تجمعات شبانه

شب گذشته توفیق داشتم در خدمت مردم عزیز منطقه ۱۷ دارالشهدا تهران، میدان ابوذر باشم. بعد از هر سخنرانی کوتاه در تجمعات سیل سوالات، ابهامات و نگرانی های مقدس مردم روانه آدم میشود. هر تجمعی که حاضر میشوی پس از سخنرانی جنس سوالات و نگرانی ها شبیه بهم است. اسم این نگرانی ها تندروی نیست. با ارزش است. اما باید درست هدایت بشوند. باید منظومه اندیشه امام و رهبری، تجربه تاریخی دفاع مقدس، حکمت انتخاب ها و مصلحت آن برای مردم تبیین شود. روایت صحیح از آخرین وضعیت میدانی جنگ در کنار بیان پیروزی ها و مخاطرات، چگونگی توسعه کُنش مردم از صرف ایستادن در میادین شهرها به فعالیت اجتماعی تر. چگونه باید دفاع از ایران را اجتماعی کنیم؟

 

احساس میکنم در تجمعات جای این بحث ها خالی است. رجز و مداحی لازم و روحیه بخش است اما باید سطوح دیگر بیشتر درگیر شوند. شخصیت های دیگر، تنوع در شخصیت ها، تیپ های دیگر، هرکس که به تمامیت ارضی ایران و این قانون اساسی اعتقاد دارد باید در تجمعات تربیون داشته و او عده ای را نمایندگی کند. بازار کجاست؟ اصناف؟ پزشکان؟ روشنفکران منتقد اما وطن دوست؟ کامیون داران؟ نانواها؟ خدمات عمومی....

 

میشود با دعوت از این طیف ها سطح دفاع از ایران را اجتماعی تر نمود. 

 

دفاع اگر به امر اجتماعی تبدیل نشود توان تولید قدرت و استمرار نخواهد داشت. امام در دفاع مقدس، دفاع از ایران را به امر اجتماعی و ملی تبدیل کرد. به همین دلیل هشت سال کشش ایجاد شد‌.