نگاه شما: بهار در زمستان

حساب سال و ماه را که داشته باشی و سرت به تقویم های روی دیوار گرم باشد، می فهمی که زمستان است. زمستان که باشد یعنی شال و کلاه و برف و یخ های صبح گاهی و عطر خوراک های زمستانه؛ ولی این روزها چنین نیست. این روزها بهاری است، بوی بنفشه می دهد زندگی، هزار رنگ پامچال دارد این روزهای التپه.

پیران به یقین خواهند گفت: آخر الزمان شده است و جای فصل ها را با هم عوض کرده اند گناه بسیار بندگان از خدا بریده و دین گریز. باور های کهن هم شیرین هستند و هم نشان از تعقل تمام سالها دارد به یقین. بهاری است این روزهای التپه، حتی نارنج های مانده در رخوت زمستان، هوس بهار به سرشان زده است و شکوفه داده اند، بنفشه ها هم. لب رودخانه که بروی، عطر بنفشه هوای نوروز به سرت می اندازد.

عازم جنگل شدم در میان بی حوصلگی نفس گیر این روزهایم. حال و هوایی دارد برای خود، گمانم  بود که خود تنها مجنون این جنگل باشم. اشتباه بود باورم؛ هر چه بیشتر رفتم تنهایی خود را کمتر یافتم.  سینه سرخ می خواند، سار می خواند و شنیدم حتی هزاری در دوردست نوای عاشقی سر می داد.

عطر بنفشه جنگل را گرفته است و از دشت نرگسی ها، بوی بهشت می آید. حتی پیازهای وحشی هم؛ که عطر آن هوایی می کند، عاشقت می کند. من در میانه راه پیرمرد هیزم شکنی را دیدم که مبهوت چشمان بسته و نفس های عمیقم شده بود. خواندمش و با هم نشتیم در میانه سکوت وهم انگیز جنگل. در کوله ام دو لیوان بود و بهانه ها داشتیم برای هم صحبتی. می گفت، چله کوچک آمده است و طبیعت چموش شده است.

آنچه می گفت شاید برای ما کمی غریب باشد ولی شیرین بود. حدیث چله کوچک و بزرگ زمستان های التپه که شیرین است و با خود گفتم باید بروم دنبال حکایت آن و بدانم واقعیت چیست. هیزم شکن پیر با اسب پیرتر خویش رفت و من باز مبهوت میان فضا و زمان ماندم. رفتم تا بدانم زندگی چیست و پی چه باید بود!