موانع پیش روی کسب و کار و تولید در ایران/ تجربه‌های چین در بهبود محیط کسب‌وکار چیست؟

مانع بزرگ کسب و کار رانت است و رانت است و رانت....جمع کنید این تشکلهای به اصطلح بخش خصوصی را که به محلی برای رانت و امتیاز گیری عده ای خاص تبدیل شده است فرد وارد تشکل میشود که اموات وکلایش را پیگیری کند اما انقدر بر این تشکلها نظارت نیست متاسفانه به دنبال منافع رانتی و زد و بند می افتند

فعلا که چین با این ویروس دهن همه کشور ها را آسفالت کرده تا خودش به قله اقتصادی برسد

مقایسه کردن سیاست اقتصادی ایران که روزانه تغیر میکند بدون هیچگونه امکانات یا ثبات با اقتصاد چین خنده داره ، شش سال پیش رفتم چین کارخانه طرف نصب و راه اندازی کرد سه میلیون یوان خودش ۱۳ میلیون دولت وام ۲۰ ساله با ۴ در صد سود داد آیا همچین چیزی در ایران وجود دارد ، حد اقل ۲۰ در صد وام ۲۸ درصدی باید بعنوان رشوه داد تا بتوانی وام بگیری

برای ایجاد کار و تولید در ایران قانون درست و اجرای درست ان است و ثابت بودن قیمتها و یک نرخ بودن در سطح کشور

برخی از دولتها و مسئولین که حمایتی از تولید ندارند که هیچ، تازه چوب لای چرخ تولید میزارن


در عدم حمایت برخی از واحدهای تولیدی کشور باید خون گریست


فقط حرف و شعار.دیگه بس است



درود بر مردان بی ادعای کار و تلاش

ایران مدتهاست گام بسیار بزرگی در بازگشت به عقب برداشته ! سالها پیش ایران پزشک و مهندس خارجی استخدام می کرد و با نقشه راهی که داشت امروز ایران به وفور پزشک و مهندس کارامد دارد ولی دیگر نقشه راه ندارد یا اگر نقشه راهی داشته باشد به پزشک و مهندس زبده نیاز ندارد چون اهداف در گذشته با الان متفاوت بود. هدف قبلی ایران تبدیل شدن به یک کشور پیشرفته و صنعتی بود ولی هدف کنونی ایران در نابودی اسراییل و شکست آمریکا خلاصه شده!
تنها راه بهبود نه تنها محیط کسب و کار بلکه بهبود در همه زمینه ها ، دوستی با تمام دنیا و استخدام مدیران خارجی است که بتوانند از تحصیلکردگان مملکت در جای مناسب استفاده کنند تا بهره وری افزایش پیدا کند. متاسفانه با مدیریت رانتی و مدیران رانت خوار کنونی هیچ پیشرفتی نخواهیم داشت.

مهمترین مساله را نگفتی که چین با تمام دنیا ارتباط داره. با همه کشورهای بزرگ تعامل داره و با قرارداد بستن با آنها داره جنس هاشون رو مونتاژ میکنه. به هر کشوری هم متناسب با وضعیتشون جنس صادر میکنه. مثلا به ایران جنس ها بنجل که البته تاجران ایران هم در این زمینه مقصر هستن

یک مانع اصلی ونه مانع فرعی وجود دارد موانع فرعی صبح تا شب جار زده می شوند .

مانع اصلی تولید امصا طلایی و انت واختلاس وفساد اداری که سراسر ادارت را گرفته است همه می‌دانند اما عده ای کور وکرند

خرید و نگهداری انواع مواد اولیه و انواع کالاها بیشترین سود را دارد برای مثال اگر با سرمایه ساخت مسکن فقط سیمان و میلگرد خربداری و نگهداری شود با عواقب و درگیری کمتر در نصف زمان تولید سود بسیار بیشتری دارد

ما اول فرهنگ بعد تصمیم مشالله بعضی دولت مردانمان فرهنگیان کارمندان نظامیان باید الگو باشند و بعد فرهنگ مردم خوشبختانه فرهنگ مردم مقداری فرق کرده بازهم باید کار شود

چین دزدی های نجومی نداشته و حقوق ها هم نجومی نیستند ،جوهره پیشرفتش در سیستم سوسیالیستی اش نهفته است.

خدایی اش وقت می گذارم براتون می نویسم منتشر می کنید؟
ما هیچ وقت نمی تونیم چین باشیم
نه به لحاظ این که جمعیت کمتری داریم
به چند دلیل که خلاصه می نویسم و اگه خواستید شرح می دم. این حاصل سال ها کار با شرکت ها و کارخانجات مختلف کشور چین هستش.
ما می خواهیم درب کشور رو ببندیم و همه چیز تولید کنیم
ولی چین اینطور نیست. آنها خیلی چیزها رو تولید می کنند و خیلی کالاهای مشابه رو وارد می کنند. به همین خاطر تولید کننده هاشون برای رقابت با واردات نامه الکی به وزارت صنایع نمی نویسند و گریه و زاری کنند که واردات کمر ما را شکست. تلاش می کنند هزینه های تولید رو پایین بیاورند و الحق و الانصاف دولتشون کمکشون می کنه. ولی ما این جا هم تلاشی برای کاهش هزینه ها نمی کنیم هم دولت هامون کمکی نمی کنند.
ما این جا متاسفانه زیرساخت برای تولید خیلی چیزها رو نداریم ولی اصرار داریم که تولید کنیم. درصورتیکه می توانیم تلاش کنیم و تعداد محدودی کالاهای دیگه رو که می توانیم. تولید کنیم ‍و بازارهای جهانی رو تسخیر کنیم و ارز بیاریم و محصولات مورد نظرمون رو وارد کنیم و حتی بهتر و ارزانتر به دست مصرف کننده مون برسونیم. ولی نمی کنیم این کار رو چون هیچ هدفی برای تولید نداریم و بازارهای هدف رو هم نمی شناسیم و هیچ دولتی هم تا کنون غیر از شعار کمکی برای انجام این کار نکرده.
ما این جا وام که می گیریم همان ابتدا کارمزد و حق بانک و ... رو می دیم و خلاصه اون وام به هیچ دردمون هم نمی خوره تازه اگه بتونیم وام بگیریم. چون وام متعلق به تولید کننده که می خواد اون وام رو پس بده نیست بلکه متعلق به دوستانیه که می خوان دلالی کنند و پس هم ندهند.
ما اینجا کارخانه و شرکت که تاسیس کنیم باید ابتدا بریم دفاتر مالیاتی مون رو بگیریم و پر کنیم و آماده سر سال باشیم که مالیات کارهای کرده و نکرده و سودهای برده و نبرده رو به هر شکل ممکن پرداخت کنیم ولی اونجا سال اول معاف از مالیاته و سال دوم رو با پرداخت 20درصد مالیاتی کا باید پرداخت می کرده اند (80درصد بخشودگی مالیاتی) شروع کرده و پس از انتهای سال ششم کل مالیات رو می دهند.
اونجا بانک مرکزی چین هر سال دو جلد کتاب چند هزار برگی چاپ می کنند و دست تجار می دهند که این کتاب حاوی اطلاعات کامل سیاسی تجاری کل کشورهای دنیاست و ریسک معاملات با کل کشورهای دنیا رو اعلام می کنه ولی ما متاسفانه حتی هیچ کمکی رو از هیچ سفارت خانه ای در خارج دریافت نمی کنیم.
ما زیرساخت هامون حتی برای واردات کامل هم به دردخور نیست چه برسه به تولید.
یعنی قوانین مون باید کاملا تغییر کنند
عملکردهامون کاملا تغییر کنند
و ....
که تازه اگه همین الان شروع کنیم بیست سال دیگه تازه می شه شروع کرد به بهره برداری
خیلی موارد دیگه هم هست که می دونم حوصله بحثش این جا و در بخش نظرات خوانندگان نیست.
متشکرم

در کشوری که هر روز شاهد کاهش ارزش پول هستیم قوانین و ثبات اقتصادی وجود ندارد تولید یعنی نابودی سرمایه