از «رفيق نوازي» کم کرده، بر «غريبه نوازي» بيفزاييم
همان کارمندي که کار مردم را راه نمياندازد يا رانندهاي که بر سر پنجاه تومان کرايه بلوا راه مياندازد، فردا که مثلا با بيمارستان سر و کار پيدا ميکند انتظار برخورد با يک پرستار بسيار مهربان را دارد و بعد هم ناله ميکند که در ژاپن رسيدگي به کار ارباب رجوع چنين است و در آلمان چنان.

خوشبختانه هر روز بيشتر و بيشتر اين باور عموميت پيدا ميکند که تا «ايراني» درست نشود «ايران» درست نميشود.
در يک نگاه ابتدايي، رفتار يک ملت مسلمان قاعدتا بايد از ملل غير مسلمان بهتر باشد، زيرا هيچ مکتبي مانند اسلام بر مسئول بودن آدمي در قبال کوچکترين عملش (مثقال ذره) تأکيد نکرده است. به همين منوال، رفتار يک ملت شيعه بايد از ملل سني مذهب بهتر باشد چرا که از «اعتقادات ضروري شيعه» عرضه شدن اعمال بر پيامبر (ص) و ائمه اطهار عليهم السلام است و طبق روايات در هر دوشنبه و پنجشنبه اعمال ما بر حضرت ولي الله الاعظم امام عصر(ع) عرضه ميشود...
به راستي اين همه گلايه و شکايت از تبعيض، قانون شکني، بيانصافي، حرمت شکني، پارتيبازي، بيتوجهي و عدم رعايت حق ديگران در اداره، مغازه، تاکسي، کلانتري، گمرک، بيمارستان و دادگاه، گله از کيست جز گله مردم از مردم؟ گله و شکايت ايراني از رفتار ايراني تنها مربوط به دوران پس از انقلاب نيست...
ما متأسفانه در جامعه از يکديگر کم آزار فيزيکي و غير فيزيکي نميبينيم. حتي مشکلات اوليه عبور و مرور را حل نکردهايم. هنوز يک عابر به ويژه يک سالمند نميتواند با آرامش از عرض خيابان عبور کند. بارها ديدهايم که سالمندان عصايشان را به سمت رانندگان حرکت ميدهند تا آنان را زير نگيرند ...
دهههاست که براي بسياري از گردشگراني که پس از رواج استفاده از خودرو، از ايران ديدن کردهاند اين امر به صورت يک معما درآمده که چگونه است که همان افرادي که براي عبور از يک درب اين قدر به هم تعارف ميکنند همين که پشت فرمان اتومبيل مينشينند تبديل به انسانهاي ديگري شده و حاضر به دادن راه به رانندگان ديگر نيستند؟ آيا اين محفظه فلزي چهار چرخ است که چنين روحيات را دگرگون ميکند؟
...در هنگام خريد از مغازهاي که ما مشتري دائمش نبوده و به طور اتفاقي از آن خريد ميکنيم، بارها ديدهايم که خريدار ديگري وارد ميشود و مورد توجه ويژه فروشنده قرار ميگيرد. ... او مغازه دار ديگري مثل قصاب، ميوه فروش، الکتريکي، چلوکبابي و يا کارمند بانک «در همان محل» است. .. اين همه اظهار ارادت براي آن است که اين آقاي فروشنده ميداند که منافعش با منافع آن فرد گره خورده است. اگر امروز جنس خوب در اختيار مثلا قصاب محل قرار ندهد و اظهار ارادت نکند، فردا از گوشت خوب خبري نيست ... (اين يک قاعده عرفي است، نه عقلي و طبعا استثنائاتي هم دارد). پس ما خوب ميدانيم که با کسي که چگونگي رفتار ما با او بر منافع آينده ما تأثير دارد، بايد محترمانه و بلکه مخلصانه مواجه شويم.
ميدانيد مشکل ما ايرانيان از کجا آغاز ميشود؟ آنجا که پا را از دايره رفقا و اهل محل فراتر گذاشته و خود را نه در يک محله کوچک بلکه در يک جامعه چند صد هزار نفري يا چند ميليوني ميبينيم. در اينجا ديگر از تأثير رفتار امروز خود بر منافع آينده خودمان غافل ميمانيم. هنگام مکالمه تلفني، مواجهات روزانه، رانندگي، حساب کردن کرايه و... همه را غريبه ميدانيم و گمان ميکنيم چون اين افراد از آشنايان ما نيستند، هر طور که با ديگران برخورد کنيم بر منافع آينده ما تأثيري ندارد در حالي که اين يک تصور باطل است.
فرض کنيد خودرو يک خانم در يک خيابان شلوغ خاموش ميشود و چند صد خودرو از کنارش رد ميشود. اگر اين توقف که راننده در ايجاد آن بيتقصير بوده به مدت نيم ساعت باعث کندي ترافيک شود، چند عکس العمل از قبيل متلک، در هم کشيدن چهره، نگاه غضب آلود و بوق از جانب ما و امثال ما او را مينوازد؟ تعارف نداريم، لا اقل دهها. اين خانم کيست؟ مدير، پزشک، معلم، کارمند، منشي، دانشجو، خانه دار، و مهمتر، مادري از همين جامعه است که به غير از خانواده و فرزندان خود، روزانه با دهها، صدها و گاهي هزاران نفر سر و کار دارد. اين فشار عصبي که بر او وارد شده در وجود او دفن نميشود، بلکه به افراد ديگر منتقل ميشود... از طرف دیگر، نسل بعدي را چه کسي به دنيا آورده و تربیت می کند؟ جز همين بانوان؟
پس متلک پران يا انسان کم صبر امروز نه تنها فضاي جامعه کنوني را نا آرام ميکند، بلکه به سلب آرامش رواني از جامعه آينده که فرزندان خودش هم در آن رشد خواهند کرد کمک ميکند. بنابراين در اينجا نيز منافع آينده خود فرد در خطر قرار ميگيرد اما چون واسطههاي زيادي در ميان است شخص فکر ميکند که بانوي رانندهاي را مسخره کرده و مطلب تمام شده است…
جالب اين است که همان کارمندي که کار مردم را راه نمياندازد يا رانندهاي که بر سر پنجاه تومان کرايه بلوا راه مياندازد و حتي لايي کشي که اعصاب هزاران نفر را به هم ميريزد، فردا که مثلا با بيمارستان سر و کار پيدا ميکند انتظار برخورد با يک پرستار بسيار مهربان را دارد و بعد هم ناله ميکند که در ژاپن رسيدگي به کار ارباب رجوع چنين است و در آلمان چنان...
کسي که چنين (دو تصوير زير) با ديگران سخن ميگويد فکر ميکند که اين نحو برخورد چون با غريبه هاست ضرري متوجه او نخواهد کرد:
آيا عجيب نيست که در برخي کشورها، بعضا با ملتي ملحد، اگر دانش آموزي بگويد به مدرسه نيامدم چون مريض بودم از او ميپذيرند چرا که اصل بر اعتماد است ولي در ايران نه تنها سخن خود دانش آموز درباره بيمار بودنش مقبول نيست، بلکه تصديق پدر و مادر هم کافي نيست و گواهي پزشک لازم است تا معلوم شود اين سه با هم تباني نکرده و دروغ نميگويند؟ (قبل از انقلاب هم چنين بود)... اما از اين نحوه برخورد توهين آميز آزرده نميشويم چون به فضاي آلودهاي که خود درست کردهايم عادت کردهايم...
امروز اين جمله براي همه ما آشناست: «در فلان اداره آشنا سراغ نداري؟» گاهي براي انجام يک کار قانوني هم آشنا و پارتي لازم است! چرا؟ چون برخورد ما با رفيق و آشنا با برخورد ما با غريبه بسيار متفاوت است با اين خيال خام که با غريبه بده و بستاني نداريم. بله، بده بستان مستقيم نداريم ولي غافليم که بده بستانها و در واقع نده نستانهاي غير مستقيم دائما بر همه ما تأثير ميگذارد.
با اين توضيحات پاسخ معماي گردشگران روشن ميشود…
البته وقتي ميگوييم رفيق بازي در جامعه ما رسوخ پيدا کرده است شامل بسياري از مسئولان هم ميشود. از اين جهت است که تصوير زير براي ما تعجب برانگيز است. اين پيرمرد در 3 آوريل 2002 بيش از 24 ساعت در راهرو يک بيمارستان در جنوب مونترال در کانادا روي برانکارد در انتظار خالي شدن تخت نگهداشته شد. او کيست؟ آقاي موريس کرتين برادر 90 ساله نخست وزير وقت کانادا که از قضا خود يک پزشک جراح بود.
...چه خدا محور باشيم و چه منفعت محور، راه پيش بردن اخلاق اجتماعي، مشترک است: با غريبهها بهتر تا کنيم. ما ايرانيان به «مهمان نوازي» شهرهايم و «غريب نواز» هم هستيم ولي «غريبه نواز» نيستيم. اگر کمي از «رفيق نوازي» کم کرده و بر «غريبه نوازي» بيفزاييم تاثير مثبت و سريع آن را در نحوه مواجهه جامعه با خود تجربه خواهيم کرد.
متن کامل این یادداشت را که دهمین بخش از مقالات محمد مطهری است در اینجا بخوانید.
در يک نگاه ابتدايي، رفتار يک ملت مسلمان قاعدتا بايد از ملل غير مسلمان بهتر باشد، زيرا هيچ مکتبي مانند اسلام بر مسئول بودن آدمي در قبال کوچکترين عملش (مثقال ذره) تأکيد نکرده است. به همين منوال، رفتار يک ملت شيعه بايد از ملل سني مذهب بهتر باشد چرا که از «اعتقادات ضروري شيعه» عرضه شدن اعمال بر پيامبر (ص) و ائمه اطهار عليهم السلام است و طبق روايات در هر دوشنبه و پنجشنبه اعمال ما بر حضرت ولي الله الاعظم امام عصر(ع) عرضه ميشود...
به راستي اين همه گلايه و شکايت از تبعيض، قانون شکني، بيانصافي، حرمت شکني، پارتيبازي، بيتوجهي و عدم رعايت حق ديگران در اداره، مغازه، تاکسي، کلانتري، گمرک، بيمارستان و دادگاه، گله از کيست جز گله مردم از مردم؟ گله و شکايت ايراني از رفتار ايراني تنها مربوط به دوران پس از انقلاب نيست...
ما متأسفانه در جامعه از يکديگر کم آزار فيزيکي و غير فيزيکي نميبينيم. حتي مشکلات اوليه عبور و مرور را حل نکردهايم. هنوز يک عابر به ويژه يک سالمند نميتواند با آرامش از عرض خيابان عبور کند. بارها ديدهايم که سالمندان عصايشان را به سمت رانندگان حرکت ميدهند تا آنان را زير نگيرند ...
دهههاست که براي بسياري از گردشگراني که پس از رواج استفاده از خودرو، از ايران ديدن کردهاند اين امر به صورت يک معما درآمده که چگونه است که همان افرادي که براي عبور از يک درب اين قدر به هم تعارف ميکنند همين که پشت فرمان اتومبيل مينشينند تبديل به انسانهاي ديگري شده و حاضر به دادن راه به رانندگان ديگر نيستند؟ آيا اين محفظه فلزي چهار چرخ است که چنين روحيات را دگرگون ميکند؟
...در هنگام خريد از مغازهاي که ما مشتري دائمش نبوده و به طور اتفاقي از آن خريد ميکنيم، بارها ديدهايم که خريدار ديگري وارد ميشود و مورد توجه ويژه فروشنده قرار ميگيرد. ... او مغازه دار ديگري مثل قصاب، ميوه فروش، الکتريکي، چلوکبابي و يا کارمند بانک «در همان محل» است. .. اين همه اظهار ارادت براي آن است که اين آقاي فروشنده ميداند که منافعش با منافع آن فرد گره خورده است. اگر امروز جنس خوب در اختيار مثلا قصاب محل قرار ندهد و اظهار ارادت نکند، فردا از گوشت خوب خبري نيست ... (اين يک قاعده عرفي است، نه عقلي و طبعا استثنائاتي هم دارد). پس ما خوب ميدانيم که با کسي که چگونگي رفتار ما با او بر منافع آينده ما تأثير دارد، بايد محترمانه و بلکه مخلصانه مواجه شويم.
ميدانيد مشکل ما ايرانيان از کجا آغاز ميشود؟ آنجا که پا را از دايره رفقا و اهل محل فراتر گذاشته و خود را نه در يک محله کوچک بلکه در يک جامعه چند صد هزار نفري يا چند ميليوني ميبينيم. در اينجا ديگر از تأثير رفتار امروز خود بر منافع آينده خودمان غافل ميمانيم. هنگام مکالمه تلفني، مواجهات روزانه، رانندگي، حساب کردن کرايه و... همه را غريبه ميدانيم و گمان ميکنيم چون اين افراد از آشنايان ما نيستند، هر طور که با ديگران برخورد کنيم بر منافع آينده ما تأثيري ندارد در حالي که اين يک تصور باطل است.
فرض کنيد خودرو يک خانم در يک خيابان شلوغ خاموش ميشود و چند صد خودرو از کنارش رد ميشود. اگر اين توقف که راننده در ايجاد آن بيتقصير بوده به مدت نيم ساعت باعث کندي ترافيک شود، چند عکس العمل از قبيل متلک، در هم کشيدن چهره، نگاه غضب آلود و بوق از جانب ما و امثال ما او را مينوازد؟ تعارف نداريم، لا اقل دهها. اين خانم کيست؟ مدير، پزشک، معلم، کارمند، منشي، دانشجو، خانه دار، و مهمتر، مادري از همين جامعه است که به غير از خانواده و فرزندان خود، روزانه با دهها، صدها و گاهي هزاران نفر سر و کار دارد. اين فشار عصبي که بر او وارد شده در وجود او دفن نميشود، بلکه به افراد ديگر منتقل ميشود... از طرف دیگر، نسل بعدي را چه کسي به دنيا آورده و تربیت می کند؟ جز همين بانوان؟
پس متلک پران يا انسان کم صبر امروز نه تنها فضاي جامعه کنوني را نا آرام ميکند، بلکه به سلب آرامش رواني از جامعه آينده که فرزندان خودش هم در آن رشد خواهند کرد کمک ميکند. بنابراين در اينجا نيز منافع آينده خود فرد در خطر قرار ميگيرد اما چون واسطههاي زيادي در ميان است شخص فکر ميکند که بانوي رانندهاي را مسخره کرده و مطلب تمام شده است…
جالب اين است که همان کارمندي که کار مردم را راه نمياندازد يا رانندهاي که بر سر پنجاه تومان کرايه بلوا راه مياندازد و حتي لايي کشي که اعصاب هزاران نفر را به هم ميريزد، فردا که مثلا با بيمارستان سر و کار پيدا ميکند انتظار برخورد با يک پرستار بسيار مهربان را دارد و بعد هم ناله ميکند که در ژاپن رسيدگي به کار ارباب رجوع چنين است و در آلمان چنان...
کسي که چنين (دو تصوير زير) با ديگران سخن ميگويد فکر ميکند که اين نحو برخورد چون با غريبه هاست ضرري متوجه او نخواهد کرد:
آيا عجيب نيست که در برخي کشورها، بعضا با ملتي ملحد، اگر دانش آموزي بگويد به مدرسه نيامدم چون مريض بودم از او ميپذيرند چرا که اصل بر اعتماد است ولي در ايران نه تنها سخن خود دانش آموز درباره بيمار بودنش مقبول نيست، بلکه تصديق پدر و مادر هم کافي نيست و گواهي پزشک لازم است تا معلوم شود اين سه با هم تباني نکرده و دروغ نميگويند؟ (قبل از انقلاب هم چنين بود)... اما از اين نحوه برخورد توهين آميز آزرده نميشويم چون به فضاي آلودهاي که خود درست کردهايم عادت کردهايم...
امروز اين جمله براي همه ما آشناست: «در فلان اداره آشنا سراغ نداري؟» گاهي براي انجام يک کار قانوني هم آشنا و پارتي لازم است! چرا؟ چون برخورد ما با رفيق و آشنا با برخورد ما با غريبه بسيار متفاوت است با اين خيال خام که با غريبه بده و بستاني نداريم. بله، بده بستان مستقيم نداريم ولي غافليم که بده بستانها و در واقع نده نستانهاي غير مستقيم دائما بر همه ما تأثير ميگذارد.
با اين توضيحات پاسخ معماي گردشگران روشن ميشود…
البته وقتي ميگوييم رفيق بازي در جامعه ما رسوخ پيدا کرده است شامل بسياري از مسئولان هم ميشود. از اين جهت است که تصوير زير براي ما تعجب برانگيز است. اين پيرمرد در 3 آوريل 2002 بيش از 24 ساعت در راهرو يک بيمارستان در جنوب مونترال در کانادا روي برانکارد در انتظار خالي شدن تخت نگهداشته شد. او کيست؟ آقاي موريس کرتين برادر 90 ساله نخست وزير وقت کانادا که از قضا خود يک پزشک جراح بود.
...چه خدا محور باشيم و چه منفعت محور، راه پيش بردن اخلاق اجتماعي، مشترک است: با غريبهها بهتر تا کنيم. ما ايرانيان به «مهمان نوازي» شهرهايم و «غريب نواز» هم هستيم ولي «غريبه نواز» نيستيم. اگر کمي از «رفيق نوازي» کم کرده و بر «غريبه نوازي» بيفزاييم تاثير مثبت و سريع آن را در نحوه مواجهه جامعه با خود تجربه خواهيم کرد.
متن کامل این یادداشت را که دهمین بخش از مقالات محمد مطهری است در اینجا بخوانید.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
خلاصه اظهارات دوستان: (1) نیاز با آموزش و اعتلای فرهنگی جامعه در کلیه سطوح و سنین با استفاده از امکانات صدا و سیما، آموزش و پرورش، دانشگاهها و جامعه هنر؛ (2) ضمانت اجرایی قوانین موجود (3) افزایش امکانات خدمات شهری، بهداشتی ورزشی، تفریحی در جامعه (4) خودسازی. باید توجه داشت که این یک کار گروهی را می طلبد و حداقی یک کار 20 ساله است با حد مطلوب برسیم. به امید رشد فرهنگی همه ایرانیان
نتیجه نگارش نویسنده ونتیجه نظرات بینندگان !؟
كاش يك نفر به من مي گفت كه ما ايرانيها چرا دروغ مي گيم. من آدمهاي زيادي از كشورهاي مختلف ديدم و تقريبا به يك نتيجه عجيب رسيدم و اون هم اينه كه ما ايرانيها و چند كشور ديگه در خاورميانه دروغگوترين مردم دنيا هستيم، بدون اغراق.
بد میکنی و نیک طمع میداری --- هم بد باشد سزای بد کرداری ----- هر چند خداوند کریم است و رحیم است--- گندم ندهد بار چو جو میکاری . باید واقع بین بود و فرهنگ سازی کنیم .
اگر کمي به خود بيايم صندوق دار بيمارستانويا مامور فلان اداره ويا رييس فلان بيمارستان و ....... کسي نيست الا خودمان و بايد گفت از ماست که بر ماست
اين متن بسيار بسيار درست وخوب ميباشد.براي ازبين بردن اين مسئله هم هيچ راهي نداريم جزاينكه تك تك ماها يك بازنگري دررفتار خودمان داشته باشيم . همين الان اگر متنهاي نوشته شده ازسوي خوانندگان رادربالا ببينيم اكثرا سعي كرده بدنبال يك فاعل موهوم باشند كه اين اعمال ازسوي ان شخص سر ميزند. درصورتيكه فاعل اين اعمال خود من هستم، خود شماهستيد،
چطور من كارمند وقتي اين طرف ميز هستم داراي يك كاراكترهستم اما به محض اينكه ان طرف ميز ميروم داراي شخصيت ديگري ميشوم.چرا ما به قانون احترام نميگذاريم؟هركجا كه چراغهاي قرمز راردكرديم وكارمان به خوبي پيش برديم ،ميگذاريم به حساب زرنگي خودمان ومشنگي ديگران. اما هركجا ديگران اين عمل راانجام دهند وباعث رنجش مابشوند ميگذاريم به حساب.....
دوستان عزيز براي تعالي خودمان هيچ راهي نيست جزاينكه خودمان به دادخودمان برسيم.ماهمواره بدنبال اين هستيم كه :دستي ازغيب برون ايد وكاري بكند- اما بدانيم دراين خصوص دست غيبي وجود ندارد جزهمت وفرهنگ وشخصيت خودمان. اميدوارم سايت تابناك با ادامه اينگونه متون بتواند پرچمدار تغيير رفتار اجتماعي باشد.ويك نهضت تغيير اجتماعي رابااستفاده از جذابيتهاي رسانه اي توسط خود وساير رسانه هاي مستقل ،تاثيرگذار، وباشخصيت كه فقط به فكر ايجاد ايراني بهتر هستند سامان دهد.متشكرم- داودي ازبابل
چندی پیش پدرم را به دلیل بیماری در راهروی بیمارستاني بستری کردم. مسئولان وقت اورژانس اظهار میداشتند که در بخش ای سی یو تخت خالی نداریم.اما با وساطت یکی از دربانها بلافاصله یک تخت از غیب ؟ برای وی مهیا شد.همیشه اضطرار است که اخلاق را تحت تاثیر قرار میدهد.ملت را از اضطرار درآورید نتیجه آن ملتی با اخلاق خواهد بود.
با سلام
پیامبر اکرم میفرمایند لا یجد طعم الایمان الا من ترک الکذب بالجد و الهزل هیچ کسی طعم ایمان را نمیچشد مگر به ترک دروغ چه به جدیت و چه به شوخی و شما میدانید که ایمان سر منشاء نظم و قانون است و افراد باایمان بهترین و منظم ترین افراد هستند امام خمینی در رساله عملیه خود رعایت قانون رانندگی را از واجبات میداند چون نشانه ایمان فرد است .
راجع به اين موضوع بحث زياد شده و شايد همه ما افسوس رفتارهاي خوب كشورهاي ديگر را خورده باشيم . با خودم بسيار كلنجار رفتم و بايد بگويم كه هيچگاه درست نميشويم الا از خود شروع كنيم من هم مثل خيلي هاي ديگر بارها در موارد مشابه قرار گرفته ام و با بي اعتناعي نسبت به حق ديگران گذشته ام ولي فكر ميكنم ديگر كافي است و بايد همين لحظه به فكر جبران باشم . مطلبي خواندم درمورد كارمندي در خارج كه با اطلاع از اخراج خود تا آخرين لحظه كار خود را بدرستي انجام ميداد . اكنون وضعيتي تقريباً مشابه آن برايم پيش آمده و با خود فكر كردم كه اگر ميخواهيم ملتي پيشرفته و متعهد باشيم بايد از خود شروع كنيم و اين كار را انجام دادم . و هم اكنون صادقانه و تا آخرين لحظه به تعهد خود پايبندم و شرافت و وجدان كاريم را با هيچ چيز ديگر عوض نخواهم كرد به اميد سربلندي همه ايرانيان ....
آموزش وقانون دو علت اصلی موفقیت کشور هایی است که نظر دهندگان از مناسبات اجتماعی مردم آن کشورها تمجید کرده اند. من سال 1981 درآمریکا دانشجو بودم یکبار باتفاق دو نفر از دوستان دانشجوی آمریکایی از سوپر مارکتی گوشت خریده وعازم پیک نیک شدیم البته صاحب سوپر مارکت با دوستان ما آشنا بودوضمن صحبت مطلع شد که ماجهت ماهیگیری یه کدام منطقه می رویم .ما مشغول ماهیگیری بودیم که دیدیم صاحب سوپر مارکت با طی فاصله یک و نیم ساعته با ماشین شخصی خودش با عجله خودرا بما رسانده وگفت که اگر گوشت را مصرف نکرده اید پس بدهید یا عوض کنید(البته یک بسته گوشت دیگر به همان مقدار آورده بود)چون مسولین ذیربط اطلاع داده اند که این سری از گوشت ها آلوده است. برای من خیلی تعجب آور بود که این مرد مگر چقدر سود می برده که این همه بخود زحمت داده وتا اینجا آمده است .دوستان آمریکایی من توضیح دادند که علت اصلی ترس او از قانون بوده چون اگر ما از آلوده بودن گوشت ها مطلع شده وعلیه او شکایت می کردیم قانون از ما حمایت کرده و هزینه ای که او می پرداخت ده ها برابر بیشتر از زحمتی بود که او بخود داده وبرای عوض کردن گوشت تا آنجا آمده بود .
با سلام
نظرات بيننده ها رو خوندم بيشتر از اين حرف زدن كه بايد قانون به صورت كامل و خيلي جدي اجرا بشه اما باور كنيد وقتي سختگيري ها زياد مي شه داد همه ما درمياد. اون اوايل كه با راننده هايي كه كمربند ايمني نبستن برخورد مي شد يادمه همه شاكي بودن وقتي برخورد پليس راهنمايي رانندگي زياد شد باز همه شاكي بودن و كل مملكت رو زير سوال مي بردن وقتي گشت ارشاد خواست با پوشش هاي نامناسب برخورد كنه همه ناراضي شدن و... خلاصه اين كه ما انگار تحمل اجراي شديد قانون رو نداريم شايد اگه ما هم مثل خيلي از كشورهاي اروپايي و آمريكايي قانون رو به شدت اجرا كنيم صداي خيلي از مردم دربياد و ناراضي باشن اما همه مون خوب شعار مي ديم كه بايد چنين باشيم و چنان باشيم. مثلا فكر كنيد كه بگن آقا از فردا هر عابر پياده اي كه از روي پل هوايي عابر رد نشد يا از خط كشي عبور نكرد جريمه نقدي مي شه و همه هم بايد كارت ملي داشت باشن و كارت ملي اون عابر ضبط مي شه... يا خيلي از مسائل اجتماعي ديگه بعد از فردا بريد پاي بحث مردم تو خيابون بشينيد كه از همه چيز ناراضي مي شن
باسلام به همه خوانندگان عزيز
گرچه ممكن منعكس نشه ولي ميگيم كه لااقل مسئولين سايت ببينند،اول خودم رو ميگم تا چوب قانون روي سرمون نباشه درست نميشيم ،تامامور پليس سر چهارراه نباشه پشت چراغ قرمز توقف نميكنيم،تامامور شهرداري نباشه كاسب و ...وسائلش رو از پياده رو جمع نميكنه،تابازرس ومامورنباشه ميوه و خواروبار وبطوركلي جنس خوب وباقيمت واقعي عرضه نميشه و...بايد قانون به شدت وبا ضمانت اجرايي قوي به ما تفهيم وتحكيم بشه تا شايد يك روزي مثل ملتهاي پيشرفته بشيم.درغيراينصورت هميني ميشه كه شاهد هستيم.شاد باشيد.
باسلام
از اين متن دلنشين ممنون.
در کشورهاي پيشرفته وبه ويژه در ژاپن اينگونه آموزش ها از پيش دبستانها شروع ميشود اينها ازنظرما دين ندارن ولي واقعا" هيچکدام از اعمالي که ما مسلمانان انجام ميدهيم و دردين مبين اسلام نهي شده وحتي حرام است ، انجام نميدهند چون به لحاظ فرهنگي با آنها کارشده است.اگرمسئولين ما از صداوسيما که پرمخاطب ترين رسانه هاست براي آموزش اينگونه تعاليم استفاده نمي کنند مقصر کيست؟
من كارمند يكي از سازمانهاي دولتي هستم پارتي بازي و رشوه در اين سازمان بيداد ميكند.بياييم اول خود را اصلاح كنيم بعد شعار دهيم .آموزه هاي ديني ما اگر رعايت شود توسط ما بيشتر اين مشكلات حل خواهد شد.
یکی از بزرگ ترین بزرگی ها دیدن خوبیهاست و در این خصوص امام علیعلیه السلام می فرمایند:
اگر در وجود کسی خصلتی پسندیده باشد انتظار خصلتهای پسندیده دیگری را نیز در او داشته باشید. میزان الحکمه5120
البته باید توجه کنیم که رفتار های اینچنینی فقط در جامعه ما نیست بلکه در جوامع غربی بیشتر به دلیل مجازاتهای سنگین یا حضور فوری و قاطع پلیس هست که کمتر مشاهده می شود. وگرنه همه جا آسمان همین رنگ است.
مقاله بسيار زيبايي بود. ممنونم از حسن انتخابتون و روشن كردن ذهن من كه شخصا كلي لذت بردم
متشكرم
با سلام
تاکنون کتاب های زیادی در رابطه با نقد رفتارهای ما ایرانیان نوشته شده است. متاسفانه تاکنون هیچ اثری نداشته است. به نظر من راه حل اساسی آموزش است البته آموزش درست. متاسفانه ما همه جا با تناقض روبرو هستیم حتی در مسله آموزش. بچه چیزهایی در مدرسه می آموزد اما با رفتارهایی که در خانه می بیند متناقض است. زور هر کدام که بیشتر بود آنرا می پدیرد.
امروز من فرم اقتصادي خانواده خودم را تحويل دادم تقربيا ساعت 12ظهر حدود 20نفر حضور داشتن با توجه به كوچكي اكثر حاضرين را مي شناختم هنگام نشتن بر روي صندلي مسئول آمار گيري بند بند فرم به دروغ پر شده بود همه سعي در مظلوم نمايي داشتن شايد جالب ترين آنها يك بازاري معروف بود كه به راحتي دروغ ها ي شاخ وداري به صورت اطلاعات ارائه مي نمود خانواده او اشرافي زندگي مكردن ولي در آمد ماهيانه خود را ماهانه 300تا 320هزار تومان اعلام كرد او گفت فاقد خودرو شخصي است در حالي با آزرو آمده بود
خواننده ای که گفته ما هممون یک کرباسیم، کاملا در اشتباه است: من 8 سال است پشت فرمونم، تا حالا جریمه نشده ام. زباله ها را در کیسه زباله ساعت 9 شب روبروی درب منزل خودمون میگذارم. (و نه درب منزل همسایه) در اداره 4 ساعت از 8 ساعت مشغول کار هستم. (راندمان 50 درصد! البته وقتی رئیسمون مرخصیه و دستورات کیلویی نمیده به 80 درصد هم میرسد) اجاره خانه را سر ماه به صاحب خانه عزیزم تقدیم میکنم. با آب نمک هم مسواک میزنم .....عزیزم مشکل جامعه ما این است که خشک و تر با هم میسوزند و آنهم به خاطر 3 چیز: 1: قانون حضور ندارد. 2: مامور قانون آموزش ندیده و خود نیازمند یک مامور بالا دست است. 3: خبری از آموزشهای عمومی برای مردم نیست. در عوض تا دلتان بخواهد خشایار و غلام و بهروز خالی بند داریم.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.