چرا مسئولین ایران برخلاف ورزشکاران پس از ناکامی گریه نمیکنند؟!
چرا آخرین باری که یک مسئول فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و حتی ورزشی در مقابل دیدگان مردم گریست، به خاطر نمیآوریم؟! چرا شرمندگی را در چهره هیچ کارگزاری پس از آنکه ایران در حوزههای مسئولیت محول شده به آنها، جایگاه برتر در خاورمیانه را نیز به دست نیاورد، نمیبینیم؟!

بسیاری از قهرمانان ایران در بازی های آسیایی پس از نایب قهرمانی و به دست نیاوردن خوشرنگترین نشان این بازی ها، با چشمانی اشکآلود میدان را ترک کردند، مقابل دوربین خبرنگاران حاضر شدند و با حالی دگرگون که نشانی از شادی در آن پیدا نبود، از مردم خواستند آنها را ببخشند؛ اما چرا صرفاً ورزشکاران این حالت را دارند و دیگر کارگزاران و متولیان امر در عرصههای فرهنگی، اقتصادی و سیاسی پس از شکست در کسب موفقیتِ مورد انتظار نمیگریند؟!
«تابناک»؛ مهدی خرمدل ـ شماری از ورزشکاران کشورمان در بازی های آسیایی اندونزی نشان نقره به دست آوردند و نایب قهرمان شدند؛ اما پس از این موفقیت گریستند. در میان قهرمانان، اشکهای الهه و شهربانو منصوریان، خواهران تیم ملی سانشو ایران به واسطه آنکه افکارعمومی با عقبه ایشان آشنایی بیشتری دارند، مورد توجه بیشتری قرار گرفت؛ پرسشی که مطرح میشود این که چرا قهرمانان اساساً پس از ایستادن بر سکوی دوم آسیا گریه میکنند و حتی برخی ورزشکاران از عدم قهرمانی ابراز شرمندگی میکنند؟!
شاید بخشی از این عذرخواهی از مردم، به دلیل هزینههایی است که کشور برای تربیت بدنی و آمادهسازی ورزشکار ملیپوش برای قهرمانی در بالاترین عرصهها انجام داده است، باشد؛ شاید بخشی از این عذرخواهی به واسطه این است که قهرمان تصور میکند اگر دیگر نفرات رقیب به جای او پیراهن تیم ملی را بر تن میکردند، ممکن بود بتوانند قهرمان شوند و آنها نتوانستهاند در حد مسئولیتی که به آنها واگذار شده، توقعات را برآورده کنند!
با این حال، حتماً مهمترین دلیل جاری شدنِ اشکها، انفجار احساسات پس از ناکامی در دستیابی به بالاترین نقطه است که برای رسیدن به آن نقطه کوششی سخت و جانکاه شده است. ورزشکارانی در این سطح، چندین سال اردوهای آمادگی، چندین مسابقه تدارکاتی و مسابقات انتخابی تیم ملی که با دوری از خانواده همراه بوده را پشت سر گذاشتهاند تا فقط در چند ثانیه تاریخساز باشند و برای خود و ملتشان افتخارآفرین شوند. وقتی چنین تلاشی در عقبه یک رویداد باشد، نه برای ناکامی، بلکه برای نایب قهرمانی آسیا سیر گریه میکنید.
بخش دیگری از این اشک و آه نیز متأثر از این موقعیت است که قهرمانان، دوره زمانی کوتاهی برای درخشش دارند و به سرعت یا ترکیب تیم ملی خط میخورند و آنهایی که رکوردهای بهتری دارند، جایگزین میشوند و یا اساساً دوره قهرمانیشان به پایان میرسد و باید چهارگوشه میدان را ببوسند و دستکشها را بیاویزند. وقتی فرصتهای قهرمانی بسیار اندک باشد و شاید هیچگاه دیگر میدانی در اختیار نماینده ایران قرار نگیرد، طبیعتاً پس از عدم قهرمانی با وجود آن همه کوشش چهره ملیپوش ایران رنگ شادی به خود نمیبیند.
اکنون باید پرسید، چرا هیچ مسئولی سخن از برتری ایران در فرهنگ، اقتصاد و سیاست بر زبان نمیآورد؟ چرا هیچ کارگزاری پس از ناکامی در عرصهای که عنانش به او سپرده شده بود، گریه نمیکند و از مردم عذرخواهی نمیکند؟ چرا اساساً سخن از برتری ایران به میان نمیآید و کمترین پیشرفت با منت به مردم ارائه میشود؟ چرا آخرین بار که یک مسئول فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و حتی ورزشی در مقابل دیدگان مردم گریست، به یاد نمیآوریم؟ چرا شرمندگی را در چهره هیچ کارگزاری پس از آنکه ایران در حوزههای مسئولیت محول شده به آنها، جایگاه برتر در خاورمیانه را نیز به دست نیاورد، نمیبینیم؟!
پاسخ روشن است، چون بسیاری از مسئولان تلاش عمیق و نفسگیر برای دستیابی به مسئولیتی که به آنها سپرده شده، نداشته اند؛ بنابراین، پس از عدم موفقیت، حس نمیکنند تلاشهایشان به عدم دستیابی از موفقیت به نتیجه مطلوب منتهی نشده، چون اساساً تلاش جدی نداشته اند! همچنین اگر کارگزاری در دستیابی به اهداف شکست خورد، از تیم ملی سیاست، اقتصاد، فرهنگ و... ایران خط نمیخورد، بلکه به سایر رشتهها منتقل میشود و به وی یک عمر فرصت اشتباه داده و بابت این سیاهه اشتباهات، دستمزدها و پاداشهای کلانی تقدیم میشود!
وقتی آنها اساساً برای قهرمانی نمیجنگند و با شکست نیز در صدر مینشینند و منزلت میبینند، انگیزهای برای کوشش مداوم برای رساندن آن به قلهها ندارند؛ بنابراین جای تعجب ندارد، که خاطرمان نمی آید کدام یک از مسئولان آخرین بار برای وضع کشور ولو به قصد عوامفریبی گریسته باشد. آیا نباید برای کشوری که فرهنگ قهرمانی در آحاد مسئولانش نهادنیه نشده و دستکم گروهی از کارگزاران تأثیرگذارش اساساً روحیه رساندن خود و ایران به قهرمانی را ندارند و خود را وقف رسیدن به این هدف نمیکنند، نگران بود؟
کاش ارادهای جدیتر بود و خط خوردن مسئولین از لیست تیم ملی کارگزاران کشور پس از ناکامیشان و جایگزینی رقبای قدرتمندتر را به جای آنها نظاره میکردیم، تا آنها نیز روحیه جنگندگی پیدا میکردند و برای دستیابی به موفقیت و یا دست کم حفظ موقعیتشان، کوششی که شایسته یک ملت هشتاد میلیونی است، میکردند و پس از عدم توفیق با چشمانی اشکبار میدان را ترک میکردند.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
چرا مسولین ما پس از برکناری حتی ضجه میزنند.
خواهشا مشخص کنید منظورتون از مسئولین در چه سطحیه
وقتی می گن مسئول یعنی همه شما تعبیر دیگه ای دارید؟
ورزشکار به عشق وطنش گریه می کند کسی که میلیاردها دلار را در حساب آن ور آب فرستاده و گرین کارت آمریکا را در جیب دارد و ویلایش هم در کانادا آماده است چرا باید گریه کند؟!!!!
تابناک نظرمن محترمانه تر از خیلیها بود ولی سانسورکردی
چون اینها موجوداتی اضافی اند و هیچ نقشی در قهرمانی ورزشکاران ندارند.
چون بیشتر مردم ایران را دوست دارند وبه آن افتخار میکنند اما مسئولین اصلا ایرانی نیستند که بخواهند گریه کنن و برای آن تعصب داشته باشند.
در ایران یک مسئول را فقط عزراییل از پست و مقام و صندلی قدرت خلع می کند چرا باید گریه کنند؟ اصلا مردم چه کاره اند؟!!!!!!
چون گیرت ندارن
من سالها ژاپن زندگی میکردم اونجا هم وقتی ورزشکاری میباخت بدون استثنا گریه میکردن ولی مربی گریه نمیکرد بلکه به ورزشکار شکست خورده دلداری میداد
اگه مربی هم گریه میکرد کی انوقت باید میومد اینارو اروم میکرد؟
جومونگ
داستان آن پسر که پدرش پولهای اورا به تنور می انداخت و هیچ اعتنایی نمی کرد چون برایش زحمت نکشده بود را بیاد دارید؟ فقط زمانی ناراحت شد و دست در آتش تنور کرد که پول زحمت های او به تنور افتاد.
چون این ورزشکارا میدونن نماینده یک کشورند و برای سربلندی مردم کشورشون باید تمام تلاش خودشونو انجام بدن ولی مسئولین فکر میکنن من همیشه کارم درسته اگه نشدم یا ضرری هم دادیم از اینجا میرم یه قسمت دیگه مهم نیست مردم و کشور لیاقت مارو نداشتن
مشکلات تقصیر دشمنه و خوبی ها بخاطر وجود مسئولین هست
برای نویسنده: خوشبختانه مسئولیت و روحیه قهرمانی چندان با یکدیگر سازگار نیستند. البته نمونه های مسئولین قهرمان، از ژولیوس سزار تا چنگیزخان، یا کمی مدرن تر از روبسپیر تا استالین ومائو تا پینوشه تا همین بن سلمان و ناتنیاهو و بغدادی و ترامپ، با دست اندازی به ایده قهرمانانه است که موفق به تجسم جهنم بر روی زمین میشوند. فراموش نکنیم که اگر بدرستی انقلاب اسلامی را یک «انقلاب» قلمداد کنیم، پس از ویران کردن ساختار سیاسی-اجتماعی پیشین هنوز در تلاش برای تدوین ساختاری جدید بمنظور دستیابی به اهداف انقلاب هستیم. اگر اختلالی در عملکرد این دستگاه پیچیده جدید مشاهده میکنیم، بازتعریف این اختلال بعنوان «رفتار نامطلوب وغیرقابل کنترل برخی اعضا در داخل یا خارج از سیستم»، کمکی به حل مسئله نخواهد کرد. فراموش نکنیم در طول این 40 سال، در مثالهای متعدد شاهد این پدیده بوده ایم. راه حل «تمامی اجزاء سیستم کامل(قهرمان) و قابل پیشبینی باشند»، حتی در دنیای ذرات در فیزیک مدرن هم آنچنان از تجربه فاصله دارد که تنها برای توصیف شرایط ایده آل (چیزی شبیه به ملکوت اعلی در دیدگاه مذهبی) از چنین راه حلی استفاده میشود. با نگاهی تخصصی تر «مسئله» را بر روی زمین تشریح و نقد کنید و راه حل ارائه دهید. شاید بد نباشد بار دیگر به این سوال فکر کنید: مسئولیت رسانه چیست؟
آسمان و ریسمان را با نخی از جنس مکانیک کوانتوم بهم بافته و تفت میدهیم
چون که مسئولین و بزرگان کشور ما در عمل به تکلیف الهی قدم برمیدارند و شکست و پیروزی برای آنها مهم نیست. بلکه نیت و تقرب به خداوند اهمیت دارند و همگی هم از مقربانند
احسنت! طنز فوق العاده ای بود
چون مسئولان اساسا برای این مسئول نشده اند که مشکلی را حل کنند و اصلا مشکلات کشور و مردم از روز اول دغدغه شون نبوده که الان بهش نرسیده باشند و ناراحت باشند اونها برای جاه طلبی و رانت به این جایگاه رسیده اند که موفق هم بودند پس اساسا شکستی در کار نبوده که گریه کنند.
گریه پیروزمندانه یک ورزشکار بخاطر عشق به وطنش است. سیاستمدار طلبکار از مردم، هیچ وقت گریه که هیچ، عذر خواهی هم از سیاستهای غلط خود نمی کند.
مصدق برای دفاع از حق ایران گریه کرد
ناشناس ۱۸:35 شمایی که از حق حرف میزنی! همین حق رو برای دیگرانی که نظشون مخالف نظرشماست هم در نظر بگیر!
مصدق السلطنه سه تا چیز ازش جدا نمیشد. اولیش پتویش، دومی گریه اش ، اگر ابن دوتا مخاطب را مجاب یا تسلیم نمی کرد دست آخر غش میکرد. ایرانیها هم که کلا کاری ندارن کی چی میگه. هرکی مظلومه و یا مظلوم نمایی بکنه حق با اونه.!؛
تقريوجدانشان را خيلی وقته دفن کردند. الان وجدان ندارند که وجدان درد بگيرند.
به خاطر جایزه شون که کم تر شده هست توی وضعیت وااسفاه
واقعا تفکر پوسیده ای داری...
چون این مسئولیت یعنی گریه بعد از عدم موفقیت به عهده مردم گذاشته شده است.
از بی عاری انان است که گریه نمیکنند.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.