموزش داده شده است؟

چرا راه دور برويم. من به عنوان يک روحاني که لباس دين به تن دارم در جامعه پيچيده کنوني چگونه بايد رفتار کنم؟ چهارده سال پيش که عمامه بر سر گذاشتم آيا کسي به من جزوه‌اي داد که براي حفظ حرمت اين لباس در صدها موقعيت مختلف چگونه بايد رفتار کنم؟ اگر عده‌اي جوان مشغول بازي بودند اگر لباسم را درآورده با آنها مشغول بازي شوم وهن روحانيت است يا خدمت به روحانيت؟...آيا وظيفه دارم به پارک محل سري بزنم و با جواناني که در عمرشان حتي يک بار هم با يک روحاني هم صحبت نشده‌اند حرف بزنم؟ اگر مجال صحبتي دست داد چه بگويم و چه نگويم و از کجا آغاز کنم؟...

آنچه درباره لزوم پرداختن به مصاديق جزئي رفتار و اکتفا نکردن به بيان کليات گفته شد يکي از روش‌هاي قرآني است. چرا نصايح لقمان حکيم به فرزندش در مورد امور جزئي يک به يک ذکر شده است؟ براي اينکه انسانها علاوه بر دستور العمل کلي، نياز دارند بدانند که در موقعيت‌هاي گوناگون و جزئي چگونه بايد رفتار کنند و در جوامع پيچيده امروز اين نياز صد چندان است...

غالبا آموزش جدي در کشور ما منوط به گرفتار آمدن در يک بحران است و البته فقط بحران‌هاي مادي به راحتي احساس مي‌شود. ما در گذشته هم عبارات کلي از قبيل «در مصرف آب و برق صرفه جويي کنيم» مي‌شنيديم اما خوشبختانه رسانه ملي امروز دريافته است که اين کلي گويي فايده چنداني ندارد و به آموزش جزء به جزء و دقيق درباره چگونگي صرفه جويي روي آورده است...

در يک کلام، همه اتفاق داريم که بايد به قرآن برگرديم، همه باور داريم که از اصل خود دور افتاده‌ايم، همه مي‌دانيم وقت طلاست، همه مي‌دانيم بايد به کودکان شخصيت داد، همه مي‌دانيم که آنچه بر خود نمي‌پسنديم نبايد بر ديگران بپسنديم؛ مشکل ما ندانستن اين کليات نيست، مشکل ما اين است که قدم به قدم به ما نياموخته‌اند که در هر موقعيتي دقيقا چگونه بايد عمل کنيم.

مطالبي که گفته شد احتمالا اين پرسش را براي برخي خوانندگان پديد آورده که در کشور ما وضع آموزش رفتاري به مسئولان سياسي چگونه است؟ اين بحث مهم را در فرصت ديگري بايد بررسي کرد. آنچه مسلم است ثمرات آموزش رفتاري به مردم در اثر رفتار نادرست عمدي يک مسئول سياسي به شدت آسيب مي‌بيند و در کشوري که حکومتش با نام دين پيوند خورده، اين آسيب‌ها صد چندان است مخصوصا آنجا که با يک رفتار غلط مماشات شود.

متن کامل اين مقاله را مي‌توانيد در ستون سمت راست بخوانيد.
Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۴۱
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
ناشناس

خواننده ای که نوشته اند "باید خدمت آقای مطهری عرض کنم: ما با خدا معامله نمی کنیم چون خدای یکتا اجتیاجی به معامله با بنده ندارد" به خطا رفته اند.
خداوند در قران "خریدن " را به خود نسبت می دهد: "ان الله اشتری من المؤمنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنه" (توبه/111). بنابراین "معامله با خداوند یک تعبیر شرعی است و البته معنایش نیاز داشتن خداوند نیست.
به همین جهت، همه به یاد داریم که امام خمینی پس از قبول قطعنامه گفتند "آبروی خود را با خدا «معامله» کردم".

ناشناس

بنام پروردگار پيشرو در اصلاح و تعليم جوامع و بشريت
برررسي فرهنگ عمومي كشور
كلام شما بسيار حكيمانه و دلسوزانه بود، وليكن در خصوص تغيير و تحول فقط به بيان انتقادات موضوعي كفايت گرديده و به راهبردي براي حل مشكل اشاره نشده است. ضمن تأكيد بر مسائل ذكر شده توسط حضرتعالي، با اجازه از محضر استاد، لازم مي‌دانم به چند نكته اشاره نمايم.
در كشور عزيزمان، متأسفانه چند انحراف عظيم كه با باورهاي ملي، حماسي، اسلامي و آرماني شهروندان آن مغايرت دارد مشهود است؛
1- عدم توجه به دستورات و آموزه‌هاي اخلاقي الهي، ديني، تاريخي و فرهنگي
2- فقدان تصميم‌سازي مسؤولانه، مقتدرانه و هوشمندان در مديريت فرهنگي كشور
3- عدم ارائه راه‌حل‌هاي مدبّرانه و كارشناسانه در مواجهه با بروز مشكلات و ناهنجاري‌هاي فرهنگي
4- عدم تبعيت از فرامين، دغدغه‌ها، نگاه مدبرانه امام راحل و رهبر فرزانه
5- نداشتن روحيه آرمان‌خواهانه ملي، آينده نگرانه و جهان شمول
6- كمبود روحيه شكوفايي، خودباوري و توسعه كيفي بجاي توسعه كمي، سطحي و غير مؤثر فرهنگي
7- حذف صورت مسأله بجاي پاسخ‌گويي
8- بي‌تواجه به فوت وقت در ارائه راهكارهاي ملي
9- آرامش كاذب اميال مادي بجاي آرمان‌هاي اخلاق‌محور
10- عدم اتحاد و انسجام ملي ميان اقشار، اقوام و مسؤولان در فرهنگ عمومي
11- فقدان تفكر سيستمي، مشورتي و كارگروهي اقشار مختلف
12- مقصر جلوه‌دادن مسؤولان، فرآيندها و شرايط بجاي نگاه حكيمانه و منتقدانه به خود
و ده‌ها مورد ديگر كه مجال بازگويي آن نياز به صرف ساعت‌ها بحث و گفتگو خواهد بود.
پس از گذشت سه دهه از انقلاب اسلامي، تنها راه‌حل مشكل فرهنگ عمومي و شهروندي ايرانيان(طرح آمايش فرهنگ سرزمين ايرانيان است.)
بازشناسي فرهنگ كهن، آسيب‌شناسي مبادي فرهنگ، پالايش و بازبيني در مأموريت و محتوي رسانه ملي، تحول در نظام آموزشي و تربيتي كشور، ارتباط عميق، گسترده و الهام‌بخش حوزه و دانشگاه، ترسيم چشم‌انداز فرهنگي كشور و هزاران راه‌حل ديگر كه در ذهن ايرانيان شناور و بالقوه مي‌باشد.

ناشناس

با سلام. من فكر ميكنم تنها با ايجاد كلاس شهروندي وآموزش مستمر ميتوان اين مشكل را حل كرد.نياز به برنامه ريزي عظيمي دارد.متاسفانه مسيوولان دولتي نه تنها به فكر نيستند بلكه از فهيم بودن مردم هراس هم دارند.كتابهاي هفت عادت مردمان موثر و چگونه با بچه ها صحبت كنيم كه به سخنان ما گوش فرا دهند مي توانند راهنماي خوبي باشند.به اميد روزي كه هر كداممان حداقل خودمان را اصلاح كنيم تا اصلاح كل نتيجه شود.

ناشناس

یک چیز نباید فراموش شود .
معیشت مردم
در سلسله مراتب نیاز حرمتها در مراتب بالا تری نسبت به امور معیشتی قرار دارد . کسی که در مراتب اولیه زندگی خود مشکل دارد نه خود ارتقاء مییابد ونه میتواند دیگران را ارتقاء دهد . پدر ومادر - مدیر ومسئول - معلم و استاد و هر کس که در این زمینه نقش دارد آنقدر در گیر امور اولیه زندگی خود است که نمیتواند به مسائل تربیتی بیش از آنی که میبینیم بپردازد.
دوستان اقتصاد محور همه چیز است .

ناشناس

مطالب جالب و خواندنی بود و از مشکلات عظیم این کشور که دارای فرهنگ چندین ساله اسلامی و ایرانی است سخن گفت ولی باید چه کاری انجام دهیم و چگونه انجام دهیم و به سخن گفتن ختم نشود انشاء ا...

ناشناس

به نظر من باید هر خانواده یک مشاور خانوادگی داشته باشد
که مسلما باید هم از طرف دولت وهم از طرف خود خانواده ها همکاری انجام گیرد که سهم دولت خیلی بیشتر و پر رنگ تر هست
مثل پزشک خانواده، وکیل خانواده و روانشناس خانواده
ما باید قبول کنیم که در کوچکترین موارد اجتماعی ، اخلاقی و .....مشکل داریم
به عنوان مثال : تا حالا شده نسبت به پرت کردن اشغال از شیشه ماشین به بیرون اکشن بگیریم چه برای خودمون و دیگران؟؟؟

ناشناس

با تشکر از فتح باب موضوعي حياتي توسط اين شخصيت روحاني
اضافه مي نمايم تربيت پايدار از زمان کودکي و در مدرسه بايد آغاز شود و به قول معروف استانداردسازي اين هنجارها در اجتماع در مدرسه صورت مي گيرد. وقتي فرزندان من در يک مدرسه اروپايي تحصيل مي کردند به آنها مي گفتند دو کلمه جادويي در زندگي آدمها وجود دارد: 1-ببخشيد 2- لطفآ
در آن سيستم هريک از دانش آموزان کلاسهاي بالاتر مي بايست از دانش آموزي در کلاس پائين تر مراقبت نمايد و بخش مهمي از ارزشيابي ها نسبت به دانش آموزان با توچه به نحوه اين مراقبت بعمل مي آيد. به خاطر دارم در آن زمان يکبار براي کاري به مدرسه مراجعه کردم فرزند بزرگترم در محوطه مدرسه مرا ديد و نزد من آمد ولي متوجه شدم که حواسش پرت است و به صحبتها من توجه ندارد از او توضيح خواستم و گفت، پدر! آن دانش آموز کوچکي که دورتر مي بيني تحت مراقبت من است تمام حواسم به اوست اگر بلايي به سرش بيايد من بيچاره مي شوم. دروغ گفتن بچه ها و يا بي تفاوتي آنها نسبت به ديگران اولياي مدرسه را بشدن نگران مي کرد و با والدين مطرح مي شد.و جالب اينکه در تمام مدارس اين استانداردها وجود داشت. متاسفانه بعداز چندين سال بچه ها دروغ را با واژه "خالي بندي" قابل انجام مي بينند. بي تفاوتي به ديگران را با واژه "بپيچانش" و اينها همه را در مدرسه فرامي گيرند. آثار نبود اين سيستم فرهنگي در مدارس را شما در اجتماع بصورت ناهنجاري هاي اجتماعي مي بينيد و به نوعي قالطاق سالاري پديد مي آيد. اگر فوت و فن دروغ گفتن، از زير کار در رفتن، سرکار گذاشتن، رو هوا زدن، دو دره کردن و .... را ندانيد يک آدم شوت تلقي مي شويد.آيا اين مفاهيم در تمام سطوح اجتماع براي شما بسيار آشنا نيست؟ برادران خطر اينجاست نسل جديد را دريابيم.

ناشناس

باسلام
در بسياري از موارد نبودن امكانات كافي مسبب اينگونه ناهنجاريهاست . بعنوان مثال ميدان ونك تهران را ببينيد . دريغ از يك سطل اشغال اما در عوض قدم به قدم انواع واقسام صندوق صدقات را در اين ميدان خواهيد ديد . بدون اغراق در اين ميدان حدود 40-50 صندوق صدقه وجود دارد ولي حتي يك سطل آشغال نخواهيد يافت !!!

ناشناس

سالهاي زيادي است كه من به اين مساله فكر مي كنم رفتارهاي متفاوت و غير قابل پيش بيني مردم در مسائل مختلف واقعا" رنج دهنده است. آيا بهتر نيست كه در كليه سالهاي ابتدايي و راهنمايي درسي تحت عنوان رفتارهاي اجتماعي گنجانده شود. شايد در آينده اين رفتارها تصحيح گردد.

ناشناس

با سلام خدمت آقای مطهری / درد جامعه را گفتن هنر نیست کسی که نحوه درمان آن درد را پیدا کرد هنرمند است...

ناشناس

باتشكرفراوان؛ خيلي مقاله خوبي است اي كاش همه مسئولين وتصميم گيرندگان امور كشور اين مطالب را بخوانند چون دقيقا" علت عقب افتادگي اين كشور در همه زمينه ها (اقتصادي ؛علمي؛ اجتماعي و....) همين مسائل مي باشند.

ناشناس

این سلسله مباحث بسیار عالی هستند لطفا ادامه دهید و از همه دیگر رسانه ها هم می خواهم که آن را انعکاس دهند.

ناشناس

متاسفانه در ايران قانون وجود دارد ولي مجري بسيار ضعيف عمل ميكند .چرا روزي كه سوار كردن دو سرنشين در جلوي يك خودرو ممنوع شد براي همه بعيد بود كه بتوان جلوي اين حركت را گرفت اما پس از فشار ماموران راهنمائي و رانندگي امكان پذير شد همانند كمربند ايمني كه هم اكنون تقريبا همه رعايت ميكنند زيرا ميدانند عواقب جريمه شدن به همراه دارد .براي بيرون انداختن آشغال از خودرو و روي خط عابر پياده نگهداشتن نيز جريمه تعيين شده اما كجاست مجري قانون ؟

ناشناس

اگر صدا و سیما هم اینگونه نقدها را پخش میکرد شاید شاهد ارتقای فرهنگ عمومی بودیم.

ناشناس

بنده به عنوان يك شخص مسلمان همواره سعي كرده ام حقوق ديگران را رعايت كنم و لي يك مسئله همواره ذهن من را مشغول كرده ،با وجود اينكه تما م دستگاه و رسانه هاي تبليغي كشور به طور صددرصد برنامه هاي اسلامي و فرهنگ اسلامي را ترويج مي كنند چرا هيچگونه اثري از اين تعاليم را در سطح اجتماع نمي تواني بيابي.
بنده شخص بدبيني نيستم ولي قاطعانه به شما مي گويم كه انسان هاي خوب خيلي ناياب شده اند،كمتر كسي را مي توان يافت كه به غير از خودش به ديگران هم فكر كند،حق ديگران را به روشهاي مختلف ضايع كردن بسيار مرسوم گشته به طوري كه اگر شخصي به حقوق ديگران احترام بگذارد همه از او به يك استثنا تعبير مي كنند.
بنده چند وقت پيش با تعدادي از اتباع خارجي به طاق بستان كرمانشاه رفتيم هنگام ظهر دوستان خارجي دنبال محل مناسبي جهت صرف نهار در نزديكي طاق بستان ميگشتندولي با كمال بدبختي حتي يك متر مربع فضاي سبز تميز و مناسب تا شعاع چند كيلومتر يافت نشد.راننده يا كارگري كه كاري به او سپرده اي اگر خارج از قراداد مبلغي به عنوان انعام دريافت نكند حتما كارت را اگر قراره در دو روز انجام بگيرد در چهار روز انجام ميده .
يكي بياد بگه چرا اينقدر نسبت به خومون بي رحميم چرا درخت ها را قطع مي كنيم چرا در كوچه خيابان بيابان جنگل اينقدر اشغال مي ريزم .
من نمي دانم ما رو چه حسابي ميگيم مسمانيم،به جهت عدالتمان ، ترقي وبيشرفتمان ،رعايت حق الناس ،در ماه رمضان تا حدودي مسلمان بودنمان ويا صرفا به خاطر يك جلد قراني كه همه در خانه هايمان داريم و سالي يك بار به سراغش رفتنمان؟

ناشناس

مقاله ايشان را در عين سادگي، بسيار عالي و لذت بخش يافتم. به نوبه خود از دقت و توجه ايشان ممنونم. اميدوارم با دامن زدن به اين مباحث و طرح نظرات ايشان در برنامه‌هاي عمومي تر و علي الخصوص در رسانه ملي، گره از اين معضل اساسي باز شود.

ناشناس

ما ایرانی ها متاسفانه خیلی از خود شاد تشریف داریم ، بنده در یک تحقیق برای کار دانشگاهی روی خصلت های مردم ایران یک کار پژوهشی انجام دادم . باید عرض کنم که در کنار معدود خصلت های خوب و بارز ایرانیان ، متاسفانه به خصلت های بد بسیاری بر می خوریم که گفتنش ... فقط سر بسته بگویم که ملت چندان جالبی نیستیم و هرگز این را هم قبول نداریم . علتش هم همان است که عرض کردم خیلی از خودمان شادیم ! ایکاش با یک خانواده اصل اروپایی دوست و یا همسایه بودید آنوقت معنی خوب بودن و با فرهنگ بودن و نظم و یکرنگی و صداقت را می دیدید . البته مطمئنا بعضی ها خواهند گفت که بنده از مرعوب شدگانم ، که آنهم باکی نیست ، زیرا کم آگاهند . افسوس !
برای نویسنده دلسوز محترم آرزوی موفقیت و کشف حقیقت بیشتر در هدف خیری که در پیش گرفته اند دارم .

ناشناس

با سلام
جالب بود بالاخره یکنفر به مشکل اصلی کشور و مردم ما اشاره کرد؛ از سایت تابناک خواهش می کنم این بحث رو ادامه بده؛متاسفانه مردم ما دلشون برای هم نمی سوزه و حق همدیگر رو رعایت نمی کنن؛ فرق ما با کشورهای پیشرفته فقط همینه

ناشناس

فکر می کنم بجای اینهمه تحقیق خودمان و گفتن اینکه چرا اینطور است و چرا آنطور است و ضرورت دارد اینکار را بکنیم و ضرورت دارد آن کار را بکنیم بهتر است در حد وسعمان یکی از این کار های را انجام بدهیم. بعنوان مثال بهتر است آقای مطهری در یک مطلب کار شده و علمی بگویند که در قبال ریختن آشغال از طرف همشهری هایمان چه باید بکنیم.

ناشناس

اسلام واقعي را به تصوير كشيديد اما مطمئن نيستم كه اهميت اين مسائل براي همة ما روشن است يا نه.

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.