62درصد مدالآوران المپیادها از ایران رفتند !
روزنامه شرق نوشت:
روند مهاجرت نخبگان ايراني به خارج از كشور سير صعودي به خود گرفته است و 62درصد از دانشآموزان مدالآور المپيادي كشور طي 14 سال گذشته به كشورهاي توسعهيافته دنيا اعم از آمريكا و كانادا مهاجرت كردهاند.
مسالهاي كه نشان ميدهد فرش قرمز دانشگاههاي برتر دنيا به روي مدالآوران ايران در المپيادهاي جهاني همچنان پهن است.
طي بررسي صورت گرفته در «روزنامه شرق» از مجموع 225 دانشآموز ايراني كه طي سالهاي 1372 (م1993) تا 1386 (م2007) در 53 المپياد جهاني شركت كردند بيش از140 نفر معادل 2/62درصد آنها هماكنون در يكي از دانشگاههاي مطرح دنيا در آمريكا و كانادا تحصيل ميكنند.
گستره مهاجرت مدالآوران و دانشآموزان ديروز ايران و دانشجويان، اساتيد و سرمايه امروز كشورهاي توسعهيافته نشان ميدهد، هماكنون 2/69درصد مدالآوران در المپياد فيزيك، 7/76درصد رياضي، 50درصد كامپيوتر و 50درصد شيمي خارج از مرز جغرافيايي كشور و اكثرا عضو دانشگاهها و مراكز تحقيقاتي برتر و تاثيرگذاري در دنيا همچون دانشگاه هاروارد، استنفورد، امآيتي، كاليفرنيا، كمبريج، جان هاپكينز و پرينستون در آمريكا و دانشگاه تورنتو و سايمون فريز در كانادا هستند.
مبدا 94درصد آنها سكوي پرتابي بهنام «دانشگاه صنعتيشريف است» و مقصد 4/66درصد آنها آمريكا. سرمايههايي كه در كنار ساير نخبگان ايراني كه مارك يا برچسب حضور در المپيادهاي جهاني را ندارند و با چراغ خاموش پا از جغرافياي مرزي كشور بيرون ميگذارند، بخش عمدهای از جامعه نخبگان ايراني در كشورهاي توسعهيافته را تشكيل ميدهند.
زبان تلخ آمار ميگويد هماكنون چهار تا پنج ميليون مهاجر ايراني در 32 كشور جهان حضور دارند. بيش از 500 پروفسور ايراني (معادل با يك پنجم كل استادان ما در داخل كشور) در ايالات متحده وجود دارند.
همچنین براساس پژوهشی سه تا چهارنمره از میانگین ضریب هوش ایرانیان در اثر مهاجرت نخبگان کاسته شده است و غمانگيزتر آنكه براساس پژوهش صورت گرفته در دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران بيش از 70درصد دانشجويان دكتراي آن دانشگاه كه موفق به دريافت مدرك دكتراي خود شدهاند به فكر مهاجرت هستند. يعني قدم گذاشتن به راه هموار و بيبرگشتي كه گرچه به زيان كشور است اما آنها را به سمت دانشگاهها و كرسيهاي علمي تراز اول جهان ميرساند.
روند مهاجرت نخبگان ايراني به خارج از كشور سير صعودي به خود گرفته است و 62درصد از دانشآموزان مدالآور المپيادي كشور طي 14 سال گذشته به كشورهاي توسعهيافته دنيا اعم از آمريكا و كانادا مهاجرت كردهاند.
مسالهاي كه نشان ميدهد فرش قرمز دانشگاههاي برتر دنيا به روي مدالآوران ايران در المپيادهاي جهاني همچنان پهن است.
طي بررسي صورت گرفته در «روزنامه شرق» از مجموع 225 دانشآموز ايراني كه طي سالهاي 1372 (م1993) تا 1386 (م2007) در 53 المپياد جهاني شركت كردند بيش از140 نفر معادل 2/62درصد آنها هماكنون در يكي از دانشگاههاي مطرح دنيا در آمريكا و كانادا تحصيل ميكنند.
گستره مهاجرت مدالآوران و دانشآموزان ديروز ايران و دانشجويان، اساتيد و سرمايه امروز كشورهاي توسعهيافته نشان ميدهد، هماكنون 2/69درصد مدالآوران در المپياد فيزيك، 7/76درصد رياضي، 50درصد كامپيوتر و 50درصد شيمي خارج از مرز جغرافيايي كشور و اكثرا عضو دانشگاهها و مراكز تحقيقاتي برتر و تاثيرگذاري در دنيا همچون دانشگاه هاروارد، استنفورد، امآيتي، كاليفرنيا، كمبريج، جان هاپكينز و پرينستون در آمريكا و دانشگاه تورنتو و سايمون فريز در كانادا هستند.
مبدا 94درصد آنها سكوي پرتابي بهنام «دانشگاه صنعتيشريف است» و مقصد 4/66درصد آنها آمريكا. سرمايههايي كه در كنار ساير نخبگان ايراني كه مارك يا برچسب حضور در المپيادهاي جهاني را ندارند و با چراغ خاموش پا از جغرافياي مرزي كشور بيرون ميگذارند، بخش عمدهای از جامعه نخبگان ايراني در كشورهاي توسعهيافته را تشكيل ميدهند.
زبان تلخ آمار ميگويد هماكنون چهار تا پنج ميليون مهاجر ايراني در 32 كشور جهان حضور دارند. بيش از 500 پروفسور ايراني (معادل با يك پنجم كل استادان ما در داخل كشور) در ايالات متحده وجود دارند.
همچنین براساس پژوهشی سه تا چهارنمره از میانگین ضریب هوش ایرانیان در اثر مهاجرت نخبگان کاسته شده است و غمانگيزتر آنكه براساس پژوهش صورت گرفته در دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران بيش از 70درصد دانشجويان دكتراي آن دانشگاه كه موفق به دريافت مدرك دكتراي خود شدهاند به فكر مهاجرت هستند. يعني قدم گذاشتن به راه هموار و بيبرگشتي كه گرچه به زيان كشور است اما آنها را به سمت دانشگاهها و كرسيهاي علمي تراز اول جهان ميرساند.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
همون بهتر که از کشور خارج بشوند توی کشور ما معضلات لاینحل مانند سربازی و اشتغال و..... وجود دارد که بسیار دست و پا گیر است
به نظر من اونایی که موندن به اندازه توانایی هاشون کار می خوان تا بتون به پیشرفتشون کمک کنه.
من دانشجوی دکتری دانشگاه شریف هستم و از موندنم تو ایران بسیار ناراضی هستم. خیلی از دوستان من الان تو کانادا و آمریکا هستند و تو دوران دانشجوییشون ماهانه دارن مقرری میگرن و زندگی خیلی خوبی دارند. اما من که اینجا موندم، پول غذا روزانه خودم رو با مکافات تامین می کنم. پول ندارم که سوار تاکسی شم. باور کنید خیلی مسیرها رو اگه بتونم پیاده میرم. چند بار هم برای بورسیه شدن تو رانشگاههای داخل اقدام کردم اما حتی نگاه هم نمی کنند که ببینن که چه کار میکنید. اینجا درس خوندن زجر به خدا. فداکاری به خدا. من چند سال پیش نامزد کردم اما چون تو دوره دکتری هم نتونستم پولی کسب کنم نامزدیم به هم خورد و کلاً قید زن و زندگی رو زدم. اصلاً نمیشه با این وضع خودم رو جم و جور کنم چه برسه به یکی دیگه. خلاصه سرتون رو درد نیارم من پیگرم که بعد از دوره دکتری از ایران برم که اینجا نمیشه موند...............
به نظر من خیلی هم خوبه رفتن. این یک تهدید برای کشور نیست. یک فرصته. چرا؟ چون به هر حال ما نمی تونیم اون جور که باید و شاید زمینه پیشرفت اون ها رو فراهم کنیم. این طور می شه اقلا از 50 درصد ظرفیت اون ها، با این که در خارج از کشور هستن استفاده کرد. یعنی آموزش رو خارجی ها بدن، استفاده رو ما ببریم. که البته در این هم ناکارآمدیم و این بدتر از رفتن اون هاست.
من خودم استاد المپیاد شیمی هستم.
واقعا از خواندن این خبر متاسف شدم.
شما نمی دانید با یک مدال آور جهانی چه اندازه زحمت کشیده می شود....
حیف.....
اشکم رو درآوردی تابناک!
نمونه ش خودم که در کنکور کارشناسی ارشد اول شدم و هرکجا رفتم تحویلم نگرفتن هیچ تحقیر هم شدم.
برای داوری مقاله دویست هزارتومن میخان دانشگاه میگه ما برای این چیزا بودجه نداریم.
با سلام
من فارغ التحصیل دکتری مکانیک هستم با معدل بالا و چندین مقاله ISI. تا به حال 3 دفعه برای جذب هیئت علمی دانشگاهها اقدام کردم ولی حتی به مصاحبه هم دعوت نشدم! می دونید دلیلش چیه؟ چون ملاک جذب هیئت علمی الان تو مملکت ما سواد و تحصیلات نیست . حالا فکر می کنید دانشجویان نخبه رده های پایین تر وقتی شرایط من و امثال من رو می بینند آیا انگیزه ای برای ماندن در این مملکت براشون می مونه؟
می دونید چرا ؟
برای اینکه ما فکر می کنیم بزرگترین سرمایه کشور نفته نه نیروی انسانی
چشم و دل مسئولان روشن
کسی که حداقل 22 سال از زندگیشو صرف تحصیل میکنه علاوه بر علاقه به رشته ش فکر کسب درامد و شأن اجتماعیه که متأسفانه در ایران چنین خبری نیست جالب اینجاست که دانشجويان دانشگاه دولتی کشور ما هر روز باید بابت هر دلیلی به دولت پول پرداخت کنن من خودم دانشجوی ارشدم و تنها فکرم اینه که موقع انجام پایان نامم چندتا مقاله داشته باشم و در اولین فرصت از اینجا برم نه من همه همکلاسیام قریب به اتفاق همین طور هستن خدارو گواه می گیرم که من عاشق وطن و سرزمینم هستم اما نوع زندگی توی این مملکت بهم نشون داده که تحصیل علم وهیچ جایگاهی برای مسولان ما نداره و از طرفیم عمده ترین مشکل بعدی ظرفیت پذیرش در مقاطع دکترای کشور هست که کار رو سخت تر می کنه مثلا امسال یکی از دوستان من که تاحلا 11 مقاله ISI داشته فقط بخاطر اینکه توانایی پاسخ به سوالات تستی رو نداره تو پذیرش دکترا موفق نبود اما همین ادم از دانشگاه MIT بورس گرفت خب به نظر شما چه دلیلی برا موندن تو جایی هست که براي دکتر مملکتشون ارزش قائل نیستن. تازه بعد از دکتراهم که واویلا نه کار هست و نه می تونی به آسونی هیئت علمی دانشگاهی باشی با این وضعیت گزینش وهزار مزخرفات دیگه بخدا من کشورمو دوست دارم اما اگه لحظه ای فرصت کنم از اینجا می رم
سلام
وقتی تابناک 62/2 در صد را 2/62 در صد تایپ می کنه چه انتظاری هست
تا وقتی ارزش یک نخبه علمی در حد یک خودروی پژو یا سمند باشه و یک شوتبالیست از پول بیت المال خودروی دهها میلیونی سوار بشه باید به نخبه ها حق داد که مهاجرت کنن
نبود امنیت شغلی ، تحقیر نخبه ها توسط مدیران بی کفایت و بی سواد که بجای اینکه خودشونو بالا بکشن توی سر بقیه میزنن تا اونا پایین بیان ، بوروکراسی اداری و موانع بی حد و حصر سر راه کارآفرینان ، حقوق و دستمزد خنده دار !!!
واقعا آیا انگیزه ای واسه نخبه ها واسه موندن می مونه ؟؟؟؟؟
وقتی دانشگاه هایی مانند ام آی تی و... با سطح بالای علمی هم پذیرش می دهند وهم هزینه تحصیل وحتی مبالغ قابل توجهی نیز می دهند. در شرایطی که یک نفر نخبه برای تحصیل در مقطع بالاتر هیچ امکانی ندارد چه انتظاری هست که این افراد بمانند؟؟؟
هووووووووووووورا، چشم همه ما روشن!!!!!!!!
پ ن پ، روی گلیم پاره پوره کشور قدم بگذارند، طبیعی است که فرش قرمز کشورهای توسعه یافته را ترجیح می دهند، مشکل از فرش ماست نه از قدمهای آنها!
براي زندگي بهتر مي رن و اين حق همه آدمهاست.
شما هم سیاه نمایی کنا !!
دنیا وطن ما است.انسان که خودش محدود به جغرافیا نمی کنه.اگر انسانها سیاره دیگری با امکانات زیستی پیدا کنند ممکن است به ان مهاجرت کنند.
جلوی مهاجرت نخبگان را نه می شود و نبایستی گرفت . آنها سرمایه های جهانی هستند . اگر کسی می تواند بجای خدمت به 70 میلیون به چند صد میلیون انسان خدمت کند اشکالش در چیست ؟ اما در اینجا نکته مهمی وجود دارد ؛ به شرط اینکه آن نخبه عزیز ، مردم خود را از لیست خدمت رسانی خارج نسازد و به موطن خود پشت نکند و به این خط قرمز اخلاقی به گونه ای خود خواسته پایبند باشد .
که بمونیم و حقوق خط فقر رو دریافت کنیم. اونم بعد از کلی دوندگی دنبال کار و جور کردن پارتی هایی که به راحتی و نه از روی شایستگی به پست و مقام رسییده اند؟ ما که رفتیم داداش های ایرانی من به امید اینکه روزی ایران اصلاح شود و ما برگردیم.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.