فرهنگ عمومی(3)؛
جامعه گذشته گرا، توان ترسیم افق درست را ندارد
در واقع، خوابیدن در پناه تمدن گذشته ایران، در جا زدن و چشم دوختن به رخدادهای تاریخ است. وجود این گذشتهگرایی در فرهنگ عمومی، در بخشهایی به نوعی موجب تقدیرگرایی محض، سهلانگاری، ایجاد آرامش دروغین در رویارویی با دستاوردهای بدیع بشری، رویاپروری و بیزاری از واقعیت و دل سپردن به تخیل شده است.

سرویس فرهنگی ـ در سکانس نوزدهم فیلم درخشان «گوست داگ» آمده است: بازگرداندن جهان امروز به صد یا چند صد سال پیش، شاید دلخواه آدمی باشد، ولی شدنی نیست. پس ارزنده است که هر نسل آنچه را در توان دارد، به کار ببندد.
به گزارش «تابناک»، تعلق به گذشته و یا آروزی بازگشت به دوران شکوه تمدن ایرانی ـ اسلامی، همواره یکی از آرزوهای ایرانیان بوده، به گونهای که این تمایل به تدریج به یکی از مولفههای موجود در فرهنگ عمومی ایرانیان تبدیل و در دراز مدت به مانعی در راه پیشرفت و گسترش کشور بدل شده است.
بنا بر این گزارش، گذشتهگرا بودن، داشتن افق و چشم انداز درازمدت را از انسان ایرانی گرفته است، چرا که با داشتن پیشینه و سابقهای طولانی، لزوما نمی توان به تعالی و پیشرفت رسید، ولی با داشتن افق و چشماندازی روشن و تلاش در راستای رسیدن به آن، ولو بدون داشتن پیشینه ای درخشان، میتوان به رشد، پیشرفت و تعالی رسید.
عباراتی همچون اینکه ایران روزی سرور جهان بوده، یا اینکه شکوه تمدن ایرانی قومیتهای دیگر را به شماره نمیآورد و یا نام ایران بر تارک حوزههای علمی جهان میدرخشیده، هرچند واقعیت بوده و البته به خاطر داشتن آن خوب است، اگر برای ما اصل شود، گذشتهگرایی است و هیچ کس برای ملتی با این پیشینه و تاریخ تا هنگامی که از شکوه و پیشرفت در حال حاضر برخوردار نباشد، احترامی قایل نیست؛ چه، ملت متمدن، هنگامی قابل احترام است که بر بلندای آن تمدن، کشوری پیشرفته ساخته باشد.
در واقع خوابیدن در پناه تمدن گذشته ایران، در جا زدن و چشم دوختن به رخدادهای تاریخ است. وجود این گذشتهگرایی در فرهنگ عمومی، در بخشهایی به نوعی موجب تقدیرگرایی محض، سهل انگاری، ایجاد آرامش دروغین در رویارویی با دستاوردهای بدیع بشری، رویاپروری و بیزاری از واقعیت و دل سپردن به تخیل شده است.
جالب اینکه انسان ایرانی که اکنون به این نتیجه رسیده، باید افق محور و برنامهدار باشد، باز هم افقی و چشم اندازی گذشتهگرا و کوتاه مدت مینویسد. افق گذشتهگرا، یعنی اینکه چشم انداز ما معطوف به گذشته است و اینکه برخی از مسئولین، همواره از توسعه به سبک مالزی، چینی یا ژاپنی و... سخن می گویند، یعنی افق معطوف به یک مدل توسعه ای در گذشته است، احیای تمدن صفوی و... معطوف به گذشته است. هرچند میتوان گفت، بررسی روند توسعه کشورهایی چون مالزی، قطعا میتواند یک برنامه کاری امتحان شده برای رسیدن به هدفی باشد، هیچ گاه این برنامه کار، نمی تواند چشم انداز توسعه یک کشور باشد.
و در پایان اینکه، گذشتهگرا بودن آفت جامعه ایرانی است، افق نداشتن معضل جامعه ایرانی است و خلط بین برنامه و افق، اشتباه جامعه ایرانی است.
به گزارش «تابناک»، تعلق به گذشته و یا آروزی بازگشت به دوران شکوه تمدن ایرانی ـ اسلامی، همواره یکی از آرزوهای ایرانیان بوده، به گونهای که این تمایل به تدریج به یکی از مولفههای موجود در فرهنگ عمومی ایرانیان تبدیل و در دراز مدت به مانعی در راه پیشرفت و گسترش کشور بدل شده است.
بنا بر این گزارش، گذشتهگرا بودن، داشتن افق و چشم انداز درازمدت را از انسان ایرانی گرفته است، چرا که با داشتن پیشینه و سابقهای طولانی، لزوما نمی توان به تعالی و پیشرفت رسید، ولی با داشتن افق و چشماندازی روشن و تلاش در راستای رسیدن به آن، ولو بدون داشتن پیشینه ای درخشان، میتوان به رشد، پیشرفت و تعالی رسید.
عباراتی همچون اینکه ایران روزی سرور جهان بوده، یا اینکه شکوه تمدن ایرانی قومیتهای دیگر را به شماره نمیآورد و یا نام ایران بر تارک حوزههای علمی جهان میدرخشیده، هرچند واقعیت بوده و البته به خاطر داشتن آن خوب است، اگر برای ما اصل شود، گذشتهگرایی است و هیچ کس برای ملتی با این پیشینه و تاریخ تا هنگامی که از شکوه و پیشرفت در حال حاضر برخوردار نباشد، احترامی قایل نیست؛ چه، ملت متمدن، هنگامی قابل احترام است که بر بلندای آن تمدن، کشوری پیشرفته ساخته باشد.
در واقع خوابیدن در پناه تمدن گذشته ایران، در جا زدن و چشم دوختن به رخدادهای تاریخ است. وجود این گذشتهگرایی در فرهنگ عمومی، در بخشهایی به نوعی موجب تقدیرگرایی محض، سهل انگاری، ایجاد آرامش دروغین در رویارویی با دستاوردهای بدیع بشری، رویاپروری و بیزاری از واقعیت و دل سپردن به تخیل شده است.
جالب اینکه انسان ایرانی که اکنون به این نتیجه رسیده، باید افق محور و برنامهدار باشد، باز هم افقی و چشم اندازی گذشتهگرا و کوتاه مدت مینویسد. افق گذشتهگرا، یعنی اینکه چشم انداز ما معطوف به گذشته است و اینکه برخی از مسئولین، همواره از توسعه به سبک مالزی، چینی یا ژاپنی و... سخن می گویند، یعنی افق معطوف به یک مدل توسعه ای در گذشته است، احیای تمدن صفوی و... معطوف به گذشته است. هرچند میتوان گفت، بررسی روند توسعه کشورهایی چون مالزی، قطعا میتواند یک برنامه کاری امتحان شده برای رسیدن به هدفی باشد، هیچ گاه این برنامه کار، نمی تواند چشم انداز توسعه یک کشور باشد.
و در پایان اینکه، گذشتهگرا بودن آفت جامعه ایرانی است، افق نداشتن معضل جامعه ایرانی است و خلط بین برنامه و افق، اشتباه جامعه ایرانی است.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
دلیل از گذشته آوردن یعنی تجربه و خیلی خوبه
همینکه افرادی هستند که در تلاشند گذشته را به دو قسمت کنند ، قسمت خوب(هزار و چهارصد سال قبل تا کنون ) و قسمت بد ( قبل از آن ) خود خبر از عمق و ریشه گذشته گرایی دارد.
فرهنگ یک کشور حاصل چالش های یک جامعه است که با مشکلات خود دست و پنجه نرم می کند و راه های مختلف را انتخاب می کند تا به زندگی بهتر برسد. حاصل انباشته شدن این تلاش جمعهی می شود فرهنگ که تجربه تاریخی ملت را در بر دارد
بنابراین یک جامعه هیچگاه از گذشته اش جدا نمی شود اما مطالعه تاریخ گذشته این فایده را دارد که ما به اشتباهات تاریخی خودمان آگاه می شویم .کدام مسیر را اشتباه رفتیم؟ چه چیزی باعث شد که قدیمی ترین و بزرگترین تمدن بشری رو به نابودی برود؟
این اندیشه که گذشته را فراموش کنیم حرف نادرستی است زیرا ما ریشه های فرهنگ خودمان را گم می کنیم.
استاد شعار دادن هستیم وبس...!!! از صبح تا شب مثل ریگ دروغ وکلک سوار میکنیم تا اموراتمان بگذره...انوقت از تمدن ...حرف میزنیم ..این حرفا تو جامعه کنونی ما دیگه نخ نما شده ...خودمان را با حرفا فریب ندیم..ریا کاری وحقه بازی وجعل ودروغ تهمت ..وووو..ارکان پیشرفت در جامعه کنونی ماست ..دلتان را با حرفا خوش نکنید...!!!!!!!!
نویسنده گرامی که نامت را در آخر مقاله نمی بینم لازم به ذکراست که مدلهای اقتصادی کشورهای دیگر باید بررسی شده و شرط لازم و کافی برای موفق شدن یک مدل اقتصادی در ایران بر خلاف نظر شما نگاهی به گذشته کشورمان توانایی های مردم در زمانی راه ابریشم را رونق بخشیدند و همه شیوه های بازرگانی آن زمان همانطور که امارات از این گذشته درس گرفت
نه که الان ايرانيها خيلي از گذشتشون خبر دارن؟اين اراجيف چيه به خورد مردم ميديد.گذشته چراغ راه آينده است.
در یک مقاله خواندم که نزدیک به نیم قرن پیش غربی ها خصوصاً انگلستان و امریکا از علم چرخۀ زمان بسیار استفاده می کرده و می کنند و در واقع با تحلیل دوره های زمانی مختلف در گذشته از آن طریق می توانند در هر مقطع خاصی رفتار های کشور شان یا حتی کشور های دیگر را پیش بینی و نسبت به آن اقدامات مقتضی را انجام دهند تا بیشترین سود یا کمترین ضرر را بکنند و بنظر من هم ما هم باید همین گونه از چرخه های زمانی گذشته جهت پیشرفت برای آینده مان استفاده کنیم .
ایراد از آن تمدن بزرگ و گرایش مردمانش نیست آن تمدن بزرگ همیشه موجب افتخار ایرانیان پاکنهاد است چرا که نیاکان هر فردی خیلی مهمو تاثیر گذارند که چه شخصی باشند مشکل از 1400 سال پیش شروع شده که اصل و هویت افراد را از بین بردند و چه بسا فرهنگ بیگانه تازی جای ان تمدن بزرگ را گرفت و چنانچه فردوسی نبود الان باید عربی حرف میزدیم پس همواره به تمدن بزرگ هخامنشیان افتخار کنیم
گذشته گرا بودن فقط در مورد فرهنگ ایرانی بده یا در مورد فرهنگ اسلامی هم بده؟
آقا خدا پدرتونو بیامرزه... من معمار هستم. در رشته و حرفه ما نوآوری اهمیت و تأثیر زیادی در حیات معنوی جامعه داره. به جرأت می تونم بگم بالای 90 درصد از بازدیدکنندگان این مطلب هم که مفاد اون رو تأیید کردن، به دلیل عمق تفوذ این روحیه گذشته پرستی، تاب و تحمل نوآوری های چشمگیر در این عرصه رو ندارن. نمونه ملموس اون مسچدی است در خیابان انقلاب به نام امام رضا نزدیک میدان امام حسین که روزهای پایانی عملیات ساختمانی خودش رو میگذرونه. کافیه با یه سرچ ساده در اینترنت به مخالفت ها و فشارهای وارده بر شهرداری برای جلوگیری از ساخت یک مسجد نوآورانه آگاه بشید...
با سلام و آرزوی قبولی طاعات
هیچ کس در حال زندگی در 1400 یا 2500 سال پیش نیست و با کمی دقت میبینید که منظور نویسنده نیز فراموشی گذشته نیست. بدون تجربیات گذشته مگر میتوان به آینده ای رسید.اگر منظور شما از 1400 سال پیش، دین اسلام است به حضورتان عرض کنم که مسائل دینی مربوط به گذشته نیست در حال و آینده نیز لازم است.آیا اخلاقیات و انسانیت مریوط به گذشته است؟
کاملا صحیح است . اما این را هم باید اشاره کرد که متاسفانه گذشته درخشانی هم وجود خارجی نداشته فقط توسط حکومت پهلوی تاریخ سازی وبزرگ نمایی شده ویک نوع توهم در ذهن ایرانیان ایجاد کرده بودند.
1400 سال پیش کسی آمد که انسانها را به حرکت و رشد وادارد و از سکون مرداب گون نجات دهد. مشکل این است که ما روح پیام آن بزرگوار را رها کرده ایم و افتاده ایم دنبال ظواهر. مثلا سر وقت نماز می خوانیم اما راحت دروغ می گوییم یا گران می فروشیم.
زنده باد دقیقا درست است .
نباید داشتم داشتم کرد . بگو ببینم الان چی داری اگراین چنین بود یونانی ها باید بهترین های جهان بودن .
نباید مباحث قاطی شوند.گذشته پر افتخار ایران می گوید که ما میتوانیم با انسجام و اتخاذ روشهای درست و منطقی مجددا جایگاه قدرتمندی پیدا کنیم.ما هر وقت به گذشته نگاه می کنیم از موقعیت کنونی کشور نگران می شویم و آرزو می کنیم با رفع کدورتها و منیت ها و با رعایت دقیق حقوق شهروندان که نتیجه آن ایجاد نشاط است انشاا.. دوباره عظمت را با اتخاذ سیاست های منطقی و روشن بدست آوریم. گذشته نگری معادل افسردگی است اما راضی نبودن به آینده ای کمتر از گذشته نگرشی مقدس و قابل احترام است.
فرقی نمیکنه هر جفتشون.
حالا این بازگشت فقط در مورد بازگشت به تاریخ ایران کارکرد دارد یا مذهب هم شامل میشود
بله شامل میشه. منتها یه سری فرم داره که باید پر کنی یه مدت هم تو نوبت باشی. :)
چون تاریخ اسلام ما برای آینده ما برنامه داره.
فقط یک افتخار تاریخی نیست بلکه دستور العمل پیشرفت داره
ولی ما فقط به تاریخ 2500 ساله مان افتخار میکنیم و مدام میگوییم ما فلان بودیم.مهم اینه که الآن چی هستیم.
اگر متن را کامل و با دقت خونده باشی، متوجه می شی که دوران گذشته صرفنظر از 1400 سال پیش یا 1401 سال قبل تا ماقبل تاریخ در متن فرقی نداره مهم اینه که نگاهمون به تاریخ و استفاده از اون اشتیاهه.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.