یک درس فراموش نشدنی از الاغهای جزیره هنگام!
ماجرا به اواخر سال ۱۳۹۰ برمیگردد؛ زمانی که حسین با وانت نیسان آبیرنگش – که یکی از معدود خودروهای موجود در جزیره است – مشغول گذشتن از جاده ساحلی موسوم به قیر بوده که ناگهان با الاغی روبهرو میشود که در وسط جاده نشسته و راه را بر او سد کرده! انگار میخواست به او چیزی بگوید…

«حسین آقاخانی زنجانی را دوست دارم؛ هموطن فرزانهای که بیمنت بخشی از وقت و
سرمایه خویش را نثار آن گروه از هموطنانمان میکند که هرگز نمیتوانند
به او بگویند: دست مریزاد…»؛ این معرفی کوتاه فردی است که معمولی است اما با خیلیهایمان متفاوت است. شرح حالش را به قلم مدیرکل دفتر آموزش و مشارکت مردمی سازمان حفاظت محیط زیست بخوانید تا دریابید آنچه این فرد را متفاوت کرده، چیست.
به گزارش «تابناک»، محمد درویش در وبلاگ خود خاطرهای از سفر اخیرش به جزیره هنگام نقل میکند که خواندنی است. بخوانید و قضاوت کنید:
نامش «هنگام» است؛ یک جزیره زیبا با سواحل مرجانی استثنایی که کمتر از ۱۰ کیلومتر طول و ۵ کیلومتر عرض دارد و در مجموع، حدود ۲۵۰۰ تن از ایرانیان را در خود جای داده است. سرزمین کوچکی که دستکم ۲۰۰ هزار سال از عمرش در هیبت یک جزیره در میان آبهای نیلگون خلیج فارس میگذرد. با وجود این، میخواهم دربارهٔ رخدادی شگفتانگیز با شما سخن بگویم که در هنگام رخداده و هنگامهای در دل و جانم بر پا داشته است.
ماه گذشته، فرصتی دست داد تا به بهانهٔ حضور در یک کارگاه آموزشی برای جوامع محلی اطراف تالاب شور و شیرین و میناب به دیار مردم خونگرم و عزیز هرمزگان بروم. در جریان این سفر، با مردی آشنا شدم به نام حسین آقاخانی زنجانی، فعال محیط زیست و متخصص غواصی که چند سالی است در جزیره هنگام میکوشد تا هم به رونق گردشگری منطقه کمک کند و هم جذابیتهای طبیعی هنگام را به نحوی از گزند رفتارهای غیرمسئولانهٔ گردشگران درامان بدارد. از همین روی، تلاش میکند تا در کنار کسب و کار خود، به کاشت و مرمت مرجانها، پاکسازی سواحل هنگام از زباله و امداد و نجات برای حیوانات و پرندگان آسیبدیدهٔ منطقه هم بپردازد. ماجرایی که در این نوشتار میخواهم به شرح آن بپردازم، حاصل یکی از مشاهدات و تجربههای باورنکردنی این فرد است.
ماجرا به اواخر سال ۱۳۹۰ برمیگردد؛ زمانی که حسین با وانت نیسان آبیرنگش ـ که یکی از معدود خودروهای موجود در جزیره است ـ مشغول عبور از جادهٔ ساحلی موسوم به قیر بوده که ناگهان با الاغی روبهرو میشود که در وسط جاده نشسته و راه را بر او سد کرده! انگار میخواست به او چیزی بگوید… .
وی پس از پیاده شدن از خودرو، درمییابد که پای الاغ زخمی و متورم شده و قطعهای فلز در آن فرو رفته است؛ فلزی که متعلق به یک قوطی کنسرو باز شده است که ظاهراً توسط گردشگران پس از مصرف در جزیره رها شده بود. البته حسین هر چقدر تلاش میکند، نمیتواند الاغ زخمی را بگیرد و آن حیوان بخت برگشته، لنگان لنگان از محل میگریزد؛ یکی از حیواناتی که زمانی برای کارکردهای ترابری و حمل و نقل به جزیره آورده شده و بعد به حال خود رها شده و سالهاست به صورتی نیمه وحشی به زندگی خود ادامه میدهند.
از این ماجرا چند روز میگذرد تا اینکه به حسین اطلاع میدهند الاغی زخمی خود را به محوطه حیاط مدرسه جزیره رسانده است. او نیز بلافاصله به محل میرود و همان طور که در تصاویر میبینید، با کمک همکارانش، الاغ مجروح را گرفته و پس از بیرون آوردن تکههای باقی مانده قوطی کنسرو و پانسمان پای مجروح حیوان ـ که متأسفانه از شدت جراحت کرم زده بود ـ آن را به حال خود رها میکند.
این ماجرا میگذرد تا حدود یک ماه بعد، وقتی حسین مشغول کار در دفتر خود بود، ناگهان متوجه صداهایی در محوطه بیرونی دفترش میشود؛ بله، صداها متعلق به همان الاغ بود که این بار با چند همنوع دیگرش خود را به محل کار حسین رسانده بودند، چرا که آنها هم جملگی دچار همان بلا شده و پایشان از وجود قطعهای فلز دچار عفونت و درد شده بود و حالا به نزد انسانی آمده بودند که پیشتر برادریاش را برای الاغها ثابت کرده بود!
نتیجه گیری اخلاقی:
نخست: لابد خوانندگان وفادار این سطور، هنوز قصهی ۲۵ دی ماه ۱۳۹۲ را به یاد دارند؟ انگار همچنان آن درسها و شرمندگیها ادامه دارد! ندارد؟
دوم: هر چند از پرتابکنندگان قوطیهای کنسرو خالی در طبیعت ابراز انزجار میکنم و امیدوارم بازخوانی این روایت، منجر شود تا خوانندگان عزیز این نوشتار هم، چنین کرده و اگر این قوطیها را در طبیعت یافتند، بلافاصله جمعشان کنند؛ اما انگار اگر آنها نبودند، اینک ما درنمییافتیم که زدن برچسب «نفهم» به الاغها تا چه اندازه نشان از نادانی خطابکنندگان دارد؛ نه؟
سوم: همان گونه که بارها گفته و نوشتهام، این کمال بیانصافی و نامهربانی است که پستترین همنوعان انساننمای خویش را با القاب و صفتهایی حیوانی چون گربه صفت، جغد شوم، کفتار پیر، خفاش شب، خرس نفهم، سگ پدر، گراز بلا، گورخر مصیبت و … خطاب کنیم. اگر میخواهیم «خشونت» را در جامعه مهار کنیم، شاید نخستین گامش آن باشد تا از آن نوع رفتارها و گفتارهایی که ناخودآگاه به ترویج خشونت با حیوانات، به ویژه در نزد کودکان میانجامد، بپرهیزیم.
و واپسین کلام آنکه حسین آقاخانی زنجانی را دوست دارم؛ هموطن فرزانهای که بیمنت بخشی از وقت و سرمایهٔ خویش را نثار آن گروه از هموطنانمان میکند که هرگز نمیتوانند به او بگویند: دست مریزاد.
به گزارش «تابناک»، محمد درویش در وبلاگ خود خاطرهای از سفر اخیرش به جزیره هنگام نقل میکند که خواندنی است. بخوانید و قضاوت کنید:
نامش «هنگام» است؛ یک جزیره زیبا با سواحل مرجانی استثنایی که کمتر از ۱۰ کیلومتر طول و ۵ کیلومتر عرض دارد و در مجموع، حدود ۲۵۰۰ تن از ایرانیان را در خود جای داده است. سرزمین کوچکی که دستکم ۲۰۰ هزار سال از عمرش در هیبت یک جزیره در میان آبهای نیلگون خلیج فارس میگذرد. با وجود این، میخواهم دربارهٔ رخدادی شگفتانگیز با شما سخن بگویم که در هنگام رخداده و هنگامهای در دل و جانم بر پا داشته است.
ماه گذشته، فرصتی دست داد تا به بهانهٔ حضور در یک کارگاه آموزشی برای جوامع محلی اطراف تالاب شور و شیرین و میناب به دیار مردم خونگرم و عزیز هرمزگان بروم. در جریان این سفر، با مردی آشنا شدم به نام حسین آقاخانی زنجانی، فعال محیط زیست و متخصص غواصی که چند سالی است در جزیره هنگام میکوشد تا هم به رونق گردشگری منطقه کمک کند و هم جذابیتهای طبیعی هنگام را به نحوی از گزند رفتارهای غیرمسئولانهٔ گردشگران درامان بدارد. از همین روی، تلاش میکند تا در کنار کسب و کار خود، به کاشت و مرمت مرجانها، پاکسازی سواحل هنگام از زباله و امداد و نجات برای حیوانات و پرندگان آسیبدیدهٔ منطقه هم بپردازد. ماجرایی که در این نوشتار میخواهم به شرح آن بپردازم، حاصل یکی از مشاهدات و تجربههای باورنکردنی این فرد است.
ماجرا به اواخر سال ۱۳۹۰ برمیگردد؛ زمانی که حسین با وانت نیسان آبیرنگش ـ که یکی از معدود خودروهای موجود در جزیره است ـ مشغول عبور از جادهٔ ساحلی موسوم به قیر بوده که ناگهان با الاغی روبهرو میشود که در وسط جاده نشسته و راه را بر او سد کرده! انگار میخواست به او چیزی بگوید… .
وی پس از پیاده شدن از خودرو، درمییابد که پای الاغ زخمی و متورم شده و قطعهای فلز در آن فرو رفته است؛ فلزی که متعلق به یک قوطی کنسرو باز شده است که ظاهراً توسط گردشگران پس از مصرف در جزیره رها شده بود. البته حسین هر چقدر تلاش میکند، نمیتواند الاغ زخمی را بگیرد و آن حیوان بخت برگشته، لنگان لنگان از محل میگریزد؛ یکی از حیواناتی که زمانی برای کارکردهای ترابری و حمل و نقل به جزیره آورده شده و بعد به حال خود رها شده و سالهاست به صورتی نیمه وحشی به زندگی خود ادامه میدهند.
{$sepehr_album_15090}
این ماجرا میگذرد تا حدود یک ماه بعد، وقتی حسین مشغول کار در دفتر خود بود، ناگهان متوجه صداهایی در محوطه بیرونی دفترش میشود؛ بله، صداها متعلق به همان الاغ بود که این بار با چند همنوع دیگرش خود را به محل کار حسین رسانده بودند، چرا که آنها هم جملگی دچار همان بلا شده و پایشان از وجود قطعهای فلز دچار عفونت و درد شده بود و حالا به نزد انسانی آمده بودند که پیشتر برادریاش را برای الاغها ثابت کرده بود!
نتیجه گیری اخلاقی:
نخست: لابد خوانندگان وفادار این سطور، هنوز قصهی ۲۵ دی ماه ۱۳۹۲ را به یاد دارند؟ انگار همچنان آن درسها و شرمندگیها ادامه دارد! ندارد؟
دوم: هر چند از پرتابکنندگان قوطیهای کنسرو خالی در طبیعت ابراز انزجار میکنم و امیدوارم بازخوانی این روایت، منجر شود تا خوانندگان عزیز این نوشتار هم، چنین کرده و اگر این قوطیها را در طبیعت یافتند، بلافاصله جمعشان کنند؛ اما انگار اگر آنها نبودند، اینک ما درنمییافتیم که زدن برچسب «نفهم» به الاغها تا چه اندازه نشان از نادانی خطابکنندگان دارد؛ نه؟
سوم: همان گونه که بارها گفته و نوشتهام، این کمال بیانصافی و نامهربانی است که پستترین همنوعان انساننمای خویش را با القاب و صفتهایی حیوانی چون گربه صفت، جغد شوم، کفتار پیر، خفاش شب، خرس نفهم، سگ پدر، گراز بلا، گورخر مصیبت و … خطاب کنیم. اگر میخواهیم «خشونت» را در جامعه مهار کنیم، شاید نخستین گامش آن باشد تا از آن نوع رفتارها و گفتارهایی که ناخودآگاه به ترویج خشونت با حیوانات، به ویژه در نزد کودکان میانجامد، بپرهیزیم.
و واپسین کلام آنکه حسین آقاخانی زنجانی را دوست دارم؛ هموطن فرزانهای که بیمنت بخشی از وقت و سرمایهٔ خویش را نثار آن گروه از هموطنانمان میکند که هرگز نمیتوانند به او بگویند: دست مریزاد.
{$sepehr_album_15091}
تابناک



1


تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
یعنی این مرد هم الاغ بوده که شما زدید برادریش رو به الاغ ها ثابت کرده. نگارنده خیلی جو گیر شده بوده که این طوری نوشته.
خیلی خیلی خوشحال میشم موقعی که میبینم هنوز به حیوانات وحقوق اونها احترام گذاشته میشه.وبسیار از این انسان بزرگ سپاسگزارم.بنده حقیر هم سعی میکنم به حیوونا درموقع نیاز کمک کنم...منم این افتخار رو داشتم که یه سگ زخمی که (گهگاهی میومد درب منزل ما وبه اون غذا میدادیم )توسط جانوران دوپا یعنی ناآدم سرش زخمی ومغز سرش مشخص شده بود وپشه ها روی زخمش مینشستن و خیلی زجر میکشید کمک کنم و موقعی که به درب منزل ما پناه آورده بود اونو به حیاط خونه راه دادم بادردسر فراوان سرش رو با بتادین شستم و گرد کپسول آموکسی وضد چرک ریختم رو زخمش وسرش رو بستم وشب تا صبح تو حونه موندو فرداش رفت .اینکارو کردم که زجر نکشه واگه قراره بمیره راحت بمیره .تقریبا ده روز بعد اون به درب خونه ما اومد و خوب شده بود درحالی که هنوز پارچه ای که سرش رو بستم هنوز دور گردنش بود...نمیدونین موقعی که منو دید چه حرکاتی به نشانه سپاسگزاری انجام داد وخیلی خوشحال شدم که نمرد...هنوزم اونو میبینم و میاد جلو پاهام میخوابه واظهار مهربانی میکنه ...بیایید همه با حیوانات مهربان باشیم ...به نظرم یکی از راههای عاقبت به خیری اینه
اجرت با امام حسین (ع).خدابه همه ما توفیق بده که با همه آفریده های تو که به صلاح تو آفریده شده اند مهربان باشیم.واگر کمکی از دستمان برمیاد برای حیوانات مظلوم و زبان بسته ولی مهربون و دوست داشتنی انجام بدیم.امین
این هم زنجانی است اون هم زنجانی است اما این کجا و ان کجا
کاش اخبار کمک به محیط زیست رو بیشتر انعکاس بدید شاید گسترش پیدا کنه
همیشه وقتی به سفر تفریحی و پیک نیک میریم یادمون باشه سر راه توی مغازه که میخوایم چیپس و پفک و کنسرو و آب معدنی و زغال و جوجه بگیریم از دو سه تا هم کیسه نایلونی بزرگ برای جمع کردن آشغالهامون بگیریم و باخودمون فقط چندین متر تا محل زباله اونها رو حمل کنیم. برای جمع کردن زباله فقط کافیه اون رو به اطراف پرتاب نکنیم و داخل همان کیسه نایلونی که در کنارمون روی زمین گذاشتیم و یا در کف ماشین گذاشتیم بگذاریم. زحمت زیادی نداره، یعنی اصلا زحمت نداره. حتی وقتی توی پارک یا جنگل نشستیم میتونیم یک کیسه نایلونی به خانواده هایی که اطرافمون نشستند بدهیم و بهشون بگیم شاید برای جمع کردن زباله هاتون لازمتون بشه. این خودش یک تذکره.
موقع برگشتن از پیک نیک میتونیم یک کیسه نایلونی خالی دست بگیریم و اشغالهایی که اطرافیان ریختند و جمع نکردند رو فقط مقداری به اندازه 5 دقیقه وقت صرف کردن جمع کنیم و همراه زباله های خودمون به سطل زباله بندازیم.
مطمئن شدن از خاموش شدن آتش هم یادمان نرود.
خدا خیرت دهد ای انسان واقعی
پسر همسایه ی ما تفنگ بادی خریده بود و برای افتتاحیه -یک قمری را که در خانه ما لانه داشت را زد.فردای آنروز در حیاط بودیم ودیدیم که آن قمری و جفتش روی دیوارند.در کمال ناباوری دیدیم که جفتش بالش را باز کرد و پرنده مجروح را با هل دادن به حیاط پرت کرد تا ما درمانش کنیم. البته دیر شده بود و حیوان مرد. اما من و خانواده یاد گرفتیم که حیوانات بیشتر از خیلی ها فهم وشعور دارند.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
ای کاش ما ادما دست از این اخلاقای زشت خودمون دست برمیداشتیم
کافی برید شمال اشغال های لب دریا را ببینید
یا برید به یک چشمه نسبتا بکر تا گونی گونی قوطی کنسرو پیدا کنید
قوطی کنسرو و بطری های غیر قابل برگشت به طبیعت و انوع و اقسام نایلون
سلام
به اقای ناشناس خدا نشناس ... خوبه ما هم به تو توهین کنیم خوشت میاد انچه بر خود می پسندی بر دیگران بپسند باشه
باید مینوشت انسانیتش را ثابت کرده بود
حالا برادرا سخت نگیرن
این موردی که نوشته بود ذر سمیرم یکی از شهرستان های جنوب اصفهان اتفاق می افتد من با چشم خود دیدیدم که زبان خر را با سیم بسته بودن و بعد رهایش کرده بودند و یا نایلون روی سر حیوان کشیده بودند و وسط جاده رها کرده بودند .
اگه به طبیعت بر می گرده پس چرا شهرداری شب به شب آشغالارو جمع می کنه. داداش از امشب آشغالاتو نذار دم در ببینم بازم می گی بر می گرده به طبیعت؟
جالبه همون کسانی که ادعای فهم و شعور و کلاس دارند و در خانه های آنچنانی زندگی می کنند اکثرا بی شعور و حیوان آزار هستند و محیط زیست را آلوده می کنند. چون غیر از تفریح خودشان به هیچ چیز و هیچ کس بهایی نمی دهند. ...
دوستان احتمالا نويسنده هويتشو گم كرده .دستمريزاد ميگم خدمت آقاي زنجاني و امثال ايشان. گاندي معيار فرهنگ يك ملت رو دوست داشتن حيوانات ميدونه
چوخ ساغ اول
الاغ ها به همنوعان خود کمک می کنند و آنها را به نزد انسانی می برند که به آنها کمک کند و ما انسانها به صورت هم نوعان خود اسید می پاشیم.
rava همین خربزه که می فرمائید طبیعیه میدونی چند وقت باید بگذره تا به طبیعت برگرده؟ همین حرفا رو زدیم که الان وضع نظافت خیابان و دریا و طبیعت و .. اینجوریه
هموطن گرامی سعی شود همیشه از الفاظ نیک سخن گفته شود و به هیچ عنوان همه مخلوقات خداوند را در ذهن خود کوچک نشماریم
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.