با هم مهربان باشیم، دایی گناهی ندارد!

حاصل نزدیک به چهل سال فوتبال ایران ، در بازی عربستان ویران شد و رفت .برکناری یا عزل دایی سرمربی تیم ملی فوتبال ایران ، نشانه دیگری از بیماری مهلک ورزش ماست که همچنان برای زنده ماندن ، قربانی میگیرد ! .... روزی رضازاده ، روزی خداداد عزیزی و امروز هم علی دایی ، به اعتقاد بنده ، مشکلات ورزش ما تنها یک باخت دو بر یک به عربستان و دور شدن از جام جهانی نیست بلکه فراتر از آن نداشتن تئوریهای مشخص و لازم برای مدیریت آن در طول سالهای متمادی است ، علی دایی امروز یک علت نیست بلکه معلولی است که از شرایط آزمون و خطای همیشگی ورزش ایران سر بر آورده است ورزش بیماری که هر از چند گاهی با چند مدال المپیکی یا جهانی و آسیایی و یا یکی دوتا برد فوتبال و چند رشته دیگر ، تسکین پیدا میکند بدون آنکه درمان اساسی در کار باشد.

 

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، مازیار ناظمی در وبلاگ خود ضمن درج مطلب فوق، در ادامه نوشت: در سیستمی که یک شبه علی دایی را بدون هیچ سابقه موثر مربیگری در سطح ملی، برمیگزیند و بعد هم اختیار تام برای هر کاری حتی فراتر از مسایل فنی ، نظیر امتیاز پیراهن تیم ملی و ... را به او میدهد ، شما چه انتظاری دارید ، در فدراسیونی که مدیر آن می گوید بابا! من علاقه ای به فوتبال ندارم و به من تکلیف شده بیایم ، شما انتظار چه تحولی را دارید؟!

 

این تحلیل‏گر پرسابقه ورزشی افزود: از این موضوع فراتر در فرهنگی که شیوه اسطوره سازی را بلد نیست و بازیکنی را به صرف زدن چند گل ملی الگوی تمام عیار می داند و یا فلان کشتی گیر را به خاطر باراندازهای بدون نقصش ! و گرفتن چند مدال جهانی در حد پوریای ولی مطرح میکند ، شما  چه توقعی دارید

 

ناظمی در انتهای  یادداشتش متذکر شد: آیا فکر نمی کنیم بخش مهمی از خطاهای امروز علی دایی و مانند او به گردن ماست ،وقتی رسانه ها،فردی را  که هنوز ظرفیتهای معمولی را هم ندارد و جنبه های روحی و روانی لازم را بدست نیاورده در حد قهرمانان اسطوره ای و تاریخی این ممکلت مطرح میکنند !؟ خواسته یا ناخواسته او را به بیراهه می کشانند و در نتیجه ، آفرینش این سمبل های احساسي ! علاوه بر صدمات اجتماعی ، در خود فرد هم توقعات نابجایی ایجاد میکند که آنها را در ادامه به پرخاش گری و طلبکاری وا می دارد ....پس بیایید با هم مهربان باشیم ، علی دایی گناهی ندارد