زن و شوهری به فاصله چند دقیقه در دو تصادف جان باختند؛
این خبر یک تصادف معمولی نیست؛ تراژدی خونین است!
میرزا حسین ۵۹ ساله، شب هنگام به سمت روستایشان مشغول رانندگی بود که متوجه یک کیف دستی در وسط جاده میشود و وقتی برای برداشتن آن اقدام میکند، ناگهان کامیون حمل سیمان با وی برخورد میکند و متواری میشود؛ سرنوشتی دردناک که دقایقی بعد به نوعی دیگر برای همسرش تکرار میشود.

به گزارش «تابناک»، هر چه آمار و ارقام در سالهای اخیر، از کاهش شمار جان باختگان حوادث جادهای در کشورمان حکایت دارد، هنوز میزان مرگ و میر این حوادث به قدری هست که کشورمان را از این حیث در شمار رکوردداران جهانی قرار دهد و راه طولانی رساندن وضع کنونی به آماری قابل قبول را یادآوری کند.
البته آمارها میتواند قابل تقدیر به نظر برسد، ولی کافی است بدانیم درست در همین لحظاتی که مشغول خواندن این نوشتار هستید، حوادثی رقم خورده، در حال رقم خوردن است یا قرار است رخ دهد که دست کم جراحات بسیاری بر حاضران در متن آن وارد خواهد آورد و حتی شاید به داد و فغان یک یا چند خانواده گره بخورد تا دریابیم تا رسیدن به نقطه افتخار در این ماجرا، زمان زیادی مانده است.
میبایست راهها را اصلاح کنیم و تا رسیدن به نقطه بیعیب کردن این ضلع مثلث تصادف، دست کم برای رفع نقاط خطرناک و حادثه خیز اقدام عاجل نماییم. باید در گام بعد خودروها را ایمن کرده و به امکاناتی مانند کیسه هوا، کپسول آتش نشانی تجهیز و خودروهای قدیمیتر را به تجهیزاتی مانند ترمز ضدقفل مجهز کرده و برای تقویت بدنهشان برنامه ریزی کنیم تا بعد از این عوامل، به کمک روندی که برای بهبود رانندگی، یعنی ضلع سوم موثر در شکل گیری تصادف، آغاز شده، بتوانیم به رسیدن به نقطه قابل قبولی در آمار تلفات جادهای امیدوار باشیم، اما گفتن ندارد که تحقق همه این بایدها بسیار زمانبر است.
پس چه باید کرد؟ آیا باید نشست و منتظر ماند تا همچنان حوادث جادهای مهر داغ بر دل خانوادههای ایرانی بزند؟ آیا باید منتظر ماند و رفع نقص خودروها و جادهها و تجهیز شدنشان به ملزومات ایمنی را انتظار کشید؟ آیا نمیتوان رشد انسانی را به عوض رشد سخت افزاری به کار گرفت و با بالا بردن فرهنگ رانندگی، در کاهش آمار جان باختگان حوادث جادهای دوپینگ کرد؟
شاید پاسخ به این پرسشها سخت به نظر برسد، اما نه وقتی عزمی عمومی برای کاهش این آمار دردناک در جامعه شکل بگیرد؛ عزمی که میتواند مبنای آن درد مشترک همگی مان باشد، زیرا تقریبا خانوادهای را نمیتوان یافت که عزیزی را در تصادفات از دست نداده و در آمار بسیار جان باختگان حوادث جادهای کشورمان، دست کم چند تن را نشناسد.
کافی است نگاهمان را به این آمار دردناک تغییر داده و به جای آنکه منتظر باشیم مسئولان عدد و رقم جان باختگان تصادفات را دیده و برای کاهش آن دست به کار شوند، خودمان ابعاد دردناک تصادفات خونین پیرامونمان را ببینیم و حین رانندگی فراموششان نکنیم. حوادث خونینی مانند آنچه در ادامه به آن خواهیم پرداخت و هرچه اشکالات راه و نقص ایمنی خودروها را در آن دخیل بدانیم، باز درخواهیم یافت سهم عامل انسانی در رخ دادن آن پر رنگتر از دیگر عوامل است.
کیف وسط جاده، جان میرزا حسین را گرفت و پیکر میرزا حیسن، همسرش را به ابدیت پیوند زد!
یکی دو روز پیش، زن و شوهری اهل روستای بنستان بخش پاتاوه (استان کهگیلویه و بویراحمد) در یک روز، در دو تصادف، جان باختند تا خاطرهای بسیار تلخ در ذهن اهالی منطقه به یادگار بماند.
ماجرا به این صورت آغاز شد که این زن و شوهر در دو خودرو جداگانه، در مسیر بازگشت به سمت روستای خود بودند؛ مرد جلوتر پشت فرمان خودرو خود و زن در یک خودرو دیگر، به فاصلهای کوتاه پشت سر وی.
میرزا حسین پشنگ، ۵۹ ساله، شب هنگام مشغول رانندگی بود که متوجه یک کیف دستی در وسط جاده میشود و وقتی برای برداشتن آن اقدام میکند، ناگهان کامیون حمل سیمان با وی برخورد میکند و متواری میشود.
آن گونه که واحد مرکزی خبر گزارش میدهد، خانم گلی رامی، همسر مرحوم پس از دقایقی به صحنه تصادف رسیده و وقتی میخواهد خود را به پیکر شوهرش برساند، کامیون خاوری وی را زیر گرفته و او نیز جان به جان آفرین تسلیم میکند.
بدین ترتیب رویدادی تلخ رقم میخورد که هرچه در آن از بدی جاده یا نقص خودروها بگوییم یا حتی پای پلیس را وسط کشیده و شماتتشان کنیم، باز به نظر میرسد که از ماست که برماست؛ از مایی که این حوادث را میبینیم یا دربارهشان میشنویم اما پشت فرمان که مینشینیم یا زمانی که قصد عبور از خیابان را که داریم، فکر میکنیم حادثه از ما دور است و تلخیهایش سراغ ما نخواهد آمد؛ اطمینانی که معلوم نیست از کجا نشأت میگیرد اما قطعا کاذب است و دروغ بودنش را آمار و ارقام ثابت میکند!
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
تاکسی ها رو هستم.
تو شهر ما تاکسیا خدایی می کنن.
از لاین 8 با سرعت نور میکشه بغل ، معترض بشی ، فحش بارت می کنه
تو خوبی فقط
وسط جاده ماشین میاد دیگه(معتاد و عقده ای و پست و خود خواه)
شما که میری باید نگا بندازی
من می دانم جاده و ماشین فاقد کیفیت است.
اما جان خود را دوست دارم.
چون همه چی غیر استاندارده دلیل نمیشه که منم بی احتیاطی کنم.
این حادثه در روستای قرح منطقه فلارد چهارمحال بختیاری رخ داد که این جاده یه جاده فوقالعاده شلوغه
نوابغ گرامی موس رو عکس پرچم نگه دارید اسم کشور و مینویسه . قلت عملاعی حم نداشطم ! :)
آن شب در خواب دیدم که من در وسط اتوبان کرج هستم (بلوار مابین دو ردیف رفت و برگشت ) ماشینهای زیادی ایستاده بودند شب بود درست مثل صحنه های تصادف که ماشینها می ایستند و دیدم که یک موتور سیکلت وسپا می امد و مردی در حالی که پیاده بود در وسط بلوار بین دو گاردریل اتوبان در حالی که یک گوسفند مرده روی ترک موتور وسپایش بود در حالی که از گوسفند هیچ خونی بیرون نبود ولی مرده بود . ناگهان صدائی به من گفت پدرت قرار بود مثل این گوسفند کشته شود ولی ما به خاطر تو او را بخشیدیم و 10 سال دیگر به او دادیم .
این واقعه در سال 68 اتفاق افتاد و پدرم در سال 77 فکر کنم حدود 9 سال بعد فوت کرد .
شما داستان تعریف کردید من هم داستان تعریف کردم نمی دانم داستان شما واقعی است یا نه ولی داستان من واقعی است .
بیخیال بابا! اینقدر طولش دادی که از وسطاش گفتم حتما میخاد مارو سر کار بذاره با این پرچونگی!
حالا بقیه ماجرا را می گویم !!!!!
اولین ماشین که رسید انچنان بوقی می زد که وحشتمان شده بود ولی پدرم به دو خودش را رساند و خیلی ترسیده بودیم . اخر ماشینها خیلی سرعتشان زیاد است . به پدرم گفتم پاپا جان برندار و برگرد بردار و برو ان طرف اتوبان وایستا بعد دور بعدی بیا این ترفند موثر شد زیرا پدرم وقتی اتوبان خالی میشد می رفت و رختخواب را بر می داشت وبه دو می رفت طرف دیگر و منتظر می شد که خلوت شود وقتی ماشینی نبود به سرعت میامد همان طرف . همینطور همه 3 تیکه رختخواب را جمع کردیم و امدیم برادرم که ما را دید گفت اه کلاه شبم !!! انقدر عصبانی شدم که یک سیلی به او زدم و گفتم تو به خاطر یک کلاه شب پدرت را می فرستی وسط اتوبان . خلاصه برگشتیم و ان شب من خواب عجیبی دیدم .......
یکشب من و پدر و مادر و برادرم داشتیم از کرج برمیگشتیم رختخوابهای برادرم بالای ماشین بسته بودیم در اتوبان کرج یکهو بند باز شد و رختخوابها در اتوبان افتاد یکی پس از دیگری باد انها را انداخت . ماشین رانگه داشتیم و پدرم رفت که رختخوابها را بیاورد من هم دنباش رفتم برادرم پایش شکسته بود و با مادرم در ماشین بود . وقتی به محلی که رختخوابها افتاده بود رسیدیم من یکهو حضور مرگ را حس کردم . یک احساس غریب وترسناک ناگهان به پدرم اویزان شدم و با گربه و زاری از او خواستم که نرود . حتی کیفم را باز کردم و یک دسته اسکناس دو هزار تومانی داشتم در اوردم و به پدرم نشان دادم و با التماس به او گفت ببین ببین من اینهمه پول دارم بیا برویم نی خواهد الان توی صادقیه یک دست رخنخواب نو می خرم و گریه ام گرفته بود . پدرم که از این حالت هیستریک من تعجب کرده بود در حالی که خیلی هم خوشحال بود و لبخند می زد مرا نوازش کرد و گفت چرا اینطور می کنی نترس من مواظب هستم و مرا بغل هم کرد بعد من رضایت دادم و در حالی که او می خواست برود و اولین قطعه را بیاورد به او خیلی سفارش کردم منتظر شدیم اتوبان کاملا خالی شود اخر حدود نیمه شب هم گذشته بود . او رفت که اولین قطعه را بیاورد با اینکه منتظر شده بودیم اتوبان کاملا خالی شود وماشینی تقریبا نزدیک نبود ولی تا برود و بیاورد طو کشید و یک ماشین رسید .....
حسین جان سال 85 یه سرچ کنی میبینی 27 هزار نفر مردن حالا کاری به 200 هزار نفر مجروح نداریم. تو 20 سال اخیر 10 برابر جنگ 8 ساله تو جاده ها کشته دادیم!
بله حرف درستی است ایا می دانستید در عربستان وقتی این چنین اتفاقاتی بیافتد افراد دست نمی زنند مبادا به دزدی متهم شوند انها می روند و به شرطه ها می گویند ! حالا باز هم بگو عجب . عجب به جمالت .
مارو خدا افریده واسه مسخره بازی و سوتی گرفتن ! یه وقت نکنه فکر عذادار شدن یه خانواده و روستارو کنیما ! یا بی احتیاتیمون
عامل اصلی صد در صد تلفات کامیونهای در جاده های پرخطر و فرهنگ رانندگی راننده کامیونهاست. در هر تصادفی کامیونها نقش اولند. برای اصلاح باید کامیون ها دست رانندگانی باشد که اهل خطر یا خشونت نباشند رائه گواهینامه رانندگی باید مراحل تست شخصیتی قوی داشته باشد مثل انگلستان. بسیار متاسف و متاثر شدم. خدا رحمت شان کند.
ناشناس 14:05 زنده بودنت اسرافه
هنوز نفهمیدیم مسوولیت پذیر باشیم قطعا مشکلات جاده ای بسیار موثرند ولی ما نمی دانم جریمه های سنگین کجا مصرف می شن
حرف دل مارو هم گفتی دمت گرم!!
سلام ، میگن ایرانیا جزء باهوش ترین مردم دنیا هستند !!!!!
ما آدمهای باهوش و چیز فهم چرا درست رانندگی نمی کنیم پس!؟
می بینیم که این همه تو تصادفات کشته میشویم پس چرا رفتارمون پشت فرمان ماشینمون عوض نمی کنیم؟
به نظر باید در اینکه ایرانیان جزء باهوش ترین مردم دنیا هستند تجدید نظر کنیم.
والّا ...
تابناک یه پیگیری کن بنظرم چندتابچه ونوه اینهاهم درتصادف مردند
چی میگی داداش ماشین زدت یارو کشته اومدن جمعش کنن زده یکی دیگه رو کشته اسمش و میذاری بی احتیاطی !!!!
همه چیو به مسخره گرفتید
سلام
همین دیشب تو بلوار گلهای تهرانسر پشت چراغ قرمز ایستاده بودم یک کمپرسی با سرعت حداقل صد کیلومتر اومد از کنارم رد شد که من تا مدتی پشت چراغ خشکم زده بود و با بوغهای مکرر ماشینهای پشت سر بحال خودم اومدم
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.