بخشش شاهراه سلامت روانی است
یک روانشناس گفت: بخشش شاهراه سلامت روانی است و فرد بخشنده باید به رفتار خود آگاه بوده، ذهن خود را رصد کند، آینده خود، طرف مقابل و اجتماع را در نظر بگیرد و بداند که با بخشش وارد معاملهای میشود که ایثارگونه است.
به گزارش فارس، شهرام ریاحی با بیان اینکه بخشش نقش مؤثری در سلامت روانی افراد دارد، اظهار داشت: یکی از عواملی که در بخشش به عنوان خودمراقبتی مطرح میشود آگاهی از خود و نیتهای درونی است. فرد بخشنده باید به درون و رفتار خود آگاهی داشته باشد باید ذهن خود را رصد کند و دائم هوشیار باشد که در ذهنش چه میگذرد.
* فردی که میبخشد باید آینده خود، طرف مقابل و اجتماع ار در نظر بگیرد
وی افزود: فردی که بخشش میکند باید بداند با چه زمینه ذهنی میبخشد، چرا میبخشد، با چه هدفی میبخشد و آیا آینده خود، طرف مقابل و اجتماع را در نظر گرفته است؟ و این بخشش چه عواقبی دارد.
* فرد بخشنده باید آگاه باشد
ریاحی اظهار داشت: فرد بخشنده باید بداند چه چیزهایی را از دست میدهد و شاید چیزی هم به دست نیاورد او باید بداند که وارد معاملهای میشود که ایثارگونه است.
وی افزود: بخشش فداکاری و گذشت است اما اگر دائمی شد، به ضرر اجتماع باشد طرف مقابل را به رفتارهای بد عادت دهد یا با هدف دنیوی و بدون تعمق باشد دیگر بخشش نیست و چنین گذشتی را نمیتوان متعالی و فداکاری آگاهانه دانست.
این متخصص حوزه بهداشت روان تأکید کرد: فرد باید بداند که بخشش او سبب تکرار اشتباه طرف مقابل یا دیگران نمیشود او باید بداند که رفتار غلط ادامه پیدا نمیکند.
وی افزود: فردی که میبخشد باید به این نکته واقف باشد که بخشش امری الهی است و فرد بخشنده با خدا معامله میکند. این معامله بار انسان را سبک میکند.
* بخشش شرایط دارد
این روانشناس گفت: اگر با بخشیدن طرف مقابل فکر کند که با انسان ساده و نادان روبهروست و این موضوع موجب شود تا بیشتر سوءاستفاده کند بنابراین فرد بخشنده نباید طوری رفتار کند که انگار بخشش از روی عجز و ناتوانی بوده است چرا که بخشش شرایطی دارد و هر گونه گذشتی بخشش متعالی نیست. بخشش اگر از روی ناتوانی و عجز باشد شکست است.
وی خاطرنشان کرد: امام حسن عسگری (ع) میفرمایند بخشندگی اندازه دارد و اگر از آن فراتر رود اسراف است.
به گزارش فارس، شهرام ریاحی با بیان اینکه بخشش نقش مؤثری در سلامت روانی افراد دارد، اظهار داشت: یکی از عواملی که در بخشش به عنوان خودمراقبتی مطرح میشود آگاهی از خود و نیتهای درونی است. فرد بخشنده باید به درون و رفتار خود آگاهی داشته باشد باید ذهن خود را رصد کند و دائم هوشیار باشد که در ذهنش چه میگذرد.
* فردی که میبخشد باید آینده خود، طرف مقابل و اجتماع ار در نظر بگیرد
وی افزود: فردی که بخشش میکند باید بداند با چه زمینه ذهنی میبخشد، چرا میبخشد، با چه هدفی میبخشد و آیا آینده خود، طرف مقابل و اجتماع را در نظر گرفته است؟ و این بخشش چه عواقبی دارد.
* فرد بخشنده باید آگاه باشد
ریاحی اظهار داشت: فرد بخشنده باید بداند چه چیزهایی را از دست میدهد و شاید چیزی هم به دست نیاورد او باید بداند که وارد معاملهای میشود که ایثارگونه است.
وی افزود: بخشش فداکاری و گذشت است اما اگر دائمی شد، به ضرر اجتماع باشد طرف مقابل را به رفتارهای بد عادت دهد یا با هدف دنیوی و بدون تعمق باشد دیگر بخشش نیست و چنین گذشتی را نمیتوان متعالی و فداکاری آگاهانه دانست.
این متخصص حوزه بهداشت روان تأکید کرد: فرد باید بداند که بخشش او سبب تکرار اشتباه طرف مقابل یا دیگران نمیشود او باید بداند که رفتار غلط ادامه پیدا نمیکند.
وی افزود: فردی که میبخشد باید به این نکته واقف باشد که بخشش امری الهی است و فرد بخشنده با خدا معامله میکند. این معامله بار انسان را سبک میکند.
* بخشش شرایط دارد
این روانشناس گفت: اگر با بخشیدن طرف مقابل فکر کند که با انسان ساده و نادان روبهروست و این موضوع موجب شود تا بیشتر سوءاستفاده کند بنابراین فرد بخشنده نباید طوری رفتار کند که انگار بخشش از روی عجز و ناتوانی بوده است چرا که بخشش شرایطی دارد و هر گونه گذشتی بخشش متعالی نیست. بخشش اگر از روی ناتوانی و عجز باشد شکست است.
وی خاطرنشان کرد: امام حسن عسگری (ع) میفرمایند بخشندگی اندازه دارد و اگر از آن فراتر رود اسراف است.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
هنوز دیدگاهی منتشر نشده است.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.