در نکوهش یک ویژگی زشت(۶)؛
از دستخط «امیرکبیر» تا توصیهنامههای صغیر + تصویر
هنگامی که پای شخصیتهای تاریخی به میان میآید، فلان کس امیر کبیر لقب میگیرد و بهمان کس با لقب یک قهرمان تاریخی خوانده میشود؛ اما براستی چرا برخی در تاریخ خوشنام میشوند و برخی بدنام؟ ملاک خوشنامی و بدنامی چیست؟ عالم بودن یا عملکرد خوب داشتن؟ من و شمایی که به همه چیز انتقاد داریم، تا چه اندازه شبیه خوشنامان رفتار میکنیم؟!

به گزارش «تابناک»، ماجرای توصیه و نامههای سفارشی از آن دست مسائلی است که به شدت در جامعهمان رواج یافته و متأسفانه گاه تا کلانترین مسائل سیاسی، اقتصادی و امنیتی نیز پیش رفته است؛ این تنها نیمی از ماجراست، چرا که در سمت دیگر این توصیه نویسان، افرادی هستند که در بهترین حالت ممکن از پذیرش سفارش مدیر بالادستی و یا حتی هم عرض سر باز بزنند، ولی اعتراضی به این اتفاق زشت نشده ندارند؛ لابد به این دلیل که از فرط تکرار برایشان عادی شده و یا ممکن است خودشان هم به این معضل مبتلا باشند!
اکنون کافی است گشتی در دنیای بیدر و پیکر اینترنتی ـ البته به مفهوم گستردگی نه مراقبت نشدن ـ بزنید تا با انواع معروف شده این دست مکاتبات روبهرو شوید که دست خط یک فرد معروف در آن به چشم میخورد؛ با مضمونی شبیه این: آقای... نظر به جامع الشرایط بودن آقای... وی را استخدام نمایید، به وی وام دهید، وی را رئیس کنید... را به وی واگذار کنید و مواردی از این دست.
این بازی تاریک در حالی صورت میگیرد که ظاهرا راهکاری برای مقابله با آن نیست و در عین حال، قوانینی نانوشته بر آن حاکم است؛ بدین ترتیب که یا بحث نسبی ـ سببی در آن تأثیر گذاشته، صحبت از پیروی از امر مافوق در میان است و یا بحث منافع مشترک در میان است که البته در هر حالت، پروسه بر سر منافع به پیش خواهد رفت وگرنه چه دلیلی دارد که مثلا یک مقام مسئول پیگیر واگذاری مثلا فلان بلوک سهام باشد و یا توصیهای برای راه افتادن کار فرد خاصی داشته باشد؟ آیا غیر از این است که اگر قرار به دخالت یک مدیر باشد، این ایراد واردتر است که چرا گذاشته کار به توصیه بکشد؟!
بدین ترتیب، ممکن است یک مدیر بانکی هیچ ابایی از پذیرفتن نامه سفارش وام به فلان مشتری خاص نداشته باشد و یا حتی سرمربی فوتبال به استخدام یک بازیکن خاص تن در دهد. کمی دقت به مباحث مطرح در دادگاه فساد میلیاردی کافی است تا دستمان بیاید که تا چه اندازه توصیهپذیر هستیم و تا کجا در این منجلاب فرو رفتهایم؛ مناقصههایی با هزاران نقص که به سرانجام رسیدهاند و سفارشهایی که همیشه پاداش انجامشان نقد پرداخت شده است.
ریشه این امر کجاست؟
بگذارید پیش از ریشهیابی این امر، توصیه نامهای را بررسی کنیم که رئیس یکی از دانشگاههای علوم پزشکی کشورمان به مشاور وزیر نوشته و در آن از مقام بالادستی خواسته که با تغییر رشته یک دستیار داخلی به تخصص قلب موافقت کند و توجیهاتی برای این درخواست ردیف کرده که به رغم محترم بودن، به هیچ وجه وارد نیست، چرا که اگر بود، قانونی میشد و نیاز به سفارش کردن نداشت!

دقت کنید که توصیه نویس و مخاطب توصیه هر دو دکتر هستند و احتمالا (!) بیش از من و شما به حساسیت تشخیص یک پزشک قلب و... آگاهی دارند!
بدین ترتیب، صفی از معترضان شکل خواهد گرفت که آب را از سرچشمه گل آلود میدانند و با این تفسیر، خواسته یا ناخواسته مجوزی به دست میآورند که با دست انداختن به آن، رعایت نکردن صف در نانوایی هم موجه خواهد بود؛ مسیری آغاز میشود که آشنایی با شاطر به نان گرفتن بینوبت، دوستی با رئیس بانک به وام، قوم و خویش بودن با مأمور راهنمایی به پاک شدن جریمه و همین طور میرود تا به آشنایی با فلان مدیر به تغییر رشته تحصیلی یا برنده شدن در مناقصه برسد!
با این توضیحات، بحثی دیگری سر انداخته میشود که نظارت قانونی نام دارد؛ قانون کجای ماجراست؟
پاسخ به این پرسش، بسیار آسانتر از هر کاری است: مجری قانون امثال من و شمایی هستیم که از رعایت نکردن همان صفهای نانوایی شروع کردهایم و حتی اگر قاضی هم شده باشیم، عادت بدمان را نیز رشد دادهایم (البته ممکن است شما استثنا باشید؛ هم در این بخش از متن و هم جاهای دیگری که یادمان رفت شما را استثنا کنیم!).
چه باید کرد؟
پرسشی به این سبک میتواند پاسخهای بسیاری داشته باشد اما بد نیست باز هم کار سادهتر را برگزینیم و جواب فردی نیک نام در تاریخ را به یک توصیه نامه مرور کنیم؛ پاسخی از یک امیر کبیر به توصیه پذیری ناصرالدین شاه صغیر:
قربانت شوم
الساعه که در ایوان منزل با همشیره همایونی به شکستن لبه نان مشغولیم، خبر رسید که شاهزاده موثقالدوله حاکم قم را که به جرم رشا و ارتشا معزول کرده بودم به توصیه عمه خود ابقا فرموده و سخن هزل بر زبان راندهاید. فرستادم او را تحتالحفظ به تهران بیاورند تا اعلیحضرت بدانند که اداره امور مملکت به توصیه عمه و خاله نمیشود.
زیاده جسارت است، تقی

به ظاهر هنوز مزه کار بیرون از نوبت زیر دندانمان است که نمیتوانیم در پاسخ به یک توصیه، این خطوط امیر را پاراف کنیم!
نظر شما چیست؟
نظر شما چیست؟
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
الان چند ساله كه تملق و چاپلوسي بالاسريها و روسا خيلي باب شده.. آدمها هم مصنوعي شده اند. همه همديگه رو دكتر و مهندس خطاب مي كنند!
احتمالا ایشون هم یکی ازهمین زیر دیپلمی هاست که الان برای خودش خدم و حشمی دست وپا کرده و حالا از حرف حساب این حد دل ازرده شده و الا هیچ ادم عاقلی اصل و گذاشته به هیچی گیر نمی ده جالب اینجاست که اون نوشته هیچ ایرادی نداره سلیس و کاملا بدون اشکاله
مگه یادتون رفته که رتبه ی اول امتحان دستیاری رشته مورد علاقش که رادیولوژی شیراز بود نشد به خاطر سهمیه ها؟ تازه اینها با خرید سوال و سهمیه و هزار تا راهکار دیگه همین داخلی هم قبول می شن و بعد رشتشون تغییر داده می شه متاسفانه... از خبرتون خیلی ممنونم چون خودم دستیارم و در جریان این مسائل ...
اگه میشه سفارش منم بکنه یارانه ام را قطع نکنن!!!
گفتم کی هستم که بدونید میدونم درباره چی دارم حرف میزنم
وضعیت طبابت در این مملکت جدا از وضعیت سایر مشاغل و کارها نیست. همه
چیزمون به همه چیزمون می آد.
اما بعد مثل بسیاری از پزشکان وقتی غبطه می خورم به عمری که تلف کردم رد راه پزشک شدن، گاهی وقتها خود یا خانواده ام را از خطر خطاها یا شیادیهای برخی پزشکان، به لطف خدا، نجات می دهم، تسلی خاطری می یابم
اما این پزشکان بی سواد یا شیاد همیشه سفارشی نیستند و از همه قشری در آنها هست.
ممنون از اطلاعات خوبی که ارائه نمودی
انشاءالله جاعل نامه قصد خیر داشته و میخواسته در قالب یک حکایت تاریخی که برای مردم اهمیت داشته باشه یک آرزوی قلبی همه را تصویر کنه. حالا از نظر اخلاقی این صحیح است یا نه را نمی دونم
شهدا و جانبازان وآزادگان تاج هر مملکتی هستند. ولی وقتی علم سهمیه ای وتوصیه ای شده باید فاتحه علم را خواند
اعلیحضرتها بدانید که اداره امور مملکت به توصیه عمه و خاله نمیشود.
نمی دونم چقدر باور پذیر است. ولی نامه ی امیر کبیر را که خواندم، با وجود تکراری بودن، اشکهایم با حق حق جاری شد
خدایا.. ما از کجا به کجا رسیدیم؟؟؟ چرا مثل او نداریم؟؟؟؟
جانباز کانادایی نمیخوایم
خدا رو شکر امیرکبیر مرد و همچین روزی رو ندید
فرهنگ انسان شدن و انسان پروری در حال سقوط است. نه در ایران بلکه در جهان پهناور. طمع انسان دست بردار نیست و قانون ضعیف مزید بر علت است و .....خدایا عزت و شرف انسان که اشرف مخلوقات است در خطر است, خودت نظر عنایتی بکن.
همین است که امیر کبیر زنده است.و این امیر صغیر ها به ظاهر زنده.
پاینده ایران
پاینده امیر ایران، امیرکبیر
تو رو خدا لا اقل بعضی از رشته ها مثل پزشکی رو از پارتی بازی ، سهمیه بازی و . . . نجات بدین ! مردم گناه دارن-هرکه پاش به بیمارستانا میرسه زنده برنمیگرده
با سلام و عرض ارادت به ساحت تمامی شهدا ، جانبازان ، آزادگان ، رزمندگان ، خانواده های این عزیزان سرافراز و تمامی انسانهای فهیم و آزاده ای که در رفتار و گفتار خود قدر دان این عزیزان هستند و مثل قلم تابناک به مصلحت آبرو ریزی نمی کند . ای کاش این واقعیات با مصادیق واقعی تر مطرح شود .! و اما پیشنهاد می کنم تابناک گزارشی از سایر کشورهای اسلامی نظیر الجزایر را در خدمت و حفظ عزت ایثارگران آنهم بعد از 50 سال تهیه تا بلکه درس بگیریم .
"به مصلحت آبروریزی کردن" یعنی چی؟ "واقعی تر" یعنی چی؟
بیدار شو اخوی؛ رسیدیم!
فقط همگی یک ذره آدم باشیم، فقط همین
کاشکی تو ایران هم مثل آلمان-که بعد از جنگ جهانی با همه آسیب دیدگان وجانبازها و خوانواده کشته شدگان یک بار برای همیشه تسویه حساب کرد-عمل میکردن و اجازه بوجود اومدن یه همچین دستگاه عریض و طویلی رو-که حتما توش فساد هم هست-نمیدادند!!
آقای مرادی درست میگویند. نامه منسوب به امیر کبیر جعلی است اگر جه محتوای بسیار عالی دارد. دلایل: 1- دستخط نامه با دستخط امیرکبیر طبق اسناد تاریخی موجود مطابقت ندارد
2- کلمه طهران آن زمان را به شیوه امروزی تهران نوشته اند
...
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.