اجتماعی

برخی پافشاری بر این دارند که ۱۳ نحس نیست و بر پایه همین باور، امروز را روز طبیعت می‌نامند؛ یعنی تأکید می‌کنند که باید با خرافه مقابله کرد، ولی یادشان می‌رود که ممکن است، نحسی در میان نباشد! شواهد بسیاری هست که سیزده را فرخنده و امروز را جشن می‌خوانند؛ جشنی برای آغاز بهار و هنگام کشت و کار که اگر همراهش نشویم، فرصت شادی از کفمان رفته است و بس!

وقتی یکی از مقامات رسمی برای تکذیب یک خبر آن را «دروغ ۱۳» می‌نامد، مطمئن می‌شویم که شوخی‌های چند سال اخیر برخی دوستان طنزنویس، کار دستمان داده؛ غافل از اینکه کسی نیست به این دوستان بگوید که متاسفانه خیلی وقت است که کسی در جامعه ما برای دروغگویی به دنبال مناسبت نیست و اینقدر به این درد مبتلا شده‌ایم که اگر قرار به رواج چیزی باشد، شک نکنید که راست گفتن در اولویت اول قرار خواهد گرفت!

کافی است، دو ثانیه چشمتان را ببندید تا شرایط از این رو به آن رو بشود؛ البته‌ گاه این اتفاق ممکن است در زمانی به مراتب کمتر هم رخ بدهد. حالا این داده را در کنار پیش بینی‌های هوا‌شناسی بگذارید که از بارندگی خبر می‌دهند تا نتیجه، «جاده لغزنده» بشود؛ ‌ آن هم در شرایطی که به پر ترافیک‌ترین روزهای سال نزدیک می‌شویم؛ حالا چه توصیه‌ای دارید؟

در این جشنواره زیبای بومی محلی که بزرگ‌ترین اجتماع فرهنگی قوم بختیاری در دهه‌های اخیر محسوب می‌گردد، اجرای ابیاتی از شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی و شعر خوانی شاعران گرانمایه بختیاری، اجرای موسیقی زیبای محلی به همراه نمایش چوب بازی و هنرنمایی سواران بختیاری توجه همه را به سوی خود جذب می‌کند.

اینقدر برایمان عجیب است که مجبور می‌شویم چند بار چشمانمان را بمالیم؛ مگر می‌شود بیش از یک چهارم جمعیت کشورمان در عرض یک هفته به یک استان رفته باشند؟ اصلا فرض می‌کنیم که منظور استاندار محترم، مسافران عبوری بوده ـ که البته باز هم تحقق این آمار محال به نظر می‌رسد ـ با این حساب، چه فرقی بین مسافران عبوری فلان استان با مثلا عوارضی اتوبان تهران ـ قم وجود خواهد داشت؟

برخی نسبت به برخورد نظام قضایی با برخی نزدیکان و یا وابستگان خود، توقع برخورد عاطفی دارند؛ توقعمان از مردم و همه مسئولان این است که در چهارچوب قانون حرکت کنند و از دستگاه قضایی توقعی جز اجرای قانون نداشته باشند.

از قدیم گفته‌اند «دزد چه می‌خواهد غیر از بازار آشفته؟!» و هنوز هم شیادانی هستند که به این مثل پایبند مانده‌اند؛ ‌شیادانی که هم روی شلوغی بازار نوروزی برخی مشاغل ‌حساب می‌کنند و هم روی بی‌دقتی‌ها و غفلت‌های ما. البته راه مقابله با ایشان هم زیاد سخت نیست: به هشدارهای دور و اطرافیان و مسئولان توجه کنیم!

نرخ دیه بالا رفته و به‌‌ همان نسبت، بیمه شخص ثالث خودرو‌ها هم گران شده است؛ شرایطی که البته شرکت‌های بیمه از آن بسیار راضی هستند، چرا که از یک سو هزینه‌اش را ـ احتمالا با سود بیشتر ـ از مردم می‌گیرند و از سوی دیگر، در نادیده گرفتن حقوق آنان نیز کوتاهی نمی‌کنند؛ گویا مردم را بی‌پناه یافته‌اند!

قاضی سراج در واکنش به اظهارات متهم که مدعی شد قادر است همه امضا‌ها را جعل کند، از وی پرسید «هر امضایی را؟» که متهم در جواب گفت: «بله. حتی اگر امضای شما را هم ببینم می‌توانم جعل کنم.» قاضی هم گفت: پس حکم را هم شما صادر و امضا کنید!

جمع اضداد که می‌گویند یعنی همین؛ یعنی راه کسی را به سمت خاصی کج کنی و در کمال خونسردی برایش «همه چی آرومه بخوانی» که مثلا نوروز فلان است و یا انتخابات بهمان و بعد انتظار داشته باشی که مثل فیلم‌های هندی یکهو طرف منقلب شود و به خودش بیاید! اصلا بی‌خیال؛ این روش آموزشی شکست خورده. از جیب چه کسانی خلاقیت خرج می‌کنید و رضایت چه افرادی را مد نظر قرار داده‌اید؟!

با اینکه در تبلیغات به «در دسترس بودن همیشگی پول نقد» تأکید ویژه‌ای دارند، عیار صداقت این جملات در تعطیلاتی مثل نوروز به چشم می‌آید؛ جایی که دستگاه‌های خود‌پرداز یا پول ندارند و یا به کل کار نمی‌کنند و خاموششان کرده‌اند و ارتباط دستگاه‌های پول به شتاب هم پیرو احتمالات خاصی است! راستی، چرا کسی بر این خدمات کج‌دار و مریز نظارتی نمی‌کند؛ نکند «ناظر» پیش‌بینی نشده است؟!

«سال نو مبارک» را هم به زور می‌توان دید، شوخی که نیست؛ هوا ۳۱ برابر حد مجاز آلوده است و این شرایط قدرت تعطیل کردن همه چیز را دارد؛ حتی تعطیل کردن نفس! آن هم با گرد و غبار سرزمینی که سابقه تجاوز به کشورمان را دارد. حالا اگر می‌خواهیم هشدار بدهیم، شاید بد نباشد به جای مخاطب قرار دادن کودکان و سالمندان و بیماران قلبی، هشدارمان را خرج مسئولان دلسوز داخلی یا مسئولان دل نسوز عراقی کنیم!

حوزه گسترده نفوذ نوروز از یک سو و آیین‌های زیبای همراه با آن در مناطق گوناگون جهان، ما را بر آن داشت که به سهم خود، زیمه‌ای فراهم کنیم که ابعاد این جشن بزرگ پیوند دهنده ملل گوناگون، ‌بیشتر شناخته شود؛ ‌البته با این فراخوان و به امید یاری شما نوروز دوستان از سراسر جهان.

آیا تا کنون فکر کرده‌ایم که چرا «نوروز» جشن است و بیشترین تعطیلات تقویم ما را تشکیل داده؟ می‌دانیم که گاهنبار چیست و چرا «شب یلدا» و «چهارشنبه سوری» را مقدمه رسیدن نوروز می‌دانیم؟ اصلا فکر کرده‌ایم که چرا کم درباره نوروز تحقیق و نوشته شده و چرا این جشن بزرگ اجتماعی، روز به روز درونی‌تر و خانوادگی‌تر می‌شود؟ اصلا سهم ما چیست؟

می‌گویند می‌خواهیم نوروز را گرامی بداریم و برای اثبات سخنشان، همه تلاش خود را به کار می‌گیرند تا این مراسم را در تخت جمشید برگزار کنند؛ در زادگاه نوروز که این روز‌ها حال و روز خوشی ندارد و اخبار نگران کننده‌ای از آن به گوش می‌رسد. کاش می‌شد، عیاری ساخت که خلوص نیت را با آن سنجید تا شاید به این روش، دیگر کسی نتواند سفره امیالش را روی تاریخ بر پا کند!

مسابقه از نوعی که تلویزیون به آن نیاز دارد! / مرتضوی رئیس دفتر سابق احمدی‌نژاد را به پایین می‌کشد؟ / محاكمه استاد دانشگاه به اتهام قتل دختر فراری / شكار زنان و مردان از سوی قاضی دروغين / پيام تبريک به مشترکان تلفن همراه با اعتبار سرقتی! / سرقت صاحب کافی نت از مشتريان