خوانده میشوید:
سرچشمه معضل رانندگی در کشورمان از کجاست؟
این همه جانباخته تصادفات جادهای از کجا میآید؟ زمانی که یکی از اقوام دور و نزدیکمان در تصادف جان به جان آفرین تسلیم میکند، در کنار ناراحتیهایی که بر بازماندگان تحمیل میشود، حتما این پرسش هم مطرح است که مرحوم چگونه فوت شد؟ خودرو یا موتور سیکلتش معیوب بود؛ قصور راننده این سانحه تلخ را رقم زد و یا نقص جاده، سببساز داغ دیدن چند خانواده شد؟ نظر شما چیست؟ این بحث با دیدگاههای شما تکمیل خواهد شد.

همیشه روزهای پس از تعطیلات نسبتا طولانی در کشورمان، روزهای مرورِ اخبار تصادفات جادهای است؛ گویی پیگیری شمار جانباختگان رخدادهای جادهای برایمان طبیعی و حتی روزمره شده است! روزهای پایانی تعطیلات نوروز، اواخر تابستان و به پایان رسیدن تعطیلات طولانی مدت یا مواقعی که مناسبتهای ملی یا مذهبی به پایان هفته گره خورده و مثلا تعطیلات تاسوعا و عاشورا که جادههای کشور را آکنده از مسافر میکند، موجی از اخبار تصادفات جادهای نیز به خروجی رسانهها تزریق میشود.
اما گفتن آمار دیگر تکرار مکررات است؛ کشوری که در رتبه نخست تلفات جادهای است و سالانه 2 درصد جمعیت جانباختگان تصادفات جادهای را از آن خود میکند.
در این باره باید گفت که هر ۲۳ دقیقه، یک نفر، روزانه ۶۲ نفر، ماهانه ۱۸۶۰ نفر و سالانه بیش از ۲۲۶۰۰ نفر از هموطنانمان در رخدادهای جادهای از میان میروند و... آش به اندازهای شور شده که رئیس پلیس راهنمایی و رانندگی نیروی انتظامی در مقام قیاس تصادفات و زلزله آذربایجان برآمده و با گفتن «هر پنج روز در جادههای کشور به اندازه زلزله مصیبت بار آذربایجان کشته میدهیم»، میکوشد عمق فاجعه را نشان دهد.
اما مشکل کجاست؟
تا به اینجای کار همه با آگاهیرسانیهای گوناگون، دریافتهایم که مسافرت در جادههای کشورمان، بر خلاف برخی نقاط جهان ـ که بیشتر جنبه رفاهی دارد ـ جنبه ریسک یافته و از تهدیدات جانی قلمداد میشود.
هماکنون میپرسیم:این تهدید از کجا میآید؟
ناگفته پیداست که انگشت اتهام در بسیاری از دیدگاهها به سمت و سوی خودرو و جاده، امکانات زیرساختی و مسائلی از این دست میرود.
* به نظر شما، نقش جادهها و کیفیت آنها و امکانات زیرساختی در تلفات جادهای چه اندازه است؟ آیا همه راههای کشور «جاده مرگ» هستند؟
* به نظر شما، مشکل عمده راههای کشورمان چیست و سهم این مشکل در آمار ناگوار رخدادهای رانندگی چه میزان است؟
همچنین نکته دیگری که بیشتر مردم از آن سخن میگویند، کیفیت خودروهای موجود در کشور است که برخی بیشترین نقش را برای آن قائلند، تا جایی که این مسأله به شوخی و طنز هم راه یافته است؛ اما آیا این پذیرفته خواهد بود که کسی با یک خودرو، که به ایمن نبودن آن آگاهی دارد، دچار سانحه شود؟
* به نظر شما، کیفیت خودرو و مسائل مرتبط با آن، چه سهمی در آمار سهمگین تلفات جادهای در کشورمان دارد؟
* آیا همه این آمار برگرفته از کیفیت خودرو یا راههای ارتباطی است یا عوامل دیگری هم در پدید آمدن آن نقش دارند؟
* یادآوری میشود، فرهنگ خاص رانندگی ما ایرانیها، یکی از نکاتی است که ما را در سرتاسر دنیا مشهور کرده است؛ اما فرهنگ غالب رانندگی در ایران، تا چه میزان موجب تصادفات جادهای میشود؛ بیشتر از خودرو و راه، یا کمتر از آن؟
* البته شاید روحیه قانون گریزی ـ که متأسفانه تبدیل به ویژگی ناپسند بسیاری از ما شده ـ نیز در این میان نقش داشته باشد، چراکه وقتی مهمترین قوانین و مقررات موجود را دور بزنیم، هیچ تضمینی برای رعایت و احترام گذاشتن به قوانین رانندگی میماند؟
* افزون بر اینها، چه موارد دیگری را در این ماجرا دخیل میدانید؟ برای نمونه، برخی ریشه مشکل را در ناظر میدانند و مثلا ضعف پلیس را عامل بالا بودن آمار تصادفات دانسته و یا مسائلی که جنبه روانی دارند مانند استرس و... را مطرح میکنند؛ دیدگاه شما چیست؟
* نقش کدام مورد را بیشتر میدانید؟ با کدام یک موافق و با کدام مخالفید؟ سهم هر کدام را چقدر میدانید و برای رویکرد اصلاحی چه پیشنهادی دارید؟
با ما همراهی کنید؛ این بحث با دیدگاههای شما تکمیل خواهد شد.
اما گفتن آمار دیگر تکرار مکررات است؛ کشوری که در رتبه نخست تلفات جادهای است و سالانه 2 درصد جمعیت جانباختگان تصادفات جادهای را از آن خود میکند.
در این باره باید گفت که هر ۲۳ دقیقه، یک نفر، روزانه ۶۲ نفر، ماهانه ۱۸۶۰ نفر و سالانه بیش از ۲۲۶۰۰ نفر از هموطنانمان در رخدادهای جادهای از میان میروند و... آش به اندازهای شور شده که رئیس پلیس راهنمایی و رانندگی نیروی انتظامی در مقام قیاس تصادفات و زلزله آذربایجان برآمده و با گفتن «هر پنج روز در جادههای کشور به اندازه زلزله مصیبت بار آذربایجان کشته میدهیم»، میکوشد عمق فاجعه را نشان دهد.
اما مشکل کجاست؟
تا به اینجای کار همه با آگاهیرسانیهای گوناگون، دریافتهایم که مسافرت در جادههای کشورمان، بر خلاف برخی نقاط جهان ـ که بیشتر جنبه رفاهی دارد ـ جنبه ریسک یافته و از تهدیدات جانی قلمداد میشود.
هماکنون میپرسیم:این تهدید از کجا میآید؟
ناگفته پیداست که انگشت اتهام در بسیاری از دیدگاهها به سمت و سوی خودرو و جاده، امکانات زیرساختی و مسائلی از این دست میرود.
* به نظر شما، نقش جادهها و کیفیت آنها و امکانات زیرساختی در تلفات جادهای چه اندازه است؟ آیا همه راههای کشور «جاده مرگ» هستند؟
* به نظر شما، مشکل عمده راههای کشورمان چیست و سهم این مشکل در آمار ناگوار رخدادهای رانندگی چه میزان است؟
همچنین نکته دیگری که بیشتر مردم از آن سخن میگویند، کیفیت خودروهای موجود در کشور است که برخی بیشترین نقش را برای آن قائلند، تا جایی که این مسأله به شوخی و طنز هم راه یافته است؛ اما آیا این پذیرفته خواهد بود که کسی با یک خودرو، که به ایمن نبودن آن آگاهی دارد، دچار سانحه شود؟
* به نظر شما، کیفیت خودرو و مسائل مرتبط با آن، چه سهمی در آمار سهمگین تلفات جادهای در کشورمان دارد؟
* آیا همه این آمار برگرفته از کیفیت خودرو یا راههای ارتباطی است یا عوامل دیگری هم در پدید آمدن آن نقش دارند؟
* یادآوری میشود، فرهنگ خاص رانندگی ما ایرانیها، یکی از نکاتی است که ما را در سرتاسر دنیا مشهور کرده است؛ اما فرهنگ غالب رانندگی در ایران، تا چه میزان موجب تصادفات جادهای میشود؛ بیشتر از خودرو و راه، یا کمتر از آن؟
* البته شاید روحیه قانون گریزی ـ که متأسفانه تبدیل به ویژگی ناپسند بسیاری از ما شده ـ نیز در این میان نقش داشته باشد، چراکه وقتی مهمترین قوانین و مقررات موجود را دور بزنیم، هیچ تضمینی برای رعایت و احترام گذاشتن به قوانین رانندگی میماند؟
* افزون بر اینها، چه موارد دیگری را در این ماجرا دخیل میدانید؟ برای نمونه، برخی ریشه مشکل را در ناظر میدانند و مثلا ضعف پلیس را عامل بالا بودن آمار تصادفات دانسته و یا مسائلی که جنبه روانی دارند مانند استرس و... را مطرح میکنند؛ دیدگاه شما چیست؟
* نقش کدام مورد را بیشتر میدانید؟ با کدام یک موافق و با کدام مخالفید؟ سهم هر کدام را چقدر میدانید و برای رویکرد اصلاحی چه پیشنهادی دارید؟
با ما همراهی کنید؛ این بحث با دیدگاههای شما تکمیل خواهد شد.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
به نظر من بخش اعظم تصادفات در بی فرهنگی در رانندگی است چون در تقاطع ها هیچگاه به یکدیگر راه نمیدن. در خط خودشون رانندگی نمیکنن و به حقوق دیگران احترام نمیزارن. اینکه میکم ماشین ایرانی بی کیفیت جای خودشو داره. ولی اگه همه و همه و همه تمامی قوانین رانندگی رو رعایت بکنن با بی کیفیت ترین ماشین شما به راحتی در مسیر خود حرکت میکنی و هیچوقت تصادف نمیکنی. من خودم به شخصه ۱۳ ساله گواهینامه دارم تا به حال تصادف نکردم . ولی بی دقتی دیگران باعث میشه اونا به من بزنن . همیشه در تقاطع رعایت کردم تا کسی که با قصد سریعتر رفتن به زور عبور کرده اجازه دادم عبور کنه ولی اگر منم مانند همون طرف بخواهم به زور عبور کنم اصولا یا تصادف خواهد شد ویا ترافیک. کمی خود رانندگان به حقوق دیگران هم احترام بگذارند هیچگاه تصادفی رخ نمیدهد.
تهران از لحاظ فرهنگ رانندگی ، جز بی اخلاق ترین و بی فرهنگ ترین شهرهاست ، کسی به کسی راه نمیده ، اکثراً توی کوچه یه طرفه وارد میشن ، دوبله پارک می کنند ، پشت چراغ قرمز وقتی چراغ سبز شده آروم حرکت می کنند تا چراغ برای پشت سری ها قرمز بشه ( مشکل روانی )
توی اتوبان ها از خط چپ با سرعت کم رانندگی می کنند و راه همه رو می بندن ،
توی سبقت به همدیگه راه نمیدن ، ( مشکل روانی )
تهران از لحاظ فرهنگ رانندگی در فقر کامل فرهنگی به سر می برد .
دلایل ذیل از عوامل بروز ایجاد معضل رانندگی در مردم ما می باشند.
1-عدم توازن بین وسایل نقلیه موتوری وجاده ها(تعداد وسایل نقلیه 9برابر ظرفیت جاده هاست)
2-کیفیت بد وسایل نقلیه وجاده ها
3-اعطای آسان گواهینامه رانندگی به متقاضیان بطوریکه عده ای به راحتی با پول گواهینامه می گیرند
3-رانندگی ضعیف خانم هاوراننده های مسن مرد.
4- نا آشنایی پلیس به وظایف پلیس راهنمایی.
1-قانون گريزي
2- بي فرهنگي
3-غير استاندارد بودن جاه ها
احسن
فقط مانده بود بی فرهنگی خودمون
ماشین مرفه و راحت انقدر رانندگی رو دلچسب میکنه که راننده اصلا علاقه ای به زود رسیدن نداره از طرفی قیمت خودرو خود عامل بازدارنده خوبی است
یک مورد دیگر که از قلم افتاده که باعث میشود مردم قانون گریز شوند دقت نکردن است که معمولا علائم راهنمایی و رانندگی جهت بدترین شرایط است مثلا سرعت 50 کیلومتر در جاده بین شهری و ...
البته لازم بذکر است که معمولا پشت این علائم کمین کرده است
بدون معطلی فقدان ادب تربیت فرهنگ ووو باعث تمامی تصادفات است تقصیر ماشین وجاده نیست همان اقایئکه جاده همدان معاینه فنی نداشته وباید شرم داشته باشد اظهار نظر کرده چرا سرباز جلو ماشین منوگرفته وافسربایداینکار را میکرد اگردهان باز نمیکرد بهتر نبودبلی شماره های تهران را میگرفت چون نودهشت درصد متخلفین اقایان تهرانیها هستند چون خودشانرا تافته جدابافته میدانندگواه این ادعا تخلفات بیشمار درسطح تهران مشهود است من خودم مثل سایر تهرانیها ساکن تهران هستم ولی نسبت به رفتار تهرانیها دررابطه باکلیه حرکاتشان شرم دارم کافیست به بی نظمی سوار وپیاده شدنشان به مترو-اتوبوس وتاکسی ووولحظه ای نگاه کنید وخیلی رفتارهاوناهنجاری های اجتماعی که گفتن ان لازم نیست دربیشتر تصادفات بدون شک پای یکی ازساکنین تهران درکار است مگرشما همانها نیستید که وسط بلوار ومدخل تقاطع جلو درب پارکینگ مردم پارک میکند باموتور ماشین درپیاده رو ها رانندگی میکنید خلاصه مطلب لازمه حل تمامی مشکلات تشکیل( پلیس ادب)بااختیارات تام مدت لازم برای ایجاد نظم حداکثر یکماه =تمام مشکلات رانندگی حل میشود
سلام
110% تصادف از فرهنگ! اونم فرهنگ داش مشتی ما ایرانیا! کجای دنیا صندلی جلو 2 نفر سوار میشن که ما تا مدتها سوار میشدیم و الان کمتر شده! کجای دنیا به غیر از ایران بستن کمر بند و استفاده از کلاه ایمنی سوسول بازی حساب میشه؟ کجای دنیا غیر از ایران خطر عبور از چراغ سبز چهارراه از عبور دره مارها بیشتره؟ از طرفی هم هیچکی اعصاب نداره و روح و روانشونم داغونه طوری که با سایه شم دعواشمیشه چ برسه بخواد درست رانندگی کنه! و باز هم از طرفی خودرو های ما ...ولش کن بابا کی گوش میده فقط پول مهمه نه جون ماها!
سلام
به نظر من نداشتن راه های اصولی و استاندارد و پایین بودن کیفیت خودروهای در دسترس و مورد استفاده ما ایرانی ها و به صورت غیر مستقیم مشکلات اقتصادی و به تبع اون ناراحتی های روحی همه در این معضل دخیلند ، اما مهمترین و پررنگ ترین مشکل ما متاسفانه ضعف فرهنگیه !
نظرات زیاد شده یکی یه جمع بندی بکنه ببینیم چی شد ؟
با سلام
به نظر بنده فقط وفقط وفقط وفقط بي فرهنگي عامل اصلي معزل رانندگي هست اگر خوب دقت كنيد مي بيند حدود 90% از رانندگان در زمان رانندگي همه كار مي كنند به جز دقت وتوجه به رانندگي واين هم از بي فرهنگي نشات ميگير وبه نظر بنده فقط با زور اين مشكل حل ميشو اگر اجبار در كار باشد شايد براي جند وقت آبرويمان در جامعه بين اللملي برود اما بعد از حدود يك سال همه چيز درست ميشود
حتي اگر مشكل از فرهنگ مردم هم باشد حاكميت وظيفه اصلاح آنرا با اعمال قوانين درست دارد
ولي از پليسي كه مترسك خود را در جاده ها براي ترساندن رانندگان ميگذارد انتظار اجراي قوانين بيهوده است.
1-قاطع نبودن پلیس2-استاندارد نبودن بعضی از جاده ها3-استاندارد نبودن بعضی از خودروها4-اشکال هندسی بعضی از محورها5-عدم تعادل روحی بعضی از رانندگان 6- عجله های عمدتا بی مورد
فقط بی سوادی و بی تدبیری مسئولین.
عف پلیس،نبود قانون درست،جاده وماشین تاثیرداردولی نکته ای که فراموش شده اعصاب خراب ما ایرانیها از عوامل مهم است،کارنداریم ولی همیشه عجله داریم!پرخاشگر وستیزه جو شده ا یم .تحمل نداریم،همیشه فکرمان جای دیگراست،انتقام جو هستیم وگذشت نداریم. آیا این عوامل دررانندگی چقدرمی تواندمنجربه تصادف شود؟علت این مسائل هم نبودشادی اجتماعی واحساس عدم امنیت وراه رفتن روی اعصاب وروان مرد می باشدکه قابل حل نیست.
در اين مملكت جان خيلي ارزشي نداره
اولا خود مردم دررانندگی مقصرند چون یک سری به قوانین آشنایی ندارند وشعور رانندگی ندارند دوم پلیس ها مقصرند به کرات دیده شده که پلیس ها خودشان خلاف های دررانندگی می کنند که مردم تعجب می نمایند
رانندگی در دنیا یک امر «جمعی» است ولی در ایران یک امر «فردی» تلقی میشود. رانندگی در ایران یعنی «می خواهم خودم را با خودرو به مقصدم برسانم». پس رانندگان دیگر، «رقیب» من هستند و من نباید از رقبا عقب بمانم...هر فضای خالی که پیدا شد باید زودتر از دیگران آن را پر کنم.
چنین است که رانندگی ایرانی یعنی «چپاندن خودرو یا موتور در اولین فضایی که خالی میشود»؛ یعنی «رفتن از هر مسیر ممکن نه از مسیر تعیین شده»
گر چه اتومبیل سالهاست وارد ایران شده، اما تعریف رانندگی، چه رسد به فرهنگ آن، هنوز وارد کشورمان نشده است.
«رانندگی صحیح» نوعی مشارکت در یک امر جمعی است. این «جریان عبور و مرور» است که راننده را به مقصد میرساند نه به اصطلاح «زرنگی» او. «رانندگی صحیح» که نوعی مشارکت در یک امر جمعی است به معنای «هدایت خودرو خود در جای صحیح در بین خودروهای دیگر» است. بنابراین، اینکه خودرو فرد در بین دو خودرو جلویی جا میشود یا نه، تأثیری در نحوه رانندگی صحیح ندارد... وقتی در جامعهای این نگرش به رانندگی حاکم باشد، یعنی هر کس قبل از آنکه به رسیدن به مقصدش فکر کند به دنبال مشارکت در حرکت جمعی خودروها باشد.
با این روش:
1. سرعت حرکت خودروها چند برابر میشود.
2. احتمال تصادم اتومبیلها به شدت کاهش مییابد.
3. در صورت تصادف، با توجه به مسیر خالی در دو طرف، خودروهای پلیس و آمبولانس به سرعت به محل رسیده راه را باز میکنند.
4. در صورت پنچر شدن یا خرابی یک ماشین، به دلیل وجود فضای کافی راه بندان پدید نمیآید.
5. از همه مهمتر، رانندگان با اعصاب راحت رانندگی میکنند. دیگر لازم نیست که آنان در هر لحظه چهار طرف را مراقبت کنند تا مبادا سپر یا آینه اتومبیل کناری به اتومبیلشان برخورد کند یا از عقب کسی به آنها بزند
همچنین کسی که میخواهد در بزرگراه به راست بپیچد از صدها متر جلوتر در مسیر تعیین شده قرار میگیرد و خالی بودن باند کناری، او را به قانون شکنی نمیکشاند.
ترافیک در همه شهرهای بزرگ دنیا وجود دارد. وقتی بناست چند صد هزار یا چند میلیون نفر در ساعت معینی به سر کار بروند خود به خود ازدحام پدید میآید. اما تفاوت ترافیک شهرهای بزرگ دنیا با ترافیک تهران این است که در کلانشهرها ترافیک باعث «تأخیر» است اما در شهری مثل تهران چون رانندگی یک امر فردی است نه جمعی، ترافیک فقط موجب تأخیر نیست، موجب «کلافگی» و «خرد شدن اعصاب» هم هست...
اما پرسش مهم این است که برای اصلاح وضع موجود عملا از کجا باید آغاز کرد؟
برای روشن شدن مطلب باید توجه کرد که رانندگی ایرانی، اصطلاحات خاصی هم به دنبال آورده است که در کتابهای آموزش رانندگی هیچ کشوری اصلا «وجود ندارد»؛ اصطلاحاتی مانند «راه گرفتن » و یا «رد کردن». «راه گرفتن» یعنی جلوی دیگری را بگیر تا خودت بتوانی بروی. به دلیل نبود پارهای مقررات در ایران (مثلا قانون حق تقدم هنگام گردش به چپ) مجبوریم تا میتوانیم وسیله نقلیه خود را جلوتر و جلوتر ببریم تا خودرو مقابل چارهای جز راه دادن به ما نداشته باشد.
همچنین «رد کردن» را وقتی به کار میبریم که خودرو خود را از فاصله بسیار نزدیک از کنار اتومبیلهای دیگر یا پای یک عابر عبور میدهیم. پس در هر دو اصطلاح «راه گرفتن» و «رد کردن» که مختص به رانندگی ماست، معنای «نزدیک شدن شدید به خودروها یا عابران» نهفته است.
حال چرا بدون «راه گرفتن» و «رد کردن» نمیتوان در ایران رانندگی کرد؟ نکته اصلی اینجاست: اساسا «رعایت فاصله» که عنصری بسیار اساسی در رانندگی است در کشور ما هیچ جایگاه و تعریف مشخصی ندارد. اگر راننده سپرش را از یک میلیمتری زانوی عابر رد کند، تخلفی مرتکب نشده؛ اگر پشت چراغ قرمز اتومبیلها پنج سانتیمتر از هم فاصله داشته باشند قانون رعایت شده؛ وقتی یک موتورسیکلت با فاصله 30 سانتیمتر در پشت سر یک خودرو حرکت میکند خلاف قانون مرتکب نشده و عملا تخلف محسوب نمیشود. باید حتما به اصطلاح «بخورد و صدا بدهد» تا اتفاقی افتاده باشد.
البته طبق قانون رانندگان موظفند «فاصله ایمن» را رعایت کنند، ولی این از همان کلی گوییهایی است که مصادیقش نه تعریف شده و نه به مردم آموزش داده شده است و نه رعایت نکردن آن به چشم کسی میآید، زیرا همه عادت کرده ایم چفت در چفت یکدیگر حرکت کنیم...
برای اینکه ببینیم جزئیات رعایت فاصله چگونه در دیگر کشورها یک به یک به رانندگان آموزش داده شده و چگونه اعمال قانون میشود مناسب است نمونههایی در اینجا آورده شود.
وقتی سرویس مدرسه برای پیاده و سوار کردن دانش آموزان توقف میکند خودروهای پشت سر موظف به رعایت فاصله 20 متری هستند. تخطی از این قانون حتی برای اولین بار، علاوه بر 400 دلار جریمه، تعلیق گواهینامه برای شش ماه را در پی دارد.
هنگام گردش به راست حق با عابر است و راننده باید حدود دو متر از خط عابر فاصله بگیرد. به خاطر اعمال قاطعانه این قانون است که این عابر (عکس زیر) چنین آسوده عرض خیابان را طی میکند. او به روبهرو نگاه میکند نه به خودرو، زیرا میداند سپر اتومبیل از دو متری به او نزدیکتر نخواهد شد.
حال تا اندازهای معلوم میشود که چرا در کشور ما این مقدار تصادف رخ میدهد و چرا بیشترین کشتهها در میان عابران پیاده در ایران یا «سالمند» هستند و یا «کودک»؛ تا کسی حرکات شبه آکروباتیک بلد نباشد نمیتواند خود را از اتومبیلها و موتورسیکلتهایی که چفت در چفت یکدیگر و با فاصله سانتیمتری و گاهی میلیمتری از کنار عابران میگذرند نجات دهد.
بنابر آنچه گفته شد، نقطه شروع اصلاح رانندگی در ایران، آموزش فاصله گرفتن از یکدیگر است؛ چه فاصله خودرو از خودرو که با حرکت بین خطوط حاصل میشود و چه فاصله گرفتن عابر و خودرو از یکدیگر، و چه فاصله گرفتن از خودروهای امداد...
نکات در مورد کاستیهای رانندگی در ایران بسیار است. از جمله:
▪ در کشوری که بالاترین کشته را در تصادفات میدهد یک کارخانه خودروسازی اجازه مییابد که پرفروشترین و در عین حال آسیب پذیرترین خودرو کشور را بدون کیسه هوا و ABS و لوازم ایمنی دیگر روانه بازار کند. این نشان میدهد که رانندگی و کشته هایش هنوز برای برخی سیاستگذاران تبدیل به یک دغدغه اساسی نشده است.
▪ نباید برخی عجولانه نحوه عجیب رانندگی در ایران را با اموری از قبیل چند برابر ظرفیت بودن تعداد خودروها یا تنگ بودن برخی معابر توجیه کنند. البته به دنبال حل این مشکلات هم باید بود اما اینها تنها میتوانند دلیل «ترافیک» باشند، نه دلیلی برای رانندگی بیقانون رانندگان یا عبور بیقانونتر عابران. از این روست که نحوه رانندگی، در شهرهای کوچک هم یک معضل است.
▪ از تابلوهای ورود ممنوع و یکطرفه که بگذریم تابلوها نقشی در رانندگی شهری ندارند.
تابلوی «ایست» در ایران کاملا بی معناست و این نقش به سرعت گیرها واگذار شده است در حالی که با توجه به شرایط محیطی هر کوچه و نیز خیابان، تابلوهای حداکثر سرعت باید لااقل در ابتدای آنها نصب شود... ما با تکیه بر ذکر حداکثر سرعت شهری در آیین نامه، همه کوچهها و خیابانها را به امان خدا رها کرده ایم و هر کس زورش رسیده یک سرعت گیر سیخی یا میخی و غیر آن با ارتفاع دلبخواهی در کوچه خودش قرار داده است...
▪ از چند انیمیشن که بگذریم رسانه ملی آموزش مصداقی رانندگی را مورد توجه قرار نداده است. کاش برنامههایی مانند «سفر به خیر» که غالبا به کلی گویی میگذرند طریق صحیح و نیز خطاهای رایج رانندگی را قدم به قدم به مردم یادآور میشدند.
با وضعی که در آن به سر میبریم، آموزش رانندگی آنقدر اهمیت دارد که اگر رسانه ملی هر روز برنامههای شش شبکه تلویزیون را همزمان قطع کرده و چند ثانیهای به این آموزشها اختصاص دهد کاری عادی انجام داده است.
▪ تصور بسیاری از ما از تصادف شدید، دو ماشین له شده است و بس. شاید اگر با هشدار قبلی تصویر بانوی بارداری که با صورت خون آلود در میان آهن پارهها گرفتار شده و فریاد میزند و یا تصویر کودکی که با کیف مدرسه به گوشهای ازخیابان پرتاب شده نمایش داده شود، کمی از بلای «تعجیل برای هیچ» که در رانندگی و غیر رانندگی مانند بختک به جان ما ایرانیان افتاده، رهایی یابیم
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.