سوال من از رئیس جمهور چیست؟ /مدیرمسئول جوان: رای سلبی ندهیم / روز‌های سخت اروپا و کنفرانس امنیتی مونیخ

به گزارش «تابناک»، روزنامه‌های امروز شنبه ۲۶ بهمن ماه در حالی چاپ و منتشر شد که رونمایی از لیست‌های انتخاباتی با تیترهایی همچون جدال لیست‌ها در نبرد نابرابر، در مسیر بهارستان، لیست‌های پاره پاره در مسیر بهارستان، آغاز تبلیغات ‏انتخاباتی برای مجلس یازدهم، جایگاه قالیباف در میدان رقابت اصولگرایان، شطرنج نابرابر، مصاف لیست‌ها در تهران، جدال ‏زودهنگام بر سر یک صندلی و رقابت تودرتو و داغ لیست‌های جناحی در صفحات نخست روزنامه‌های امروز برجسته شده اند. ‏

در ادامه تعدادی از یادداشت‌ها و سرمقاله‌های منتشره در روزنامه‌های امروز را مرور می‌کنیم:؛

مدیرمسئول جوان: رای سلبی ندهیم

عبدالله گنجی، مدیرمسئول روزنامه جوان در بخشی از سرمقاله امروز این روزنامه با عنوان بلوغ انتخاب نوشت: مگر نه این است ‏که اگر مشارکت پایین باشد، بخش مذهبی‌تر جامعه رأی می‌دهند؟ و مگرنه این است که رأی این جماعت به نیرو‌های مذهبی و ‏انقلابی تعلق می‌گیرد؟ چرا رهبری مشارکتی را طلب می‌کنند که ممکن است به پیروزی نزدیک‌ترین یاران انقلاب اسلامی منجر ‏نشود؟ اینجاست که باید معنای انتخابات را فراتر از انتخاب افراد و ورود فلان جریان به قدرت دانست. ‎

رأی ملت ایران در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۷۲ حدود پانزده و نیم میلیون بود، اما وقتی در خرداد ۱۳۷۶ یعنی چهار سال بعد ‏به ۲۸ میلیون نفر رسید، مقام معظم رهبری فرمودند: این حماسه بزرگ یک تهدید بزرگ نظامی را از کشور دور کرد. پس رأی و ‏امنیت پیوندی مشخص و ملموس با هم دارند. این رأی قطعاً ارزشی بیش از شلیک موشک به پایگاه دشمن دارد. این رأی شلیک به ‏قلب و محاسبات دشمن است. ‎

نکته دومی که باید از بلوغ و تجربه چهل‌ساله رأی دادن به‌دست آوریم، چگونگی رأی دادن است. نگارنده بر این باور است که بین ‏رأی و نیاز مردم ما معمولاً ارتباط و همبستگی ملموسی وجود ندارد. وقتی به چرایی رأی دادن ورود می‌کنیم و دلایل را در ‏شهرستان‌ها و از مردم بومی محل می‌پرسیم، معمولاً پاسخ‌ها نگران‌کننده است. در پاسخ به این که چرا به فلانی رأی می‌دهید؟ ‏دلایل واقعاً نگران‌کننده است. به فلانی رأی می‌دهم، چون همشهری هستیم. نباید فلانی (کاندیدای شهرستان دیگر که در همین ‏حوزه انتخابیه است) رأی بیاورد. دیگری می‌گوید، چون هم‌قوم هستیم. دیگری می‌گوید همسایه پدرم هستند. نفر بعدی می‌گوید یک ‏آشنایی دور فامیلی داریم و...، اما هیچ‌کس نمی‌گوید، چون ایشان در حوزه مشکلات ما صاحب‌نظر و صاحب‌ایده است و می‌تواند ‏گره‌گشا باشد. ‎

طبیعتاً با چنین دلایلی به مجلس کارآمد نخواهیم رسید و فردای انتخابات همین رأی‌دهندگان می‌پرسند مجلس برای ما چه کار کرد ‏که در انتخابات‌های بعدی شرکت کنیم؟
نکته سوم رأی سلبی است. باید از رأی به شعار‌های تند و نفی‌کننده دیگران خودداری کنیم. مردم باید با کسانی که یکپارچه حمله ‏به دیگران هستند برخورد مناسب کنند. حتی اگر سخنان سلبی طرف از منطق و حقانیت برخوردار باشد، نیمی از مسئله را حل ‏می‌کند، نیم دیگر آن اثبات عرضه و کارآمدی خود فرد است. فرض کنید کاندیدایی وارد یک مسجد یا جلسه برای سخنرانی شده ‏است. دولت را نقد کرد، مجلس را نقد کرد، رقیب را نقد و تخریب کرد. باید به او گفت: گیریم همه حرف‌های شما درست و همه ‏آنان که گفتی بسیار بد و ناکارآمد هستند. حالا برنامه شما چیست؟ برای حل مسائل ما چه می‌کنید؟ باید به این بلوغ رسیده باشیم که ‏به تند حرف زدن، حمله به این و آن رأی ندهیم و جنبه‌های اثباتی و ایجابی طلب‌کنندگان رأی را نیز مورد توجه قرار دهیم. ‎
شاخص‌ها و ملاک‌ها را می‌توان لیست کرد، اما سه شاخصه اصلی شاید کافی باشد؛ کارآمدی، سلامت اقتصادی و تدین، اصل و ‏اساس برای انتخاب نماینده تراز مجلس در نظام جمهوری اسلامی است. اگر از گذشته تجربه نیاموزیم، در فردای ناکارآمدی‌ها چه ‏کسی را باید سرزنش کنیم؟ قطعاً می‌توان از بین بیش از ۷ هزار نفر ۲۹۰ نفر نماینده سالم، کارآمد و متدین انتخاب کرد. ‏

سوال من از رئیس جمهور چیست؟
عبدالله ناصری در سرمقاله امروز روزنامه آرمان ملی با عنوان سوال من از رئیس جمهور چیست، نوشت: نشسـت خبری ‏رئیس جمهور روحانی روز یکشـنبه با حضور بسیاری از رسـانه‌های داخلـی و بین المللی برگزار خواهد شـد. طـی ماه‌های اخیر ‏اتفاقاتـی در کشـور رخ داده اسـت کـه موضع گیری هـای رئیس جمهور پیرامـون آن موضوعات تـوام با ابهـام بـوده و گمانه زنی‌های ‏زیـادی را در جامعه ایجاد کرده اسـت. برگزاری نشسـت خبری فرصتی اسـت که طی آن منتخب ملـت، از رسـانه‌ها به عنوان ‏نماینـده افکار عمومی مشکلات جامعه را بشنود و پاسخگوی سوالات و ابهامات آن‌ها باشد. در همین راستا خوب اسـت که هـم رئیس ‏جمهور از کلـی گویی و ایـراد سـخنان مبهم دسـت برداشته و هم رسـانه‌ها در پرسـیدن سوالات خود صراحت لهجه داشـته باشـند. ‏به شـخصه بعید میدانم طـی مدت زمـان باقی مانـده از دولـت، رئیس جمهور بتوانـد کار خاصـی از پیش بـرده یا گـره خاصی را ‏بگشـاید؛ نه اینکه طرف مقابـل یعنی مخالفـان دولت خیلـی قدرتمند یا متکی بـه مردم باشـند بلکـه آقـای روحانی نشـان داده اسـت که ‏دسـت کـم طـی دوره دوم انگیزه کافـی بـرای پیگیری مشکلات جدی نـدارد. ‎

امیـدوارم طـی نشسـت خبـری از رئیس جمهور پرسـیده شـود کـه آیا می‌تواند این لایحه اصلاح نظارت بر انتخابـات را که با ‏درخواسـت حزب اتحاد ملت از سـوی معاونت حقوقی ریاسـت جمهوری در دسـت تدوین اسـت به نتیجه برسـاند یـا خیـر. اگر ایـن ‏لایحه را به سـرانجام برسـاند و مجلـس نیـز کار خـود را انجـام دهـد، گشایشـی در امور کشـور حاصل خواهـد شـد. اگـر به عنـوان ‏خبرنـگار در نشسـت خبـری رئیس جمهور حاضر میشـدم، از ایشـان می‌پرسـیدم که شـما به عنـوان دومیـن مقام کشـور و کسـی که ‏مدام از لـزوم برگزاری رفرانـدوم سـخن میگوید، چرا نتوانسـتید از موقعیتی که طـی سـال ۹۶ و رأی ۲۴ میلیونی مـردم ایجاد شـد، ‏بهره بجوییـد و گامی جـدی در راسـتای مطالبـات مـردم بردارید؟

در انتخابـات ریاسـت جمهـوری سـال ۹۶ به نوعی یـک رفراندوم شـکل گرفت و موجـی از امید در جامعه بـه وجود آمد. مع الاسف ‏رئیس جمهور نتوانسـت از ایـن فرصـت پدید آمـده اسـتفاده مطلـوب را ببـرد و تحولی جدی در راسـتای خواسـت مردم شـکل ‏نگرفت. بایـد موانع بـرای مردم گفته شـود تا مردم با مشکلات اصلی کشور آشـنا شـوند و بدانند شرایط واقعی جامعه چیسـت. بـدون ‏صداقت داشـتن با مـردم امکان بازگشـت سـرمایه اجتماعی و اعتمـاد عمومی هـم وجود نـدارد و اگر ایـن دو عامل تأثیر گذار همـراه ‏دولت نباشـد، دولت در دسـتیابی به اهـداف و پیگیری مطالبات ناکام خواهـد ماند. بر رسـانه‌ها و رئیس جمهور واجب اسـت که ‏صادقانه سـؤال بپرسـند و صادقانه پاسـخ دهند تا این نشسـت دستکم یـک گام به جلو محسـوب شـود. ‏

روز‌های سخت اروپا و کنفرانس امنیتی مونیخ
محمود فاضلی طی یادداشتی در روزنامه اعتماد با عنوان روز‌های سخت اروپا و کنفرانس امنیتی مونیخ نوشت: از روز ۲۵ بهمن ‏ماه پنجاه و ششمین کنفرانس امنیتی مونیخ با مشارکت حدود ۴۰ رییس دولت و کشور و نزدیک به یکصد وزیر توسط فرانک والتر ‏اشتاین‌مایر رییس‌جمهور آلمان افتتاح شد. این کنفرانس یکی از مهم‌ترین مکان‌های ملاقات بین کارشناسان سیاست‌های امنیتی در ‏جهان مبدل شده است. ولفگانگ ایشینگر، سرپرست این کنفرانس سه روزه در کنفرانس مطبوعاتی که در برلین برگزار شد، اعلام ‏کرده بود سه روزی که برای برگزاری این کنفرانس در نظر گرفته شده، به هیچ‌وجه برای مطرح کردن کلیه تنش‌های جاری در ‏جهان کافی نیست و ما با چنان بحران‌های ناگوار در جهان مواجهیم که در تصورمان هم نمی‌گنجد. در تداوم بحران سوریه و جنگ ‏داخلی لیبی درماندگی جامعه بین‌المللی مشهود است. در مدت ۹ ساله جنگ در سوریه هیچ گونه تلاشی برای آوردن طرف‌های ‏درگیر بر سر میز مذاکرات و آغاز روند صلح انجام نشده است. این نشانه عدم مسوولیت کشور‌های تراز اول در اتحادیه اروپا و ‏همه اعضای آن است. جامعه بین‌المللی به ویژه اتحادیه اروپا در بسیاری مناطق در یافتن راه‌حل‌هایی برای صلح شکست خورده ‏است. مونیخ فرصتی خواهد بود تا از جمله واکنش‌های بین‌المللی به طرح موسوم به معامله قرن ترامپ مورد بررسی قرار گیرد. ‎

مرکل، صدراعظم آلمان امسال در کنفرانس امنیتی مونیخ شرکت نخواهد کرد. مرکل در کنفرانس سال گذشته، در سخنرانی خود از ‏جمله درباره اختلافات با امریکا صحبت کرده بود. ماکرون رییس‌جمهور فرانسه برای نخستین بار در این کنفرانس شرکت می‌کند. ‏ماکرون تلاش می‌کند که اروپا از شدت وابستگی خود به ابرقدرت امریکا بکاهد. ماکرون قبل از حضورش در کنفرانس مونیخ، با ‏‏۳۰ نفر از نمایندگان اقتصاد و سیاست آلمان گفتگو خواهد کرد. از امریکا مایک پمپئو وزیر خارجه، مارک اسپر وزیر دفاع و دن ‏برویلت وزیر انرژی شرکت خواهند داشت. نانسی پلوسی، سخنگوی مجلس نمایندگان امریکا هم که از سرسخت‌ترین مخالفان ‏ترامپ محسوب می‌شود و میت‌رمنی، تنها سناتور امریکایی از حزب جمهوری‌خواه که به استیضاح ترامپ رای مثبت داد، از ‏میهمانان این کنفرانس محسوب می‌شوند. وزرای خارجه چین، روسیه و ایران (وانگ ای، لاوروف و ظریف) نیز به مونیخ می‌آیند. ‏کیم سون گیونگ، معاون وزیر خارجه کره شمالی که برای نخستین بار به مونیخ دعوت شده بود، از شرکت در کنفرانس خودداری ‏کرد. علاوه بر بحث‌های معمول درباره نظم جهانی انتظار می‌رود که وضعیت بحران لیبی و سوریه همچنین برنامه هسته‌ای ایران ‏از موضوعات محوری کنفرانس مونیخ باشند. از دیگر موضوعات رویکرد و موضعی است که اتحادیه اروپا ناچار است در رقابت ‏روزافزون میان چین و امریکا اتخاذ کند. ‎