هویتی که به تاراج میرود
مولانا و ابنسینا و سیدجمال ایرانی نیستند!
رئیسجمهور افغانستان، عالیترین نشان دولتی این کشور، یعنی نشان سید جمالالدین اسدآبادی را بر سینه رایان کراکر، سفیر آمریکا در افغانستان میزند و ما در ایران بر منبرهایمان سید جمالالدین را میکوبیم! تصویر ابنسینا روی سکههای تاجیکستان است و مولانا در ترکیه سند خورده میشود!
چه بر سر یک فرهنگ میآید، هنگامی که مهمترین شریانهای حیاتی آن را قطع کنیم؟ وقتی نور را از آن بگیریم و ریشههایش را از بن بزنیم؟ یا اصلا بدتر، چه بر سر آنی میآید که در سایه درختی نشسته باشد و تیشه به ریشهٔ آن بزند؟ این روزها و سالها، حکایت هویت ملی و دینی ما ایرانیها، حکایت همانی است که بر سر شاخه، بن میبرید. همه چیز از بیاحترامی به فرهنگمان آغاز میشود؛ از درک نادرست از عناصر و سمبلهای فرهنگیمان؛ از بیتدبیری و بیتوجهی نهادهای حاکم و مسئول؛ از خودمان؛ از این که هیچ کداممان همت نداریم برای کودکانمان به جای ماجراهای «تن تن»، حکایتهای «سعدی و مولانا» بخوانیم.

دیگر سخن گفتن از تاراج هویت بزرگان فرهنگ و هنرمان، تکراری شده؛ چنان که همگان این مثنوی پر از آب چشم را از بر هستند؛ از مولانا بگیر ـ که هزارهاش را در سرزمین ترک زبان برگزار کردند ـ تا ابن سینا که نقشبند پول رایج تاجیکهاست و اکنون سید جمال جهان وطن که به نشان ملی افغانستان بدل شده است!
شاهد مثالهای بزرگ و کوچک فراوانی میتوان برای این مدعا آورد. همین روزها خبر فراموشی خانه تاریخی مینایی در تهران و بیتوجهی به آن در سایتها، صفحه به صفحه میگردد و برایمان عادی است. اساسا اهمیتی هم نمیدهیم که خودمان، فرزندانمان، سدههای پس از ما به این نیاز دارند بدانند که گذشتگانشان چگونه زیستهاند و چه کردهاند.
یک دیوار تاریخی و یک اسپری به ما هم بدهند روی کهنترین دیوارهای تاریخ بشریت هم یادگاری مینویسیم که نام خودمان را جاودانه کنیم که مثلا چه گلی به سر دنیا زدهایم.
خودمان، تاریخمان، فرهنگمان را خوب تعریف نمیکنیم، به دیگران نمیشناسانیم و نتیجهاش این میشود که ولنتاین گرامی داشته میشود و جشنهای ایرانی ما به حاشیه میرود. چنان میشود که مولانا به ترکیه میرود، ابن سینا به تاجیکستان و سید جمالالدین اسد آبادی به افغانستان.
در این میان، دیگر سخن از آن نیست که چرا نشان دولتی «علامه سید جمالالدین افغان» را حامد کرزای بر سینه راین کراکر، سفیر ایالات متحده آمریکا در کابل سنجاق میکند.
کشورهای حوزه تمدنی فارس میتوانند به اندازه ایران بزرگ، از مفاخر فرهنگ و تاریخ آن نصیبی داشته باشند؛ اما سخن اینجاست که ما برای فرهنگ و تاریخمان چه میکنیم؟
ما چند نشان ملی برای بزرگان تاریخ و فرهنگمان تدارک دیدهایم؟
چند بزرگداشت و جشنواره برای گرامیداشت آنها برگزار کردهایم؟
چقدر بناهای تاریخیمان را گرامی داشته و پاسداری کردهایم؟
و مناسبتها و اعیادمان را چگونه زنده کردهایم؟
باور اینکه اینها، همین بناهای خشتی و گلی رو به ویرانی، همین سنتهای خاک گرفته فراموش شده، همین قهرمانهای ملی تاریخی، شریانهای پیوند ما به فرهنگ باهر ملی و مذهبیمان است، باعث میشود که آنها را پاس بداریم. ما به فرهنگمان بیاحترامی میکنیم و روزی طعم تلخ تازیانه این بیاحترامی را خواهیم چشید که دیر شده؛ روزی که زبان کودکانمان به فخامت سعدی نباشد و رفتارشان تناسبی با فرهنگ ما نداشته باشد!
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
صدر صد ایرانی نبوده اند .
ته؟؟؟ جداً متوجه شديد؟!!چند ساله كه اين موضوع از طريق ايميل ها دست به دست ميشه؟! وقتي كسي اهميتي به هويت تاريخيمون نميده و شايد برخي درصدد حذف اون هستند، چطور ميشه انتظار داشت كه كشورهاي ديگه به داشته هاي ما كه خودمون نمي خواهيمش دست درازي نكنند؟!
خیلی باهات موافقم...
فقط اقتدارمونو؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ماهارو اگه ول کنن میگیم تام کروز و آلن دلون هم بچه های میدون خراسون بودن و اونا رو از ما دزدیدن. حالا مال هرجا باشن... مرغ کیلویی چنده؟؟؟
از روحانیون زمان ناصرالدین شاه که فتوای قتل شاه رو به میرزا رضای کرمانی داد. اون موقع در استانبول بود.
کوروش کبیر در روز تولدش در ایران بزرگداشت ندارد
اصلا تابحال شده در تلوزیون در مورد کوروش صحبت شود؟
واقعا چرا!
اي ننوشته عالي بود ولي اي كاش نويسنده كمي هم به بزرگان ايران باستان امسال كوروش داريوش ... اشاره مي كرد... بزرگداشت كوروش را ما در دنيا داريم جهانيان كوروش را پيغمبر شاه مي خوانند انوقت ما هيچ روزي را براي بزرگداشت كوروش نداريم ... گويا گناه كوروش اين بوده كه مسلمان نبوده كه اين طور مورد بي مهري سياستگزاران فرهنگي كشور ما قرار مي گيرد..
از مرز چين تا قلب اروپا و از جنوب سيبري تا يمن -تركيه -عراق -سوريه -مصر -هند -پاكستان -آذربايجان - ارمنستان -قطر -امارات -بحرين-عمان وخيلي جاهاي ديگر زماني جز ايران بودهاند اما بي غيرتي بعضي ها باعث جدايي آنها از خاك وطن شده ولي آن روز بزرگ احيا امپراطوري ايران نزديك است.افرادي مثل شما كه از تمدن فارس صحبت مي كنيد به آرمان ايران بزرگ خيانت مي كنيد ايران تاريخ خود را مديون اقوام ساكن آن و بخصوص تركه دارد آذربايجانيه هر لحظه آماده قرباني شدن براي ايران هستند.
علی جان ظاهرا شما بیشتر داری واسه چیزی که مال شما نیست دست و پا میزینی. خیلی عصبی وار نوشتی. جوری که انگار میخوای یه چیزی را به زور از کسی که صاحب اصلی اون چیزه بگیری.
اون اقای که میگه چند هزارتا افغان تو دانشگاهای ایران درس میخونه و میگه که بعد از اینکه فارغ الحتصیل شد به امریکا میره و دانش ما را در اختیار امریکا میگذاره، فکر کنم از امریکا اصلا خبر نداره که تو چه موقعیتی است از نظر علم و تکنولوژی. متاسفم که هنور تو ایران با سوادی پیدا میشه که اینطوری فکر میکنه
"شما نشان سید حسن نصرا... و اسماعیل هنیه ضرب کنید تا حرص لبنان و فلسطین دربیاد "
ای تابناک جان،قربانت ورم تو هم از اونایی هستی که بیشتر اوقات تیشه به ریشه می زنی...............
وقتی همه وقتمون صرف جنگیدن با دنیا بشه همینه دیگه
حالا چي بايد كرد؟
ستار خان و باقرخان هم تسخیر شده ، خبر نداری . آذربایجان هر روز تو اخبارشون از اونها به عنوان نماد ملی استفاده میکنه!!
ناصر جان احتمالا شما از اصل و نصب ایرانی برخوردار نیستید.
ای عقده ای که نظر منو چاپ نکردی
ای ول! حالا بیایید جواب بدهید.
برادر افغان سلام
درست است که در حال حاضر مردم ایران نگرش منفی به افغان ها پیدا کرده اند. که البته خود چند دلیل عمده دارد.
اما شما نیز یادتان نرود، ایران عزیز کشوری است که خدمت بزرگی به افغان کرده است، این حرف من از روی تعصب نیست. شما به کتابخانه مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه هاروارد و کمبریج سر بزنید، علت اصلی الحاق نشده افغانستان به بخش غربی چین و هند قدیم، وجود نمونه ای خود مختار از یک کشور فارسی زبان به نام ایران بود. در واقع تجربه وجود ایران، در دهه 50 و 60 میلادی، موجب چند پاره نشدن افغانستان دارد.(البته این بحث تخصصی است بهتر است در یک مکان آکادمیک پیگیری شود).
همچنین شما، سالهای جنگ افغانستان با شوروری را از یاد نبرید، ایران در سال هایی که خود در گیر جنگی خانمان سوز بود، مرزهای شرقی خود را به روی برادران خود گشود و به آنها پناه داد. شما اگر به سفارت افغانستان در ایران رجوع کنید، آلبوم عکسی مشاهده می کنید از تصاویر شهرک های امدادی ایران در مرز در آن سال ها. شما که درگیر جنگ داخلی بودید، ایران بیشترین همکاری را با سازمان ملل در راستای ثبات در افغانستان کرد. زیرا همواره امنیت و سربلندی برادران افغان را سربلندی خود می دانست و می داند.
البته این موج جدید موضع گیری های برادران افغان ما ریشه در تفکری دیگر دارد. تفکر کوتاه مدت نگری برخی از تحلیل گران افغانی که فکر می کنند برای توسعه باید خود را از ایران جدا کند، هر چند بسی اشتباه بزرگ و عجیبی است. زیرا توسعه در حوزه منطقه محقق نمی شود مگر با توسعه نظام های توسعه ای منطقه ای.
در مورد اینکه مولانا مال کدام کشور و امثالهم، باید نگرش را تغییر داد. مهم تفکر ناب این بزرگان است، اگر افغان ها ادعا دارند، بهتر است از قوانین سازمان ملل پیروی کرده به مفاهیم میراث مشترک و فرهنگ حاشیه ای توجه کرده و بیشتر فصول مربوط به این مفاهیم را در منشور ملل و همچنین بندهای قسمت فرهنگی یونیسف توجه نمایند.
تا امثال شمارو داريم چطور ميتونيم از فرهنگ حفاظت كنيم تا ميخواييم يه چيزي بگيم شرك و كفر محسوب ميشه امثال شما بودن كه تاريخ ما قبل اسلام رو از كتابهاي مدرسه مون حذف كردن
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.