به مناسبت سالروز درگذشت صدراعظم مقتول
کاش امیرکبیر به تاریخ ایران هم خدمت کرده بود!
اگر آن روز امیر فکری هم به حال رشته تاریخ و سیاست میکرد، علم تاریخ امروز، ما را از بلاتکلیفی درباره او درمیآورد و بسیاری از چیزهای دیگر را نیز به ایرانیان یاد میداد! شاید امیر ترتیب علوم را رعایت نکرده باشد! کاش امیرکبیر به تاریخ ایران هم خدمت کرده بود؛ به علم تاریخ!


رگهای دست و پاهایش را گشودند و پس از مدتی خونریزی، علی خان فراش به میر غضب اشارهای کرد. میرغضب با چکمه به میان دو کتف امیر کوبید. چون امیر به زمین در غلتید دستمالی در گلویش کرد تا جان داد. فراش به سرعت برخاست و گفت: دیگر کاری نداریم. وی و همراهانش با اسبان تندرو به تهران بازگشتند. این داستان روز آخر زندگی امیرکبیر، صدراعظم پیشین ناصرالدین شاه قاجار است.
صدراعظم ناصرالدین شاه، همان راهی را رفت که صدراعظم محمدشاه یعنی میرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانی رفته بود. هر دو نفر در به حکومت رساندن شاه وقت نقش داشتند و پس از پادشاهی، خود به صدارت رسیدند و البته هر دو هم به دستور شاه کشته شدند.
حتی اگر ناصرالدین شاه در پاسخ به اظهار نگرانی امیرکبیر گفته باشد: «خدا شاهد است امروز که شما را نپذیرفتهام، شرمندهام. چه میتوانم بکنم. ای کاش هرگز شاه نبودم. حالا که این را مینویسم، اشکم جاری است. اگر باور نمیکنید بیانصافید.... کدام مادر... میتواند در حضور من از شما بد بگوید؟ هر کس در حضور من از شما بد بگوید، حرامزادهام اگر نگذارمش جلوی توپ.... به علامت التفاتمان یک شمشیر الماس نشان قیمتی و همچنین حمایلی که به گردن خودم میاندازم را برایتان میفرستم. انشاءالله آنها را میپذیرید و فردا به حضور میآیید»، دلیلی بر این نخواهد بود که کمی بعد، بدگویی اطرافیان شاه و مطلقالعنان بودن وی، صدراعظم پیشین را به کشتن ندهد.
جالب آن است که پس از گذشت یک و نیم قرن، هنوز به نخبگان کشته شده عصر قاجاری، یا چهرهای قدسی داده میشود که تنها به کشور خدمت کردهاند و یا از قائممقام همین به یاد آورده میشود که ترکمانچای به خط وی نوشته شده و از امیرکبیر نیز برخی تنها این را به یاد میآورند که روس و انگلیس از کشتن وی سخت عصبانی شدهاند و وزیر خارجه انگلستان نامه نوشته که:
«دولت انگلیس تفاصیل این امر شنیع و وحشیمنشانه را شنید. هر گاه پس از این قتل بیترحمانه مرحوم امیر، گناهان دیگر از این قبیل صدور یابد، بر دولت انگلیس لازم خواهد بود که به دقت بپرسند آیا شایسته فخر تاج انگلیس و لایق حقوق مملکت آدمی منش انگلستان است که وزیرمختار آن مقیم مملکتی باشد که در آنجا مشاهده کند، ارتکاب اموری را که آن قدر مصادم انسانیت باشد؟».
شاید اگر امروز چنین تند و آتشین در باب خدمت و به تازگی خیانت امیرکبیر داد سخن داده میشود و کسی نیست که قضاوت علمی و تاریخی کند، تقصیر از خود امیر باشد!
امیر در کنار دیگر کارهای مهمش، مدرسه دارالفنون را نیز ساخت در هفت رشته: پیاده نظام، سواره نظام، توپخانه، پزشکی و جراحی، داروسازی و کانیشناسی. البته امیر در دوران صدارت خود، افتتاح دارالفنون را ندید و کمی پیش از قتل وی، ناصرالدین شاه به همراه میرزاآقاخان نوری، مدرسه را با معلمینی اتریشی افتتاح کرد.
اگر آن روز امیر فکری هم به حال رشته تاریخ و سیاست میکرد، علم تاریخ امروز، ما را از بلاتکلیفی درباره او درمیآورد و بسیاری از چیزهای دیگر را نیز به ایرانیان یاد میداد! شاید امیر ترتیب علوم را رعایت نکرده باشد! کاش امیرکبیر به تاریخ ایران هم خدمت کرده بود؛ به علم تاریخ.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
لطفا منبع حرفتون رو بگید اینجوری لازم نیست از امیر کبیر دفاع کنید. اگه کسی ذره ای وجدان داشته باشه میفهمه که امیر کبیر چه خدماتی به ایران کرده و لازم به این حرفها نیست
امیر بزرگ بود و بزرگ خواهد ماند
دانشگاه امروز خوب است ولی ما دانشجویان معنی واقعی کلمه دانشجو را درک نکرده و به آن عمل نمی کنیم
لابد اگر رشته تاریخ یا سیاست را می آورد آنوقت میگفتید که خواسته تاریخ را تحریف کند و یا میگفتید که امیر پایه گذار سیاست غربی در ایران.
امیر کبیر بود که مردم را از خانواده خودش میدید و خود را وقف مردم کرد
امیر بزرگ!بود اما یک نفر بود.
آیت الله اراکی فرمود:
شبی خواب امیرکبیر را دیدم، جایگاهی متفاوت و رفیع داشت
پرسیدم چون شهیدی و مظلوم کشته شدی این مرتبت نصیبت گردید؟
با لبخند گفت
خیر
سؤال کردم چون چندین فرقه ضاله را نابود کردی؟
گفت
نه
با تعجب پرسیدم
پس راز این مقام چیست؟
جواب داد
هدیه مولایم حسین است!
گفتم چطور؟
با اشک گفت
آنگاه که رگ دو دستم را در حمام فین کاشان زدند؛ چون خون از بدنم میرفت تشنگی بر من غلبه کرد سر چرخاندم تا بگویم قدری آبم دهید؛ ناگهان به خود گفتم میرزا تقی خان! ۲ تا رگ بریدند این همه تشنگی! پس چه کشید پسر فاطمه؟ او که از سر تا به پایش زخم شمشیر و نیزه و تیر بود! از عطش حسین حیا کردم ، لب به آب خواستن باز نکردم و اشک در دیدگانم جمع شد
آن لحظه که صورتم بر خاک گذاشتند امام حسین آمد و گفت
به یاد تشنگی ما ادب کردی و اشک ریختی؛ آب ننوشیدی این هدیه ما در برزخ، باشد تا در قیامت جبران کنیم
منبع: کتاب آخرین گفتارها
رحم الله امیر کبیر... هر وقت یاد خدمات این مرد می افتم به حالش غبطه میخورم...
علم تاریخ فیزیک یا ریاضی نیست که داده های آن مطلق و ثابت باشه به خاطر همین شما فقط با یه جمع بندی میتونی به نتیجه برسی نه بایک روایت یا 2 روایت.
ندونستی به کی گیر بدی گیر دادی به امیرکبیر اعظم.من بچه اراکم امیر کبیر زاده روستای هزاوه اراک است.20 کیلومتری اراک.یکسری تشریف بیاورید اراک تا ببینید امیرکبیر چه عظمتی دارد.دیگر از این تیتر ها نزن.تابناک.
امیر کبیر یعنی مردی به قامت تاریخ...جایت خیلی خالیست مرد...کجایی که دارالفنون بسازی؟؟؟
امیر یک فراماسون بیشتر نبود
اگر فراماسون بود انگليس نميگذاشت خار به پايش برود،برو بيشتر مطالعه كن، فكر كن بعد حرف بزن
تاریخ همان چیزی است که با کمی تغییرات در ان می شود به آسانی سر ملتی را شیره مالید.
تاریخ همان چیزی است که امیر مومنان علی (ع)در نامه31 نهج البلاغه به فرزند بزرگوارش امام حسن(ع) می فرماید .(پسرم اگر چه من به اندازه مردمی که پیش از من بوده اند عمر نکرده ام.ولی در کردارشان دقت ودر اخبارشان فکر نموده ودر آثارشان سیاحت کرده ام تا جایی که همانند یکی از آنان شده ام بلکه گویی از پی آنچه که از وضع آنان به من رسیده عمرم را با اولین وآخرینشان گذرانیده ام. زلال اعمالشان را از تیرگی وسود وزیان کردارشان را شناختم.از این رو از همه چیز پاکیزه وخالصش را برایت انتخاب کردم.
ننگ قاجار کمتر از خیانت های روس و انگلیس نیست.
انان که تاریخ را نمیدانند محکومند به تکرار ان
این درست است که در شناخت بزرگان باید خوب وبدشان رادید و از قهرمان پرستی که همواره آفتی تاریخی بوده است درگذریم .
رمیده از عطش سرخ آفتاب کویر، غریب و خسته رسیدم به قتلگاه امیر.
زمان، هنوز همان شرمسارِ بهت زده! زمین، هنوز همان سختجانِ لال شده!
جهان، هنوز همان دست بسته تقدیر. هنوز، نفرین، میبارد از در و دیوار،
هنوز، نفرت، از پادشاهِ بدکردار، هنوز، وحشت، از جانیان آدمخوار،
هنوز، لعنت، بر بانیان آن تزویر! هنوز دستِ صنوبر بر استغاثه بلند،
هنوز بیدِ پریشیده سر فکنده به زیر، هنوز همهمه سروها، که: «ای جلاد!
مزن! مکُش! چه کنی، های! ای پلید شریر! چگونه تیغ زنی بر برهنه در حمام
چگونه تیر گشایی به شیر در زنجیر؟!» هنوز، آب به سرخی زند که در رگِ جوی
هنوز،
هنوز،
هنوز،
به قطره قطره گلگونه، رنگ میگیرد، از آنچه گرم چکید از رگ امیرکبیر.
نه خون، که عشق به آزادگی، شرف، انسان، نه خون، که داروی غمهای مردم ایران،
نه خون، که جوهر سیال دانش و تدبیر.
هنوز ناله باد، هنوز زاری آب،
هنوز گوش کر آسمان، فسونگر پیر!- «هنوز منتظرانیم تا ز گرمابه،
برون خرامی، ای آفتاب عالمگیر» «نشیمن تو نه این کنج محنتآباد است»
«تو را ز کنگره عرش میزنند صفیر» به اسب و پیل چه نازی؟ که رخ به خون شستند
در این سراچه ماتم پیاده، شاه، وزیر! چنو دوباره بیابد کسی؟
- محال محال
هزار سال بمانی اگر،
چه دیر،...
چه دیر،...
فریدون مشیری
اگر می گویند انگلیس و روس پس از کشته شدن امیرکبیر اعتراض کرده اند. این از پدرسوختگی آنها است. و هدف آنها چه در آن زمان و چه بعد از آن با افشای اسناد به اصطلاح قدیمی(البته سانسور شده و گلچین شده) اینه که رد گم کنند. و در قضاوت افکار عمومی در هر دو عصر گذشته و حال ردی از خود باقی نگذارند. و الا همه می دانند صدراعظم بعدی آقاخان نوری عامل سرسپرده انگلیس بوده و شواهد آن هم قابل کتمان نیست. اگر فرض روسیه اعتراض کرده شاید از ترس آمدن وزیری سرسپرده مثل آقاخان نگران بوده. این دلیل بر سرسپردگی امیر کبیر نیست. امیرکبیر به نظر من چوب این را میخورد که آدم صاف و درستی بود جاه طلب نبود. و الا می توانست به راحتی ناصرالدین شاه 17 ساله که مثل پسرش بود، را با ترفندی از میدان به در کنه و خود قدرت را به دست بگیره. امثال آن هم در تاریخ زیاد است.
اگر امیر در عصر ما زندگی می کرد چه سرنوشتی داشت؟
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.