رفتن به محتوای اصلی 
آخرین خبرآماده شدن نیروهای پلیس و حشد شعبی عراق برای استقرار در جرف النصر
14بازدید
۵۴

«انگار دارم خفه می‌شوم، باید هر چه زودتر به آزادی برسم»

یک بار در حین دعا کردن به دعایش گوش می‌کردم و چون تاب و تحمل دوری اش را نداشتم محکم به پنجره اتاق زدم که چرا اینگونه دعا می‌کنی. شیشه شکست و دستم زخمی شد. او با دیدن من ناراحت شد و آمد و با پارچه‌ای دستم را بست و گفت: مادر چرا این کار را کردی؟ گفتم: چون...

«انگار دارم خفه می‌شوم، باید هر چه زودتر به آزادی برسم»
سرويس دفاع مقدس «تابناک» ـ شهید محمدرضا زاده علی از روستا برخاسته بود و صميميت و مهرباني روستايي اش را با خود به جبهه آورد تا كنار رزمندگان اسلام با دشمن متجاوز بجنگد. پس از فتح خرمشهر ديگر طاقت نداشت و در تشييع شهدا ناراحت و افسرده بود و مي گفت: پس كي نوبت من فرا مي رسد؟

ماه مبارك رمضان كه بوي عمليات به مشامش رسيد سراسيمه خود را به صف رزمندگان رسانيد و باز هم شد گل سرسبد گردان. در 26 تير 1361 بيست ساله بود كه در عمليات رمضان پرواز كرد و چه زيبا در ماه خدا به مهماني خدا راه يافت.



سالها پيكرش مطهرش زينت دشت هاي سوزان جنوب بود تا آنكه در دوم آبان ماه 1375 بار ديگر نام و يادش و تابوتي كه در بر دارنده استخوان هاي معطرش بود زادگاهش را صفايي كربلايي بخشيد و از آن روز مزار پاكش در شهرك شهيد محمد منتظري دزفول زيارتگاه ياران و دوستانش شد.

خاطرات شهید محمدرضا زاده علی از زبان مادر صبور و فداكارش شنيدني است. مادري كه در تشييع فرزند شهيدش صلوات مي فرستاد و مي گفت: «عزيزم شهادتت مبارك».

مادر! تو را به خدا به کسی نگو

یک روز محمدرضا از من پرسيد: مادرجان! آیا نیمه‌های شب از خواب بیدار می‌شوی؟ پاسخ دادم: عزيزم! به قدری کارهای روز مره سنگین هستند که وقتی به خواب رفتم تا صبح بیدار نمی‌شوم. نمی‌دانستم منظورش چیست. آن روز گذشت تا آنكه یک شب خواهر کوچکش مریض بود و نیمه شب بیدار شد٬ موقعی که من برای پرستاری از او بیدار شدم دیدم که انگار کسی در اتاق است. رفتم و سرک کشیدم و دیدم محمدرضا مشغول نماز و عبادت است. او مرا ندید. من هم چیزی نگفتم. بعد از چند روز که با هم گرم صحبت شده بودیم به او گفتم: آره مثل خودت که شبها بیدار می‌شوی و نماز شب می‌خوانی. با شنیدن این حرف رنگش عوض شد و گفت: مادر! تو را به خدا به کسی نگویی که من نماز شب می‌خوانم. به او قول دادم و تا زنده بود اين ماجرا را به هيچ كس نگفتم.
 

 
مگر من بهتر از دیگر برادران رزمنده ام هستم

به مرخصی كه می‌آمد، می‌گفت: مادر ! اگر دوست داری من خوشحال باشم یک قطعه نان در هوای آزاد برایم بگذار تا خشک شود. من هم همیشه این کار را می‌کردم و یک قطعه نان خشک برایش کنار می‌گذاشتم.

یک بار به او گفتم: محمد رضا ! من از اين كار ناراحتم. آخر مگر ما غذا نداريم كه تو نان خشك بخوري؟ او گفت: مادرم! مگر من بهتر از دیگر برادران رزمنده ام هستم که در جبهه جنگ و در رویارویی با دشمن غذایشان این تکه نان و مقداری آب است؟ من با اين كارم می‌خواهم که آنها را فراموش نکنم.
 
 مادر! در اين دنيا جایم تنگ است

محمدرضا همیشه روزهای پنج شنبه روزه بود و در دعاهایش دستهایش را بالا می‌برد و می‌گفت: خدایا هر چه زودتر رو سفیدم کن و شهادت را نصیبم کن.

یک بار در حین دعا کردن به دعایش گوش می‌کردم و چون تاب و تحمل دوری اش را نداشتم محکم به پنجره اتاق زدم که چرا اینگونه دعا می‌کنی. شیشه شکست و دستم زخمی شد. او با دیدن من ناراحت شد و آمد و با پارچه‌ای دستم را بست و گفت: مادر چرا این کار را کردی؟ گفتم: چون دوست ندارم مرا ترک کنی. گفت: مادر! در اين دنيا جایم تنگ است. انگار دارم خفه می‌شوم. باید هر چه زودتر به آزادی برسم.



همیشه اشعاری ورد زبانش بود از جمله اینکه «من قفسم تنگ است ـ مردنم بهتر از ننگ است»
او به من مي گفت: آیا دوست داری در بستر بیماری بمیرم یا در راه خدایی که مرا آفریده است جانم را فدا کنم؟
عاقبت هم از اين قفس پركشيد و مرا تنها گذاشت.
 
بخشی از وصیتنامه شهید محمدرضا زاده علی:

پس از انتخاب راه، تنهاترین آرزوی من شهادت و یا بهتر است بگویم کشته شدن در راه خداست و اکنون از تو ای برادر و ای خواهر که ندای این بنده خدا را می‌شنوی، از تو استدعا و تمنا دارم برای شهدا و این بنده حقیر دعاکن که خدا گناهان مرا ببخشد.

Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۵۴
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
حسین
در پاسخ به ناشناس

به این سلام منفی دادن کفر مطلق است. اگر بفهمیم.

ف-ف

شهدا واقیتها وخاطرات شیرین اند یادشان در دل هرگز نمی میرد.

عبداله

ایامنظورشهید ازاین جمله«من قفسم تنگ است ـ مردنم بهتر از ننگ است»حال روز بعضی ازجبهه رفته های دیروز وصاحب منصبان امروز نیست؟

احمد

سلام خدابراین شهیدعزیز ودیگرشهدای دفاع مقدس-بخداقسم شهدا !به شماافتخارمیکنیم

ناشناس

خداونددرجاتش رامتعالی فرمایدخوشابحالش من که هرچه دعاکردم شهیدنشدم لیاقت نداشتم

ناشناس

سلام و درود خدا بر شما راست قامتان تاریخ

ناشناس

منكه از خودم شرمنده شدم .روحت شاد

فلاحی

وقتی به یاد ان چهره دوست داشتنی ومعصومت وان اخلاق واخلاصت میافتم بعد ا ز سالها تازه متوجه فاصله خودم وشما شده ام خدایا فاصله ما باشهدا را کم کن انشالله

ناشناس

سلام به دوستان خواننده ونویسنده.دوستان برخی از شما فقط این مطالب را خواندید وسوختید..ماها که با اتها بودیم وزخمی هستیم چه کنیم؟........بقول آقا که در جمع جانبازان قطع نخاعی دیدار داشتند فرمودند که مقام شما از شهدا هم بالاتر است. بسیاری از جانبازان ورزمنده های دفاع مقدس از دوری این اسطوره ها میسوزند ومیسازند ولی ناشکر نیستند وطرفدار انقلابند

ناشناس

فرق اون شهید با ما اینه که دعای اونا مستجاب می شده ولی دعای ما نه! نمی دانم چرا؟

ناشناس

خدایا جانم آنگه خواه کاند سجده باشم
زگریه کرده خونین روی به خاک آلوده پیشانی
خدایا درجاتشان را متعالی ومارا باآنها محشورو مشهور بگردان آمین یا رب العالمین

ناشناس

اين اثر روزي حلال كه حالا خيلي كم شده

هادی

خیلی استفاده کردم راستش منم خیلی آرزوی شهادت دارم البته اینقدر گنه کارم که خدا منو رو فراموش کرده. ولی از شهدل می خوام منو دعا کنن شاید منم به آرزوم برسم که دنیا برام هیچ ارزشی نداره. یا علی

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

متاسفانه جامعه بگونه ای شده که ساده ترین انسانها را تبدیل به گرگ میکند وخوش بحال شهدا که رفتند وندیدند روزهای خفت را

ناشناس

- سوره بقره، آیه 154:
«و لا تقولوا لمن یقتل فی سبیل‌الله اموت بل احیاء ولکن لا تشعرون»

آسمان1

ما را هم تنگ می آید اینجا..

ناشناس

خوشا به حال آنها که با شهادت رفتند
صلي الله عليك يا ابا عبدالله و علي الرواح التي حلت بفنائك

رضا ولیزاده

من در عجب این امتیاز منفی ها هستم! بی دینی هم حدی داره

شاهد

کجایید ای شهیدان خدایی

مینا

شادی روح شهدا و شفای این مریضایی که منفی می دند صلوات

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.