رفتن به محتوای اصلی
آخرین خبراعلام زمان نقل و انتقالات نیم فصل لیگ برتر
23بازدید
۴۶

ما را مجاب کنید چرا ۱۵۰ میلیون نفر؟/ این هرمِ لعنتی ما را پیر کرد!

سی امِ اردیبهشت، «روز ملی جمعیت» ضرورتی را ایجاب می کند؛ توجیه و تبیین چرایی و چگونگی سیاست افزایش و جوانی جمعیت که مورد تاکید رهبر معظم انقلاب اسلامی است و اگر مسئولان درست تبیین نکنند، چه بسا به سرنوشت سند چشم انداز مبتلا شود. این مطلب از این زاویه، مطالبه گری می کند.

ما را مجاب کنید چرا ۱۵۰ میلیون نفر؟/ این هرمِ لعنتی ما را پیر کرد!

ما را مجاب کنید چرا ۱۵۰ میلیون نفر؟/ این جوانی جمعیت، ما را پیر کرد

به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، سی ام اردیبهشت روز ملی جمعیت، امسال، در هفته جمعیت شعار تازه اش را فریاد می‌زنند: «همه برای ایرانِ جوان!»

من دوران نوجوانی و جوانی خود را در دبیرستان از جامعه‌شناسی تا جغرافیا را، با یک ننگ بزرگ گذشتم؛ هرمِ جمعیتی را به خاطر دارید؟ هرمی که جوانیِ ما را «علتِ تمامِ کمبودها» می‌خواند. می‌گفتند: «از همین هاست که صندلی نیست، گچ نیست، کار نیست، آینده نیست، جایِ نفس نیست!» و انصافا هم نبود.

و در مقابل، آمار کشورهایی را نشانمان می‌دادند با هرمِ پیر و جمعیتی «مناسب» همه در سن کار و تولید بودند و جمعیتشان حسرت به دل ما و کلاسهای درسی مان می گذاشتند.

حالا…ما، همان جوانانِ «آبرو‌بَرِ» دیروز، به جایگاهِ همان کشورهای «مثال‌زدنی» رسیدیم. هرم را پیر کرده ایم و باز هم شده ایم ننگ هرم!

امروز، فریاد می‌زنند: «این سن پیرانگی و جوانانِ کم‌شمار، دردسرسازند!» ما را از اول به هرمی وارونه نهادند یا هرم و هرم سازانش درست نیندیشیده بودند؟ ما چه گناهی کرده‌ایم؟ که نگاهِ سنگینِ تو، همواره بر شانه‌هایمان خزیده است و سنگین و سهمگین می کوبد؟

تاریخ من، گویا تاریخ هیمن مشرق زمین بوده است که آن مورخ داستانی نوشته بود؛ به دنیا آمدیم، زجر کشیدیم و مردیم.

ما از بس که حرف نزدیم؛ حرف شنیدیم.

در رنج بالیدیم، شکوفه زدیم و نزدیک شده ایم به این که بی هیچ حرفی و در سکوتی تاریخی بمیریم. این بود تقدیرِ ما، در حلقه‌ی تنگ تدبیرها… یعنی جایی نبود این جمعیت، به درد بخورد؟ 

ما را مجاب کنید چرا ۱۵۰ میلیون نفر؟/ این جوانی جمعیت، ما را پیر کرد

حالا هم که از جمعیت ۱۵۰میلیون نفری سخن می گویند؛ من هر چه تقلا می کنم در نمی یابم چرا باید مشتاق افزودن بر تعداد «خودم» باشم. آخر، تولید مثل، یعنی تولید یکی مثل خودم. و من دوست ندارم دیگر کسی مثل من و با شرایط من به دنیا بیاید و مثل من زندگی کند. یکی که هر جای هرم ایستاده باشد، اشتباهی است و اضافی.  

در دایره ای که تکلیفش با خودش مشخص نیست، چه نقطه های تازه ای از خود و به جای خود بر جای بگذارم که بیاید، کمی نفس بکشد و برود. اینجا همین الان هم جا تنگ است... جا نداریم... دست به نان، و نان به دندان نمی رسد.  گرانی است و نگرانی. من نمی‌فهمم ۱۵۰میلیون نفر را... آقایان دانشگاهی و مدیران محترم، مجاب کنید ما را.

 اگر نگران مایید که پیری مان بدون نیروی خدمت رسان و ... طی خواهد شد، ملالی نیست. این، خیلی بهتر است از اینکه نفری بعدی بیاید و تکرار دوباره من باشد و بدتر از من. و ما توقعی هم نداریم، فقط بر دردسرها نیفزایید. دستِ کم منطقش را بگویید شاید بیرزد تحملش.

 قرار است پیری ما از این بدتر باشد، باشد... که همیشه آينده ما، بدتر از حالمان بوده و عادت کرده ایم که همیشه حسرت درد و رنج های گذشته را بخوریم در برابر رنج های جدیدتر و شدیدتر.

دو روز دیگر، روزِ ملی جمعیت است. و ما، جمعِ پریشانیم که می گویند جمعیت. بنشینید! و از نخبگانتان بخواهید طرحی انسانی، برنامه‌ای دوراندیشانه، و روزنهای از امید برای فردایی «دست کم نیمه روشن» بیندازند که در آن، هر انسانی، در هر کجای هرم که باشد، ارزشمند است و وبال گردن کسی نیست.

نسلِ گم‌شده ایم در میانِ ستون‌های خشکِ هرم. بر بامِ خانه‌های کوچک شده و کم فرزند و بی فرزند شده ی این شهر، با شما حرف داریم -حرفی که بابت نوع بیانش عذرخواهم و قصد جسارت نیست... که شاید تلنگری باشد-. می گوییم: «جمعیت، آری! اما نه همچون گله‌ای رمیده که تنها شماره‌اش را می‌شمارند. و بعد، رهایش می‌کنند در بیابانِ بی‌آبِ بی علفِ بی فرصتی…». ما جمعیت انسانی هستیم.

ما را مجاب کنید چرا ۱۵۰ میلیون نفر؟/ این جوانی جمعیت، ما را پیر کرد

با کوچه‌هایی پر از خنده‌ی کودکان، با دانشگاه‌هایی که درِشان به رویِ رویاها باز است، با زمین‌هایی که گرسنه‌مان نمی‌گذارند، و آسمانی که برای نفس‌کشیدن باشد، با اقتصادی که بتواند دو روز ثابت بماند و امنیت بیاورد… با اینها، توجیه دارد. ولی غیر از این، داستانی است برای خودش.  

آمارها و هرم های شما می گویند من، خود، عدد اضافی روزگارم. چگونه شصت- هفتاد میلیون دیگر به تعداد خودم اضافه کنم؟ هفتاد میلیون تقاضای تازه تر؟ به امید کدام عَرضه و به امید کدام عُرضه؟ لطفا مرا مجاب کنید.

ما را مجاب کنید چرا ۱۵۰ میلیون نفر؟/ این هرمِ لعنتی ما را پیر کرد!

مهدی محمدی کلاسر- دبیر اجتماعی تابناک

Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۴۶
در انتظار بررسی:
۱
غیرقابل انتشار:
۲۵
ناشناس
در پاسخ به ناشناس

این سوال من از پدر و مادرمه. چون اعتقاد دارم صلاحیت پدر و مادر شدن نداشتن. منم ازدواج نکردم یک دهه شصتی مجرد که البته بدم نمی اومد حداقل متاهل باشم تنها نباشم

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

کشورهای سردسیر برای آفتاب گرفتن تو همین هوای گرد و خاک و شرجی حاضرن پول هم بدن

ناشناس

دهه شصت وسط جنگ دنیا آمدند کلی ریاضت کشیدند کنکور ناعادلانه دادند وقتی خواستند برن سر کار آمریکای جنایتکار تحریم کرد دولت هم در کار دولتی رو بست رفتند کار آزاد بکنند وضع اقتصاد خراب شد آخه خارج گود نشستی میگی لنگش کن شما امکانات بدین روزی سه مرتبه اسفار اریعه رو ملت میرن و میان

ناشناس

برق 80 میلیون نفر تامین نمیشه. آب 80 میلیون نفر تامین نمیشه. اقتصاد 80 میلیون نفر تامین نشده. با 150 میلیون نفر دقیقا میخواین چیکا کنین؟

ناشناس

با افغانها شدیم۱۵۰میلیون

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

مسئله اینه که این بساط جوانی جمعیت الان یک نون دونی برای عده ای شده

ناشناس

آمارها و هرم های شما می گویند من، خود، عدد اضافی روزگارم. چگونه شصت- هفتاد میلیون دیگر به تعداد خودم اضافه کنم؟ هفتاد میلیون تقاضای تازه تر؟ به امید کدام عَرضه و به امید کدام عُرضه؟ لطفا مرا مجاب کنید.??❤️?

ناشناس

غصه نخورید به زودی خواهران جهادگر افغان جمعیت ایران با این زادوولدی که دارند به بیش از 150 میلیون می رسانند.البته در آن زمان دیگر نامش را فغانستان شماره 2 خواهند گذاشت. سرزمین اصلی در حال نابودی است و ما در فکر این هستیم که خلیج فارس است یا چیز دیگر. خدایا از این همه لطفی که بابت مسئولین خوبمان به ما کردی سپاسگزاریم.

ناشناس

دوست عزیز مهدی محمدی کلاسر
در جوامع رو به افول هر روزش بدتر از دیروز است و هر نسلش حسرت نسل قبل را می خورد. در حالی که باید برعکس باشد. عمرمان در این جامعه به هدر رفت. عمری که فقط یک بار به دست می آید و بعدش معلوم نیست چه شود. هر نسلی را نگاه کنی چنین حسرتی را می بینی. نسل ما فقط یک توپ داشت و زمینهای سنگلاخی که با هر بار زمین خوردن پوست کف دست و زانویمان ور می آمد و خونریزی که اصلا عین خیالمان نبود. حتی ضد عفونی اش هم نمی کردیم، چون برایمان مهم نبود. حال ما مانده ایم و کلی حسرت. حال نسل های بعد مانند شما هم چندان تعریفی ندارد. چرا مسئولین با این همه بی کفایتی حکومت را به اهلش نمی سپارند نمی دانم.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

هرگز هرگز نمیخوام یکی مثل خودم به دنیا بیاد که هر چقدر دست و پا بزنه کمتر گیرش بیاد ، خداوند عقل داده برای همین روزها ، این مملکت با این ظرفیت آب و محصولات و توانایی تهش برای 35 میلیون نفره ، هر چقدر بیشتر بشه بدبختی ها هم بیشتر میشه و مشکلات بیشتر میشه

علی

عالی گفتی مرد ، خدا حفظت کنه عالی عالی

ناشناس

مقاله خوبی بود ولی جمعیت کشور هرگز به ۱۵۰ میلیون نفر نخواهد رسید .
ما بعنوان شهروند نباید خود را سرزنش کنیم . ما بی تقصیریم.

ناشناس

شرط بچه دار شدن این است دغدغه معاش نداشته باشی دوران آنکه هر آنکس که دندان دهد نان دهد گذشته است. الان در دور افتاده ترین نقاط کشور هم بروی سطح خواسته ها مثل ۵۰ سال قبل نیست و مردم هم عاقل شده اند

ناشناس

در تامین آب برق مایحتاج عادی زندگی همین جمعیت فعلی مانده اید جمعیت زیادتر را می‌خواهید چه جوری اداره کنید؟ با شعار که شکم سیر نمی‌شود نیروگاه ساخته نمی‌شود هوا پاک نمی‌شود.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

بسیار زیبا گفتید، عالی بود. سپاس از فهم والای شما هموطن اندیشمند و فهمیده

مهمان دنیا

قوم بنی اسرائیل هم ناله زیاد میکردند مرغ بریان غذاشون بود میگفتند پیاز و سیر و عدس هم میخواهیم

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

بله مجاب كنيد ١٠٠ ميليون افغانى وارد كنيم.

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

توو عمرت اومدی جنوب؟ هوای تابستوناش میدونی چجوریه؟ گرما و گرد و خاک و شرجی رو تجربه کردی؟

ناشناس
در پاسخ به ناشناس

ما رکورد زدیم

ناشناس

اماده 80 میلیون ادم سالمند باشید ازدواج تولد دارد صفر می شود با این اقتصاد خراب مسولین وضع اقتصادی خوب خانواده شان صفر خارج ملک زمین هم در خارج وضعشان خوب مردم بدبخت این چه عدالتی است

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.